Mur. Jeden, wielki mur, który miał oddzielić ich dwójkę. Sprytnie to wykombinowałaś chwalił ją w myślach, ponieważ było za co. Pomysł dobry, a wykonanie? Cóż, całkiem niezłe. Nie było czego się wstydzić na taki sukces, więc i parę słów uznania mogło się należeć.

Nie mniej jednak cruciatus był szybszy i zdążył przemknąć w kierunku jego przeciwniczki. Zdążył ją nawet trafić i posłać na ziemię ale wtedy wyrósł mur, który zablokował widoczność i możliwość przejścia. Pal by to licho zaklinał w myślach tę niewdzięczną gówniarę, która miała czelność stawiać opór.

Mała przeszkodza nie sprawiła, że Vulturis chciał się poddać. O nie, nic z tych rzeczy. Ten opór, ta zaciekłość, ten gniew, który w nim narastał. To wszystko zachęcało go do dalszej walki i nie miał zamiaru tak łatwo zrezygnować. Nie po tym wszystkim, wszak to miała być wisienka na torcie, ukoronowanie dzisiejszego wieczora.

Borgin nie mógł za długo czekać. Musiał czym prędzej przekroczyć ten mur, aby dokończyć swoje dzieło, aby upewnić się, że ofiara mu nie zwieje.

Z pięknym zapachem zniszczenia, który otulał jego wnętrze i ogrzewał duszę, ruszył do przodu. Krok za krokiem zbliżał się do zapory, przyglądając się całej konstrukcji. Musiał podjąć decyzję, która pomogłaby mu znaleźć się po tej samej stronie co tamta kobieta.

Decyzja padła na sprawdzoną metodę rozproszenia. Vulturis ze wszystkich sił próbował przełamać czar, którym uraczyła go jego oponentka. Liczył, że za chwilę ponownie będą mogli na siebie spojrzeć. Wierzył, że nie potrwa to zbyt długo.

Vulturis nie był już pewien co było gorsze - ta uparta kobieta czy mur, którym ich podzieliła. Nie trzeba było być jakimś geniuszem czy mistrzem matematyki, aby wnioskować, że nieudany czar nie był tym, czego się spodziewał. Mur miał upaść, a on miał dokończyć swojego dzieła zniszczenia.

Niestety ściana stała dalej, a Borgin musiał ponownie próbować zniszczyć tę samowolkę budowlaną. Mur musiał upaść.

Wszystko byłoby bardzo dobrze, gdyby nie fakt dźwięku, który rozległ się po okolicy. Psiakrew z Tobą. Kimkolwiek jesteś, wiedz że zapięczetowałaś właśnie swój los Przeklinał ją w myślach, ponieważ Stanley bardzo dobrze znał ten dźwięk. Wiedział co on oznacza, a mówił jedno - zostało ci bliżej nieokreślony czas, aż najpewniej ktoś się pojawi. Czas grał na jego niekorzyść.

Vulturis był już gotów zrezygnować, co by zawinąć się na pięcie i udać się do innej części Londynu. Zawahał się jednak na ułamek sekundy.

Od razu jednak przyszły mu do głowy słowa jego serdecznego - być może nadal - przyjaciela Atreusa, który powiedział proste, lecz ważne słowa - "Nie bądź cykor". Nic z tych rzeczy. Borgin nie miał zamiaru być cykorem i nie miał zamiaru pozwolić aby siedzącą w jego głowie wizja Bulstrode'a sugerowała mu, że jest jakąś frajerską masą.

Jeszcze jedna próba. Jak runie to zobaczymy co się wydarzy. Jak się nie uda, czas na ciebie Zawarł pakt z samym sobą i ponownie przystąpił do próby rozproszenia czaru, którym potraktowała go przeciwna strona.

Wszystko wskazywało na to, że los zadecydował. Mur nie upadł, a więc wedle swoich słów, Vulturis musiał się wycofać. To samo sugerowała mu sieć, która rozbiła się o będący nieopodal mur.

Kiedy udało mu się dostrzec niedoszłą ofiarę, pokiwał tylko głową z dezaprobatą. Zdawał sobie sprawę, że znalazła się po za jego możliwościami. Wiedział, że nie da rady jej dopaść, kimkolwiek była.

Nie czekając na kolejną próbę funkcjonariuszy bezpieczeństwa, zrobił krok w bok, by zaraz spróbować dać susa w boczną alejkę z której miał zamiar się aportować w bezpieczniejsze rejony Londynu. Ciężko było jednak odnaleźć stricte bezpieczne miejsce ale wszędzie było lepiej, niż z brygadzistami na plecach.

Dla własnego bezpieczeństwa spróbował się jeszcze osłonić przy pomocy tarczy, która miała przyjąć ewentualny impet kolejnego uderzenia, dając mu więcej czasu do ucieczki.

Mogli walczyć jeden na jednego ale kiedy rozchodziło się o przewagę liczebną, trzeba było po prostu dać za wygraną i zniknąć póki była jeszcze taka możliwość.