Podczas ostatniego tygodnia naprawdę wiele się wydarzyło. Przeszli przez ciężką drogę, aby teraz móc rozkoszować się tym spokojem, który osiągnęli. Nie spodziewała się, że ich wspólna misja, może zakończyć się w ten sposób, chociaż, czy faktycznie nie powinna tego robić? Miała świadomość, jak na siebie reagują, gdy znajdowali się zbyt blisko siebie za długo istniała tylko jedna możliwość. Mogli z tym walczyć, jednak całkiem naturalnie przychodziło im wracanie do siebie nawzajem, chociaż na chwilę, tak jak wtedy podczas tego majowego balu, o czym nie wspominali, bo nie wyglądało to dobrze na tle ich wspólnej historii i tego, co faktycznie ich łączyło. Mimo wszystko to też było dowodem na to, jak wyglądała ich relacja, nawet kiedy nie istniała.

- Miłość. - Powiedziała bardzo powoli, skoro chciał to usłyszeć z jej ust to nie miała problemu, aby z siebie wydusić to słowo. Doszli już do tego wcześniej. Faktycznie powinni nazywać rzeczy po imieniu, kiedy w końcu docierało do nich jak to naprawdę wygląda. Nie było w tym nic złego. Dobrze, że sobie uświadomili, czym właściwie jest ta więź, teraz już nie było odwrotu, zresztą nigdy nie był im pisany, tak, czy siak musieli w końcu wrócić do tego co było właściwie. Bez sensu kłócić się z tym, co przyniosło im przeznaczenie.

- Na pewno. Doceniam porównanie, bardzo poetyckie jak na Ciebie. - Ustalili jednak kiedyś, że Yaxleyówny nie interesowali poeci, ale doceniała kreatywność Roisa, skoro już się o to pokusił.

- Czy naprawdę sądzisz, że gdybym Ci nie ufała, to znalazłbyś się w tej jaskini? Ambroise, no weź, pomyśl. - Jeśli faktycznie by tak było to na pewno nie napisałaby do niego listu, nie wspomniałaby o tym, kiedy zamierzała znaleźć się w Snowdonii. No niech trochę ruszy głową, nie było momentu, w którym by mu nie ufała, bez względu na to, jak źle między nimi nie było to zaufanie nie znikało ot tak, przynajmniej nie we wszystkich kwestiach. Mogła być zraniona, wkurwiona, jak zwał tak zwał, jednak wiedziała, że nie pozwoli jej skrzywdzić, czuła to. Jej los nie był mu obojętny.

- Moim królikiem, którego wyjęłam z kapelusza... - Skoro już sięgali po najróżniejsze porównania, to nie zamierzała pozostać temu bierna. Miała świadomość, że Roise był z siebie bardzo dumny, znowu zadzierał nosa, czy naprawdę kiedyś wspominała o tym, że uwielbia tę jego pewność siebie... nie, to niemożliwe.

- Jak sobie życzysz, chętnie sprawdzę to więcej. - Skoro już o tym wspominał, to warto było zobaczyć faktycznie tę całą jego ofertę, liczyła nawet na małą prezentację, czy coś, skoro już siebie tak wspaniale reklamował.

- Nigdy w życiu, kuchnia należy do Ciebie, chociaż chciałabym mieć dostęp do spiżarki. - Tam w końcu znajdował się alkohol... Swoją drogą wypadałoby, aby uzupełnili zapasy, bo ostatnio wypili wszystko, co znajdowało się w Piaskownicy. Zresztą eliksirów też im tam brakowało, musieli znowu nieco się tam zadomowić. Było to przecież ich miejsce na ziemi, skoro oni wrócili do siebie to powinni zająć się również tamtym domem, przez ich zaniedbanie stał się ruiną.

- Ten Twój podział, nie jest wcale taki najgorszy. - Tak, przymknęła nawet na moment oczy, aby wyobrazić sobie wszystkie pomieszczenia o których wspominał i ten jego plan działał. Była gotowa to przyjąć. - Ten drugi jest już zarezerwowany. - Weszła mu w słowo, właściwie to za niego dokończyła. Jedno i drugie bardzo dobrze wiedziało dlaczego ten pokój stał pusty, po prostu czekał na moment, w którym będzie mógł spełnić swoją faktyczną rolę.

