Heather nigdy nie było po drodze z kowenem. Jasne, obchodziła sabaty, całkiem hucznie, ale w jej przypadku chodziło po prostu o spędzenie czasu ze swoimi przyjaciółmi, nic więcej. Nigdy nie była szczególnie wierząca, nie chodziła do kowenu co niedzielę, nie widziała takiej potrzeby. Uważała, że ma życie we własnych rękach, nie potrzebowała do spełniania marzeń żadnej siły wyższej, była panią swojego losu.

W przeciwieństwie do Camerona Wood nie uważała, aby to, że przeżyli ostatnie i wcześniejsze wydarzenia było zasługą kogoś więcej niż ich samych. Potrafili sobie radzić z przeciwnościami losu, może ona sama nieco oberwała i podczas pożaru w Beltane, tak samo jak tych niedawnych, jednak nie było to coś z czym nie mogła sobie poradzić. Spalona ręka, pokiereszowane ciało, kto by się tam przejmował takimi pierdołami.

Nie odpuściła sobie jednak wizyty przy ołtarzu, nie po to kupiła ten piękny wianek, odruchowo przeniosła spojrzenie na przedmiot, który trzymała w rękach, nadal zastanawiała się nad tym, czy to nie były najgorzej wydane pieniądze w jej życiu, a może nie doceniała rękodzieła, nie miała pojęcia, nie wyglądał jednak jakoś wspaniale...

Przeniosła wzrok na Lupina. - Kupiłam, skoro twierdzisz, że ja go zrobiłam to naprawdę musi być taki brzydki, jak mi się wydaje. - Cameron bardzo dobrze wiedział o braku talentu Heather jeśli chodzi o rzemiosło. Nie umiała stworzyć praktycznie niczego, do tego cierpliwość nie była jej mocną stroną, gdy miała sama coś stworzyć to zazwyczaj kończyło się to pierdolnięciem wszystkich materiałów w kąt i rzucaniem kurew na prawo i lewo.

- Strasznie smutne to Mabon w tym roku. - Rzuciła jeszcze cicho, szeptem do ucha Camerona, gdy zbliżali się do ołtarza. Nie, żeby ją to jakoś specjalnie dziwiło, wydarzyło się wiele złego, jednak chyba nie do końca przywykła do takiego obrotu spraw. Wolała hucznie świętować, bawić się ze znajomymi, dzisiaj raczej nie było na to miejsca.

Podeszła w końcu, tuż za chłopakiem do ołtarza, gdzie złożyła swój jakże wspaniały wianek, który zakupiła z okazji Mabon kilka dni wcześniej.

Wszystko zaczęło się od kawałka głogu. Leżał na stole od kilku dni, jakby czekał na dotyk. Drewno było twarde, żyłkowane, o barwie starej miedzi, z zapachem ostrym i cierpkim, pachniało jak krew w zetknięciu z ziemią. Głóg zawsze był szczególny; Savaš wiedział, że nosi w sobie magię przejść między życiem a śmiercią, snem a jawą, światłem i cieniem. Dlatego to właśnie z niego postanowił stworzyć swój dar na Mabon.

Oczyścił powierzchnię ostrzem, pozwalając, by z każdą wiórką drewna opadało z niego coś ciężkiego, dawnego, jakby razem z odpadkami usuwał z powietrza żal. Potem zaznaczył dłutem pierwsze linie. Cicho, z wyczuciem, jakby każda kreska mogła obudzić coś, co spało w drewnie od stuleci. Z początku rzeźba przypominała tylko krąg, prosty i surowy, ale Savaš nadawał jej kształt z niemal nabożną cierpliwością. Palcami śledził włókna, jakby czytał zapisane w nich runy natury. Przez długie godziny drewno nabierało rytmu, pod jego dłutem powstawał medalion równonocy, okrągły, z wyrytym w centrum symbolem Jera runą cyklu, równowagi, daru między światem a światem. Wokół wyżłobił drobne sploty korzeni i liści, subtelne, spiralne, przypominające wirujące ziarna w ziemi. Nie chodziło o ozdobę. Chodziło o gest, o magię życia w tym, co już martwe. Kiedy medalion był gotowy, przetarł go olejem, który sam przygotował: z mieszanki topionej świecy, żywicy sosnowej i odrobiny miodu. Drewno nabrało głębokiego połysku, jakby połknęło ostatnie promienie dnia. Zanim jednak położył go na ołtarzu, musiał dopełnić go tym, co żywe.