- Wydaje mi się, że ująłeś wszystko, całkiem nieźle nam idzie ten podział majątku. - Właściwie to jemu szło, ale skoro tak się w tym odnalazł, to nie zamierzała negować jego pomysłów, bo były naprawdę idealne.

Nie zdziwiła ją szczególnie reakcja mężczyzny. To parsknięcie, niepochamowany śmiech... tak. Geraldine zachowała się jak typowa Geraldine. Oczywiście, że tego nie załatwiła. Nie miała głowy do podobnych spraw, on naprawdę miał w sobie jakieś dziwne pokłady wiary jeśli myślał, że Yaxleyówna się tym zajmie. Nie byłaby sobą gdyby to zrobiła.

- Myślę, że skoro tyle leżały w tej szafce to wytrzymają i do Mabon, to w końcu już niedługo. - Nieszczęsne papiery,  może jej zachowanie nie było szczególnie dojrzałe, faktycznie powinna się była tym zająć, ale teraz? Cóż, mogli być wdzięczni jej nierozgarnięciu bo przynajmniej nie musieli tego odkręcać.

- Widzisz jaka jestem sprytna, co my byśmy beze mnie zrobili. - Oczywiście, że to była tylko i wyłącznie jej zasługa, zupełnie nieświadoma, ale gdyby Greengrass miał u swego boku jakąś inną dziewczynę, to na pewno nie olałaby ona takiego tematu, na szczęście trafił na Yaxleyównę, która miała w głębokim poważaniu wszelkie formalności.

- Wiesz, jak bardzo się na tym znam, to nie jest moja działka, zdecydowanie. - Nigdy nie ukrywała, że zupełnie nie ogarnia takich spraw, nie musiała tego robić, bo Roise robił to za nią.

- Tak, szkoda byłoby nie skorzystać z okazji, powinnam się tego po Tobie spodziewać. - Roise korzystał z tego, co przynosiła chwila. Nigdy nie bał się wyciągać ręki po możliwości, które pojawiały się nagle, tak najwyraźniej stało się i tym razem, tyle, że to ona zupełnie przypadkiem zgodziła się na wszystko. Jakoś sobie z tym poradzi.

- Wiem, bardziej nie mogę ogarnąć tego, że wcześniej o tym nie pomyślałam. - To ona dała dupy, a przynajmniej próbowała mu udowodnić, że wina leżała po jej stronie. Nie pomyślała... a to nowość, w jej przypadku to zawsze wyglądało tak samo. Nigdy za bardzo nie skupiała się na konsekwencjach jakie mogły ją spotykać.

- Nie, gdzie tam, takie pakty naprawdę mają znaczenie, przecież wiesz, że jestem słowna. - Skoro powiedziała A, to zamierzała powiedzieć i B, nie była niczym chorągiewka fruwająca na wietrze, można jej było naprawdę wiele zarzucić, ale nie zmieniała zdania ot tak, nawet jeśli wiedziała, że powinna, w tym przypadku jednak tak nie było.

- Jasne, chociaż to trochę zmarnowane pieniądze, ale kontrowersje chyba są tego warte? - Najwyraźniej jednak nie była co do tego tak bardzo przekonana. Oddawanie dorobku swojego życia mugolom, charłakom? Serio? Nawet dla niej to byłoby zbyt wiele, a przecież wcale nie była szczególnie konserwatywną osobą, tylko trochę.

- Kilka lat brzmi dobrze? Nie będę za stara, prawda? - O tym też już dyskutowali, nie należała do najmłodszych, szczególnie kiedy spoglądało się na to poprzez pryzmat zakładania rodziny. Jej szkolne rówieśniczki już dawno miały całe gromady pąkli, tyle, że ona zawsze nieco się od nich różniła, tak właściwie to nie sądziła, że kiedykolwiek będzie miała chęć podjąć taką decyzję, jednak wystarczyło tylko, aby trafiła na odpowiednią osobę i to wydawało się być kolejnym oczywistym krokiem. Dopełnieniem tego, co ich łączyło.