Z szuflady wyciągnął małe pudełko. W środku leżały fragmenty darów od stworzeń, które przez lata przewinęły się przez jego warsztat, nic niezwykłego, nic zdobytego przemocą. Od Niuchacza miał kilka błyszczących łusek, które kiedyś sam Stworzak zostawił przy kominku, przyciągnięty blaskiem metalu. Od Lunaballi, dwa maleńkie, wysuszone włoski, mieniące się w świetle jak księżycowy kurz. A z lasu przyniósł spleciony kokon Kolczatnika, delikatny jak szkło, a zarazem trwały jak przysięga. Te rzeczy nie były trofeami. Były śladami współistnienia. Savaš wplótł je w medalion cienkim sznurem z Cyprysu, tworząc subtelną koronę, amulet z fetyszami. Łuski połyskiwały jak ziarna światła, włoski Lunaballi drżały przy każdym ruchu powietrza, a kokon brzmiał cicho, gdy go dotknął. Jak serce zamknięte w drewnie. Kiedy skończył, położył medalion na dłoniach. Nie wyglądał jak święty przedmiot. Był prosty, naturalny, pachniał lasem, woskiem i dymem. Ale w tej prostocie było coś więcej, równowaga, której w jego życiu brakowało.

Podarek na ołtarz był już gotowy. Medalion z głogu leżał pośrodku, otoczony liśćmi, miodem i cieniem. Wokół paliły się świece, niskie, woskowe, nierówne jak szeregi zgaszonych gwiazd, które ktoś na nowo rozpalił w ziemi. Przybył na miejsce składania ofiar. Ciałem, bez duszy. Kiedy przyszła jego kolej, w pierwszej chwili nie ruszył się wcale. Palce ściskały dar z taką ostrożnością, jakby trzymał coś żywego. Ruszył dopiero wtedy, gdy ktoś z tyłu odchrząknął cicho, niecierpliwie. Kroki miał miękkie, niemal bezgłośne, ale jego obecność wydawała się krucha, jakby niebo miało się zawalić, gdyby zrobił coś nie tak. Kiedy w końcu dotarł do ołtarza, przez chwilę tylko stał, patrząc na puste miejsce, które na niego czekało. Potem, bardzo powoli, położył dar. Nie wiedział, czy wypada się modlić. Nie wiedział nawet, czy ktoś słucha. Savaš klęknął, z pokory i z potrzeby. Jego dłonie pachniały woskiem, dymem i drewnem, a serce winą. Nie od razu znalazł słowa. Modlitwy nigdy nie przychodziły mu łatwo; nie znał ich języka, więc tworzył własny, złożony z czułości, żalu i cichego błagania.

Nie był pewien, czy w ogóle cokolwiek się wydarzyło, może to tylko wiatr poruszył liście, może płomień sam się pochylił, może nikt, nawet duch lasu, nie słuchał. A może właśnie w tym milczeniu kryła się odpowiedź. Tylko poprawiał. Starannie, uważnie, z tą delikatnością, którą znał wyłącznie przy tworzeniu. Oczyścił drewno z popiołu, wygładził krawędzie, przetarł medalion miękką szmatką nasączoną woskiem. Dodał nową ozdobę, odrobinę sierści Kuguchara, plecione w cienki sznur, który owinął wokół amuletu. Nie był to dar kosztowny, ale prawdziwy, pochodzący od stworzenia, które żyło, nie ginęło w ofierze. Poprawił jeszcze świece, dodał świeże liście dębu i odrobinę miodu, bo tak mówiono, że natura lubi słodycz. Wszystko poukładał w idealnej symetrii, aż sam zaczął wątpić, czy to wciąż ofiara, czy już rzeźba.