Aktualnie faktycznie dopiero do siebie wrócili, sprawa była świeża i nie wątpiła w to, że spędzą razem resztę życia, ale musieli jakoś odnaleźć się w tej nowej, wspólnej rzeczywistości. Musieli znowu wszystko sobie poukładać, do tego nastroje panujące aktualnie w Wielkiej Brytanii raczej nie sprzyjały podejmowaniu takich decyzji. Mieli jednak czas, prawda? Nigdzie im się nie spieszyło, przynajmniej z pozoru.

- Nie widzę żadnych przeciwwskazań. - Mieli co do tego jasność, zresztą już zdarzyło im się o tym wspomnieć. Gdyby nie to, że zaliczyli to półtora roku rozłąki zapewne mieliby to już za sobą. Nie było jednak sensu się teraz nad tym rozwodzić, bowiem mieli nadal przed sobą całe, długie i szczęśliwe życie. Niczego nie utracili.

- Córkom pewnie też może je przekazywać. - Tak, rozumiała, że synowie byli raczej głównymi odbiorcami dla ojców, ale istniały takie przypadki jak ona, gdzie to dziewczęta stawały się kopią swoich tatusiów. Jasne, wiedziała, że nie było to szczególnie mile widziane, bo tak naprawdę liczyli się tylko dziedzice, ale nigdy do końca nie wydawało jej się, aby traciła przez to na swojej wartości. Wiele zależało od rodziny, w której przyszło się wychowywać czystokrwistym, jej w sumie nie była szczególnie rygorystyczna, miała sporo szczęścia.

Słuchała tego, co Roise miał jej do powiedzenia o swoim przyjacielu. Naprawdę próbowała zrozumieć jego historię, może nawet zrobiło jej się go nieco żal po tym co usłyszała, nie zmieniało to jednak faktu, że aktualnie nie zamierzała zmieniać szczególnie swojego podejścia, bo wkurwił ją ostatnio.

- Trochę przeżył. - Wypadało to jakoś skomentować, ale każdy brał odpowiedzialność za podejmowane przez siebie decyzje. Nie zamierzała jednak teraz skupiać się jakoś zbyt szczególnie na tym, co spotkało Rookwooda, nie jej było oceniać jego zachowanie. Nie znała go na tyle, by wiedzieć, co faktycznie przeżywał w domu, co przytrafiło mu się później. Jasne, na pewno zrobiło to na niej spore wrażenie, ale nie do końca wiedziała, czy takie, jakie powinno. Nie była to rozsądna decyzja, miłość niby nie wybierała, ale czy ona faktycznie byłaby w stanie porzucić wszystko, rodzinę, swoje życie, spierdolić chuj wie gdzie z mugolakiem? No nie, na pewno by tego nie zrobiła. Mogli sobie dyskutować z Roisem o ewentualnej ucieczce, ale to było coś zupełnie innego.

- Chyba każdy z Was boi się Ulki, co? - Miała wrażenie, że to była jedyna kobieta, która potrafiła dotrzeć do każdego z nich, Yaxleyówna ją podziwiała, wiedziała, że jest mało osób, które potrafiły być, aż takim autorytetem.

Nie komentowała tego, że Alice faktycznie zachowała się jak suka, naprawdę sądziła, że przyjmą ją z otwartymi rękoma do ich świata? Takie rzeczy się nie działy, czystokrwiści nie byli zachwyceni mieszaniem swojej krwi z tą gorszą. Wiedziała, że była okropną atencjuszką, okropnie musiała się rozczarować tym, jak faktycznie miało wyglądać jej życie, szkoda, że przyjaciel Ambroisa przez to oberwał, ale takie było życie, jak miało się miękkie serce, to dupa musiała być twarda.

- No co Ty nie powiesz... - Jakże mogłaby tego nie zauważyć, przecież te ręce sunęły po jej łydce, jasne próbowała tłumaczyć, że było to zupełnie przypadkowe, ale nawet ona nie była taka głupia. Zwaliła to raczej na te kadzidła i alkohol, którego wlali wtedy w siebie dosyć sporo, to było idealnym wytłumaczeniem na tamten moment.

- Nie mam zbyt wielu okazji do sięgania po takie części garderoby. - Oczywiście, że od czasu do czasu pojawiała się na przyjęciach, wtedy zdarzało jej się stroić, jednak zazwyczaj wyglądała zupełnie inaczej.

- Wiesz, że nic nie stoi na przeszkodzie ku temu, abym je ubierała również do spodni, wystarczyło ładnie poprosić. - Nigdy wcześniej o tym nie wspominał, wystarczyło tylko słowo, a byłaby w stanie nieco wymienić niektóre elementy swojej garderoby. Naprawdę była w stanie zrobić sporo, aby sprawić mu przyjemność. - Każde cycki wyglądają dobrze w gorsecie. - Przynajmniej tak się jej wydawało, właśnie dlatego kobiety chętnie sięgały po gorsety podczas wystawnych przyjęć.

Nigdy nie byli szczególnie wylewni. Słowa nie były dla nich najistotniejsze, to raczej gesty wyrażały większość ich uczuć. Takie już mieli podejście, nigdy jej to jakoś nie przeszkadzało, bo nie potrzebowała nazywać rzeczy po imieniu, aby wiedzieć, czym było to wszystko. Zmieniło się to jednak w ostatnim czasie, jakby naprawdę chcieli udowodnić sobie jak wiele dla siebie znaczą, bo pojawiły się i słowa, mimo tego, że nadal nie przestawali okazywać sobie swoich uczuć również poprzez gesty. To się zmieniło, nie wątpiła, że powód przez który pojawiły się te deklaracje to ta sytuacja, w której się znaleźli. Półtora roku rozłąki zrobiło swoje, warto było nadrobić stracony czas.

- Tak, mam do nich ogromną słabość. - Mało kto ją tak irytował jak poeci i ich pierdolenie, przy osobach tego pokroju, przy opowieściach które snuli stawała się jeszcze bardziej porywcza, bo nie mogła znieść słów, które padały z ich ust, często mijały się z prawdą, a ona nie znosiła, jak ktoś gadał o rzeczach, o których nie miał pojęcia.

- Zdecydowanie lepiej, cieszy mnie to, że masz podobne przemyślenia co do tego biurka, myślałam, że tylko ja jestem taka niereformowalna. - Nie powinna o nim wtedy myśleć w ten sposób, ale nigdy nie umiała odsunąć od siebie podobnych wyobrażeń w jego towarzystwie. Nawet gdy wydawało się iż są w bardzo napiętych stosunkach. Mogła zamknąć mu wtedy usta pocałunkiem, tak jak to robiła wiele razy podczas ich zwyczajnych kłótni, aby w końcu zakończyć niepotrzebną dyskusję i zająć się tym, co miało sens.

- Nie, nie sugeruje tego, widać moje poetyckie umiejętności pozostają dalej na takim samym poziomie, jak były zawsze. - Porównanie okazało się zupełnie nie trafione, cóż, powinna wiedzieć, że go nie zaakceptuje.

- Może być gończy, wolałabym, aby nikt nie uznawał, że potrzebuje psa obronnego, jakby to o mnie świadczyło? - Była łowczynią potworów, dobrze byłoby gdyby inni brali ją na poważnie. Nie potrzebowała obrońcy, nie była damą w opałach, sama mogła się bronić. Zresztą Roise doskonale o tym wiedział, wydawało jej się, że udowodniła mu to dostatecznie wiele razy.