Spoiler

*44 + 35 (◉◉◉○○ w Zielarstwie, ◉○○○○ w rzemiośle) = 79

Wypadało chociaż na chwilę zajrzeć do kowenu podczas takiego dnia. Nie, żeby kiedykolwiek jakoś szczególnie przejmowała się wiarą, jednak dzień święty trzeba święcić, czy coś. Matka na pewno będzie miała na uwadze to, że się tutaj pojawili, jeśli dojdzie do jakiejś kolejnej katastrofy... Nie, żeby uważała, że mieli swoje życie tylko i wyłącznie we własnych rękach... wcale. No, a tak naprawdę nie przywykła do tego, aby zrzucać odpowiedzialność na jakieś siły wyższe, wiedziała, że każdy jest kowalem własnego losu.

Tak jak oni, aktualnie udało im się jakoś wszystko w miarę zgrabnie ułożyć, dojść do konsensusu, ba - już jutro mieli wziąć ślub zorganizowany w jakieś dwa tygodnie, uważała to za spory sukces, zwłaszcza, że ceremonia wcale nie należała do najmniejszych, a szkoda, bo wolałaby to zrobić bardziej kameralnie - na to jednak nie mogli sobie pozwolić.

Udało im się zorganizować nawet kapłana, który nie miał nic przeciwko temu, aby udzielić im ślubu. Widać dobrze było czasem jednak być człowiekiem i nie odstraszać od siebie wszystkich ludzi. Nigdy bowiem nie wiadomo, kiedy mogą się do czegoś przydać, nie, żeby traktowała Sebastiana przedmiotowo... wcale nie o to chodziło.

Ambroise był zdecydowanie lepiej od niej przygotowany do wizyty w tym miejscu. Zdążył nawet zorganizować podarek, który miał trafić na ołtarz. Ona o tym nie pomyślała, nie, żeby to była jakaś nowość.

- Chyba wypadałoby. - Odpowiedziała na pytanie narzeczonego. Nie chciała wejść tutaj z pustymi rękoma. -Swoją drogą, kiedy zdążyłeś to zrobić? - Przeniosła wzrok na to, co miał przygotowane, w sumie stworzone przez niego dzieło prezentowało się naprawdę dobrze - najwyraźniej miał jakieś ukryte talenty, o których istnieniu nie wiedziała.

Udali się w stronę stoiska, przy którym można było kupić coś, co będzie mogła położyć na ołtarzu. Stroik, tak to się nazywało, tak chciała kupić stroik. - Dzień dobry, poproszę jeden ze stroików. - Powiedziała do kobiety, która stała przy stoisku. Yaxley wydawała się być nazbyt entuzjastyczna, tak już miała, jak nie do końca wiedziała, co robi. - Nie, nie mam żadnych wymagań, zdam się na panią. - Mruknęła cicho, gdy kobieta zapytała, co konkretnie chce kupić. Geraldine nie miała żadnej wizji, chciała wziąć cokolwiek, położyć to na ołtarzu, i w końcu pójść coś zjeść.

Pamiętała noc, o której wspomniał. Faktycznie nie należała do najbardziej przyjemnych, nie spodziewała się jednak, że Ambroise w wolnym czasie postanowi zająć się wytwórstwem, no i że odnajdzie do tego jakiś dryg. Jego dzieło naprawdę prezentowało się dobrze. Z drugiej strony często pomagał macosze podczas sabatów, na pewno napatrzył się w swoim życiu na wiele podobnych stroików, dzięki czemu łatwiej było mu stworzyć coś swojego. Yaxley nawet nie próbowała zabierać się za takie rzeczy, potrafiła oskórować zwierzę, może nie jakoś profesjonalnie, ale na tym kończyły się jej zdolności manualne.