Co innego taki pies gończy, który się ciągle przy niej plątał. Brakowało jej Roisa przez te półtora roku, brakowało jej jego obecności podczas tego co działo się w jej życiu. Nie chodziło nawet o to, aby załatwiał z nią te wszystkie dziwne sprawy, po prostu przy nim czuła się pewniej. Szczególnie wieczorem, kiedy znajdowała się w domu, ściągała z siebie te wszystkie maski i chciała po prostu odpocząć, a najlepiej zawsze wychodziło jej to przy nim. Mogła przytulić się po prostu do niego na kanapie, nie mówić nic i odetchnąć, mając świadomość, że jest ktoś, komu na niej zależy. To niby było niewiele, ale jednak bardzo dużo. Cieszyła się, że znowu do tego wrócili, że w końcu jej świat stawał się kompletny.

- Wiem, bo przecież my nic nie musimy. - Nie mogła nie sięgnąć po jedną z ich zwyczajowych odzywek, prawda? Już bardzo dawno temu ustalili, że żadne z nich niczego nie musiało, i to samo dotyczyło ich kiedy byli razem. Udowadniali to sobie raz po raz.

- Ile to jest kilka doniczek? Potrzebuję konkretów, żeby znowu nie podjąć jakiejś irracjonalnej decyzji. - Nauczona doświadczeniem, które nabyła przed chwilą zamierzała weryfikować umowę, którą zawierała, aby nie dać się wprowadzić na minę. Kilka mogło znaczyć wszystko, a zdawała sobie sprawę, jak wyglądały te rośliny Ambroisa, zresztą jakby nie zastawiał nimi połowy domu... Wszędzie te krzaki, mniejsze, czy większe, nie wiadomo na co to komu. Oczywiście, nie komentowała tego w głos, może nie do końca rozumiała, ale starała się akceptować te jego hobby.

- Bo przecież Ty w ogóle jesteś najlepszy, czyż nie? - Przede wszystkim najskromniejszy, prawda? Znowu zaczynał się tak uroczo napuszać, był przy tym całkiem zabawny, gdy obrastał w piórka będąc pewny swojej nieomylności.

Doskonale zdawali sobie sprawę, czyj miał być ten pusty pokój, mimo, że wtedy w siedemdziesiątym pierwszym nie poruszyli tego tematu, nie mówili o tym w głos to wiedzieli ku czemu zmierzali, nie sądziła, żeby był sens aby to zmieniali. Jasne, musieli znowu jakoś sobie wszystko ułożyć, odnaleźć się we wspólnym życiu, ale prędzej, czy później na pewno uda im się dojść do tego, do czego już kiedyś zmierzali.

- Tak, cała ja, podoba mi się, że to doceniasz. - W innej sytuacji na pewno nie byłby zadowolony z tego, że jak zawsze z czymś zwlekała, ale chodziło w jej przypadku tylko i wyłącznie o sprawy urzędowe, wszystkie inne decyzje podejmowała ekspresowo, bo nie wymagały one od niej jakiegoś szczególnego myślenia. Tutaj musiałaby usiąść i pomyśleć, od czego miała zacząć, co całkiem skutecznie zniechęciło ją do tego, żeby zająć się tematem. Wyszło im to na dobre i to było najważniejsze.

- Trochę nie masz wyjścia, bo trafił Ci się wyjątkowo niereformowalny przypadek, jeśli o to chodzi. - Miała świadomość, że pewnie niektórym by to przeszkadzało, a Roise zamiast narzekać po prostu się sam tym zajmował. Naturalnie przychodziło im dzielenie obowiązków, każde zajmowało się w domu tym, do czego miało większe chęci, czy smykałkę, nie musieli robić nic na siłę, bo przecież już dawno ustalili, że nic nie muszą. Ten układ działał, więc bez sensu było się na tym skupiać.

- Obawiam się, że nie dostaniesz ani jednego, ani drugiego. - Jeśli chodzi o dziewictwo to cóż... już dawno, ale bardzo dawno było na to za późno, duszę zaś też zdążył sobie wziąć jakieś siedem lat temu, więc nie miała mu zbyt wiele do zaoferowania z tej listy. Na pewno jakoś to obejdą, prawda? Nie byli przecież jedną z tych typowych par. - Trafił Ci się wadliwy towar. - Skoro rozmawiali o transakcjach, umowach, to teraz i ona stała się kolejnym towarem. Zresztą, czy właśnie nie w ten sposób były traktowane w większości panny z dobrych domu. Pokazywano je na tych przyjęciach niczym wartościowe przedmioty, wystrojone, miały jedynie zdobić swoich przyszłych mężów.