- Wygląda naprawdę ładnie. - Dodała jeszcze, warto było doceniać to, że komuś chciało się zrobić coś samemu. Nie spodziewała się może tego, że Greengrass pomyśli o tym, co chce położyć na ołtarzu wcześniej, ale nadal potrafił ją zaskakiwać, aż głupio jej się zrobiło, że sama się nie przygotowała.

Na szczęście dla takich osób jak ona przed kowenem można było znaleźć stoiska, gdzie oferowano podarunki, które można było zakupić. Dzięki temu nie będzie musiała pójść do ołtarza z pustymi rękoma. Matce na pewno nie robiło różnicy to, czy kupiła dla niej coś ładnego, czy sama zrobiła... przecież nie spoglądała na nią ciągle i nie pilnowała każdego z osobna i jego ruchów, na pewno miała teraz coś ciekawszego do robienia...

Geraldine postanowiła zaufać ekspedientce, która postanowiła przygotować coś specjalnie dla niej. Miała nadzieję, że nie potrwa to długo, nie chciała spędzić tutaj zbyt wiele czasu, zwłaszcza, że jutro mieli brać ślub. Wiedziała, że matka i ciotka wolałyby, aby znaleźli się w domu jak najprędzej, bo na pewno pojawiło się jeszcze kilka spraw, w które powinni się zaangażować, a jeszcze wypadało do tego odbębnić rodzinne kolacje, bo w tym roku raczej nieobecność nie byłaby wybaczona. Spoglądała więc na kobietę bardzo intensywnie, a jej spojrzenie mówiło skończ to jak najszybciej, mimo, że na ustach starała się utrzymywać uśmiech. Wiedziała bowiem, że praca w presji czasu dla nikogo raczej nie jest przyjemnością, sprzedawczyni musiała jej wybaczyć - ona naprawdę bardzo, ale to bardzo się spieszyła, a mogła sięgnąć po gotowca. Odetchnęła ciężko, przystawała z nogi na nogę, bo ten czas oczekiwania rozciągał się niesamowicie. Poczuła, że burczy jej w brzuchu, nie miała pojęcia dlaczego nie zjadła nic na straganach, tutaj, przy kowenie nie było szansy złapać nic w locie, więc posili się pewnie dopiero w Snowdonii, mina jej zrzedła na tę myśl.

W końcu stroik był gotowy, odebrała go z rąk kobiety trochę zbyt szybko, wcisnęła jej kilka galeonów, mogli się oddalić w stronę ołtarza. Dopiero gdy znaleźli się kilka kroków od stoiska zobaczyła, jak właściwie prezentowało się to co kupiła. Pomachała przedmiotem przed twarzą Roisa. - Nie wiem, nie do końca, robiła to tyle czasu... - Sama również spoglądała na ten cud rzemieślnictwa... - Jakoś nie jestem przekonana, chyba trochę przepłaciłam. - Nie ma się co dziwić, skoro na ostatnią chwilę postanowiła kupić podarek, powinna się cieszyć, że w ogóle jeszcze coś dostała. - Cóż, liczy się pamięć, co nie? - Spoglądała na Ambroise'a licząc na to, że potwierdzi jej słowa. Potrzebowała teraz jego wsparcia, ostatnio nie była do końca stabilna emocjonalnie, jeszcze tego brakowało, żeby popłakała się dlatego, że stroik, który kupiła nie należał do najładniejszych, kto by się spodziewał, że hormony będą, aż tak na nią wpływać, najwyraźniej i Yaxley nie była w stanie uciec tym typowym objawom...

Yaxley nie miała najmniejszego problemu z tym, żeby docenić dzieło, które stworzył jej narzeczony. Kiedy coś wydawało jej się warte skomentowania, to to robiła. Tak było i tym razem, szczególnie, że było to dla niej dość zaskakujące. Nie wiedziała, że posiada, aż takie zdolności manualne, z drugiej strony potrafił całkiem nieźle szyć (może pacjentów), jednak najwyraźniej wiązało się to też z jakimiś dodatkowymi umiejętnościami.