- Dla Ciebie może nie... - Naprawdę doceniała to, co mówił, ale nie do końca o to jej chodziło. Miała świadomość, że przekraczała już pewną granicę wieku. Nie, żeby czuła się szczególnie stara, ale wiadomo, jak to wyglądało w ich świecie, już dawno powinna mieć męża i gromadkę, małych potworów.

- Nie da się tego ukryć, mamy swoje lata. - Tyle, czy faktycznie było w tym coś złego? Spędzili ze sobą większość dorosłego życia, w sumie to tworzyli rodzinę tylko nigdy nie w ten oficjalny sposób. Kiedyś w ogóle nie chciała być rodzicem, więc przecież nie było innej możliwości, skoro nagle się jej odmieniło, musiała być ewentualnym starym rodzicem, bo jej życie wyglądało tak, a nie inaczej.

- Właściwie to tak, masz rację, kilka lat tego nie zmieni. - Potrzebowała to chyba usłyszeć w głos. Musieli podejść do tematu na spokojnie, zająć się wszystkim po kolei, bo przecież jeszcze wczoraj nawet nie byli pewni, że spędzą ze sobą resztę życia. Wypadało, aby poukładali sobie swój mały świat, nim przejdą do takich poważnych decyzji.

- Przerwy między pąklami? Słucham? Kto właściwie mówił o liczbie mnogiej? - Zaczęło się od jednego, a Roise najwyraźniej planował nieco zwiększyć liczbę, tyle, że to ona będzie musiała wypluwać te wszystkie dzieci... co nie do końca jej się podobało. W końcu byłaby uwiązana w domu, pewnie nie mogłaby za bardzo ryzykować, a wiadomo, jak się kończy siedzenie w domu dla jej zdrowia psychicznego. Prędzej, czy później by ochujała.

Kiedy usłyszała kolejne zdanie, aż uniosła się na łokciu, by spojrzeć na minę swojego chłopaka.
- Twój ojciec postanowił sobie zrobić dzieciaka na stare lata? Czy To Evelyn odjebało? - Faktycznie to powiedział, ale musiała dopytać. Na szczęście Gerard nie miał takich pomysłów, bo wyglądałoby to dziwnie. Zresztą jaki był w tym sens? Dorosłe dzieciaki i nagle kolejne, małe szczęście z rodzicami, którzy powinni być dziadkami i rodzeństwem, które mogłoby być jego rodzicami. Pojebana akcja.

- Trochę zbyt łatwo nam to przychodzi, nie sądzisz? - Byli dzisiaj ze sobą wyjątkowo zgodni, a wiadomo, jak to jest, co za dużo to niezdrowo, zapewne zaraz coś się spieprzy, bo nie mogło być zbyt długo zbyt dobrze i przyjemnie. Życie tak nie wyglądało.

- Czasami zapominam wiesz, jak miałam dużo szczęścia, że jestem dzieckiem swoich rodziców. - To było dla niej w końcu raczej oczywiste. U niej w domu nigdy nie zwracano szczególnej uwagi na płeć, role społeczne, jasne - wiadomo, że Geraldine jako kobieta miała pełne oczekiwania, które powinna spełnić, ale nikt na to mocno nie naciskał, nie była nigdy traktowana jako zwierzę, które można było sprzedać za odpowiednią zapłatę. Matka może wspominała o tym, że powinna szybciej szukać męża, ale nigdy w życiu nie wrobiliby jej w aranżowane małżeństwo, bo liczyło się jej szczęście. Mogła narzekać na Jen, ale chyba czasem jej nie doceniała, zwłaszcza zważając na to, o czym mówił teraz Roise.