Ona nie przygotowała się do tego wszystkiego odpowiednio, czego trochę żałowała, gdy zaczęła obracać w rękach stroik, który kupiła. Nie była z niego zadowolona, mogłaby się cofnąć i złożyć reklamację, ale obawiała się, iż potrwa to trochę za dużo czasu, a on aktualnie był dla niej bardzo cenny. Nie mogła sobie pozwolić na to, by spędzili kolejne piętnaście minut przy stoisku, bo każde z nich miało za jakąś godzinę, może trochę dłużej znaleźć się na kolacjach u swoich rodzin. Nie wypadało się spóźniać, więc musiała sobie radzić z tym, co miała w dłoniach. Trudno. Może nikt nie zauważy, że akurat ona położyła coś tak pokracznego. Starała się trzymać tej myśli, że Matce będzie to obojętne, bo liczyła się pamięć, póki co to wystarczało, aby nieco ją uspokoić. Nie mogła pozwolić dać ponieść się emocjom, zazwyczaj miewała z tym problem, a stan w którym aktualnie się znajdowała tylko to pogłębiał. Głupio byłoby się rozpłakać przy obcych ludziach z takiego błahego powodu, jeszcze gorzej, jakby spotkał ich ktoś znajomy, co mogło się przecież zdarzyć/ Wyprostowała się wiec w końcu, poprawiła warkocz, właściwie to zarzuciła go na lewę ramię - mogli podejść do ołtarza.

Podeszli w końcu do ołtarza, gdzie złożyli swoje dary. Roise'a prezentował się doskonale, a jej, cóż, wolała tego nie komentować. Nie bez powodu dość szybko go tam położyła i udawała, że wcale nie należał do niej. Dyskretnie spoglądała na to, jak prezentował się na tle reszty, nie opuszczała jej myśl, że trochę się z tym wygłupiła, ale z drugiej strony widziała też obok dużo o wiele gorszych wyrobów. Nie, żeby to ją specjalnie pocieszyło, bo miała raczej w zwyczaju równać się z najlepszymi, a nie najgorszymi, w tym wypadku jednak to nie było możliwe. Spędzili chwilę przy ołtarzu, Yaxley pozwoliła sobie  w myślach podziękować za ten ostatni czas, który był dla niej wyjątkowo udany, chociaż uważała, że to nie do końca było zasługą Matki, ale gdyby jednak było... no właśnie dlatego pomyślała o niej. O tym, że chciałaby, aby nadal wszystko układało się po ich myśli, by byli tylko i wyłącznie bardziej szczęśliwi.

- Oby tak było. - Powiedziała jeszcze do swojego narzeczonego.

Zrobili swoje, mogli wreszcie udać się na kolacje. Burczenie w brzuchu przypomniało jej o tym, że nie jadła nic od kilku godzin. Nie była z tego powodu szczególnie zadowolona. Kiedy odchodzili od ołtarza zaczęła się jeszcze rozglądać uważnie wokół w poszukiwaniu stanowisk z jedzeniem, gdyby jednak jej jakieś umknęło. Ku swojemu niezadowoleniu okazało się, że pierwszy rekonesans był przeprowadzony odpowiednio, gdyż naprawdę nie widziała nawet jednego, malutkiego stoiska z czymś, co mogłaby zjeść.

Wsunęła dłoń pod ramię Ambroise'a, aby nie zgubić go wśród innych, którzy przyszli również złożyć swoje podarunki. Nie, żeby to było takie łatwe, bo Roise przewyższał wzrostem większość z obecnych tu osób, jednak wolała znajdować się blisko. Ludzie pojawiali się i znikali, wymieniali się właściwie w tym miejscu. Każdy się gdzieś spieszył, ale jednak znajdował czas, chociaż krótką chwilę, by podziękować Bogini, widać wiara w tak trudnych momentach była naprawdę istotna dla czarodziejów.

Udało im się w końcu trafić do wyjścia, był to moment, w którym mieli się rozejść, na kilka najbliższych godzin, spędzić czas ze swoimi najbliższymi. Nie do końca była z tego powodu zadowolona, bo wolałaby, aby razem udali się do Snowdonii, ale nie mogła marudzić, Ambroise miał do niej dotrzeć za kilka godzin. - Widzimy się wieczorem. - Złożyła jeszcze krótki pocałunek na jego ustach, po czym odwróciła się na pięcie i ruszyła dalej, aby za chwilę móc się teleportować do Walii.

- Wiesz, że nie jestem najlepsza w takie rzeczy. - To było niedopowiedzeniem. W ogóle nie miała smykałki do tworzenia własnych przedmiotów. Gdyby miała coś stworzyć sama, zapewne wyglądałoby to na wyrób przedszkolaka, albo jeszcze młodszego dzieciaka. Istotne, że zdawała sobie z tego sprawę, przynajmniej była świadoma tego, że w jej przypadku kupno darów było jedyną opcją, która również okazała się nieco wadliwa... - Beltane było wyjątkowe, faktycznie tamten wianek nie był najgorszy, strasznie dzielnie walczyłeś z tym palem. - To, że Cameronowi nie udało się wygrać tej walki nie było istotne, jak widać nic nie mogło zepsuć tego, co ich łączyło. Tak właściwie to przecież po wydarzeniach związanych z Beltane zbliżyli się do siebie tak bardzo, że zostali narzeczeństwem.

Wood nie pamiętała wszystkiego, co wydarzyło się tamtej nocy. Była to dość trudna przeprawa z śmierciożercami, kiedy mogła stracić życie. Miała sporo szczęścia, że udało jej się wyjść z tamtego sabatu w jednym kawałku, mimo tego, że została zakopana żywcem w dole. Gdyby nie Brenna... cóż, byłoby ciężko. Wszystko jednak jakoś się ułożyło. Właściwie to poza kilkutygodniowym, przymusowym urlopie nie skończyło się to najgorzej.

Kiedy składała wianek na ołtarzu na chwilę się zamyśliła. Miała pewne intencje, które chciała, aby się spełniły żeby Voldemorta szlag trafił, śmierciożercy dostali sraczki (najlepiej tygodniowej), a jej przyjaciele żyli długo i szczęśliwie. Skupiła się na tych życzeniach, bo afirmowanie dobrych rzeczy miało sens - przynajmniej jej zdaniem, nie bez powodu przecież się tutaj znaleźli.

Odsunęli się na bok, żeby nie zagradzać przejścia do stolika. Nie do końca była zadowolona z tego, jak jej stroik prezentował się na tle innych, ale widziała też gorsze. Miała nadzieję, że Matka nie skupi się na wyglądzie podarunków tylko na tym, co dla niej robili.

- Mam wrażenie, że całe miasto okryła ta sadza. - Słyszała o tym, jak trudno było się jej pozbyć. Pewnie z czasem mieszkańcy Londynu jakoś sobie z tym poradzą, chociaż kiedy wszystko wróci do normy i czy w ogóle wróci? Nie miała pojęcia.

- Dom Brenny mocno ucierpiał, nie dziwi mnie to, mam wrażenie, że wiedzieli, gdzie trafiać. - Powiedziała cicho do Camerona, żeby nikt jej nie usłyszał. - Mamy ręce pełne roboty, ale to pewnie tak samo jak wy, podejrzewam, że nie skończy się to szybko. - Ofiar było wiele, tak samo jak spraw z tym związanych. Po pracy działała jeszcze w Zakonie Feniksa próbując pomóc tym, którzy nie mieli jak sobie sami poradzić, to był naprawdę bardzo pracowity czas. Najgorsze, że zbliżała się zima, wypadałoby szybko uwinąć się z tymi zniszczeniami, aby ludzie mieli dach nad głową kiedy nadejdzie.