- Już dawno powinni odejść od tych pojebanych zwyczajów. - Nie podobało jej się to, że kobiety były traktowane w ten sposób, że o ich losie decydowali podstarzali faceci, którzy nie mieli do zaoferowania nic więcej niż ciała swoich córek. To było obrzydliwe. Zresztą nigdy nie kryła się ze swoją opinią na ten temat.

- Nie wiem, bo dla mnie była raczej miła, zresztą nadal jest. - Nie należała do grona dzieci ciotki Corneliusa, weszła do rodziny bardziej jako osoba towarzysząca Ambroisa, z czasem stała się przyjaciółką Corio i matką chrzestną jego dziecka. Spotykała Ursulę nadal podczas tych różnych spotkań, na których wypadało się pojawić, nie wchodziła jednak w jakieś szczegółowe konwersacje, bo ciotka na pewno zauważyła, że doszło do pewnych zmian, nie dało się tego nie zauważyć zwłaszcza na urodzinach Fabiana, gdy ona i Roise strzelali w siebie piorunami z oczu.

- Czy ja wiem, czy aż tak potrafisz? - Zresztą, czy którekolwiek z nich umiało je zachować w swojej obecności. Już kiedy się przyjaźnili szukali możliwości, aby dotknąć się niby przypadkiem, spoglądali na siebie bardzo znacząco, rzucali ukradkowe spojrzenia, często się na tym przyłapując, wcale nie byli w tym wszystkim tacy dyskretni, jak im się wydawało.

Ten pamiętny bal, atmosfera, która panowała w ogrodach, maski, powodowały, że naprawdę znaleźli się na granicy, zwłaszcza gdy zaszyli się w tych ogrodach, z dala od wzroku pozostałych gości. Przy ludziach bowiem próbowali zachowywać pozory, później było tylko gorzej, coraz trudniej. Do tej pory nie miała pojęcia, jak udało im się wtedy wyjść stamtąd jakby faktycznie nie chcieli tego samego. Mieli bardzo silną wolę.

- Wiem, jesteśmy ekspertami w stwarzaniu okazji. - Tak właściwie to w ogóle ich nie potrzebowali, bo zawsze robili to na co mieli ochotę, tak jak teraz - zupełnie nie trzymali się ustaleń, które pojawiły się ledwie godzinę wcześniej. Nie przejmowali się niczym i właściwie nie widziała w tym nic złego. Mogli sobie przecież na to pozwolić. - Tak, chyba niepotrzebnie to powiedziałam, zignoruj je. - Miała szansę już dzisiaj doświadczyć tego proszenia i nie było to szczególnie przyjemnym doświadczeniem, zdecydowanie wolałaby uniknąć powtórki.

- Nie, nie ma szans, spodnie zostają, za bardzo je lubię. - Przecież o tym wiedział, próbował z tym walczyć od lat, a Geraldine była pod tym względem niereformowalna, uwielbiała swoje skórzane spodnie i nigdy miało się to nie zmienić, mimo, że czasem powodowały zirytowanie u niej u i niego.

- Nie powinnam się chyba kłócić ze zdaniem eksperta. - Cycki, jak cycki, czyż nie? przynajmniej dla niej, może nie wpatrywała się w nieswoje jakoś za bardzo, czasem rzucała krótkim spojrzeniem, wiec faktycznie jej opinia nie była jakoś bardzo kompetentna. - Co teraz? Po prostu dawno nie miałeś szansy ich oglądać, to pewnie przez to. - Nie wydawało jej się bowiem, aby coś się zmieniło.

- To się pewnie nigdy nie zmieni. - Tak już mieli, prawda? Od samego początku, poprzez te wszystkie lata, nigdy nie mieli siebie dość, wręcz przeciwnie, raczej nieustannie łaknęli swojej bliskości, ciepła swoich ciał. To było ich, nie walczyli z tym jakoś szczególnie. Trzymanie się od siebie z daleka podczas tego półtora roku było naprawdę trudne, dlatego też po prostu wolała go unikać, bo wiedziała, że zbyt długo nie będzie umiała trzymać się na dystans. Zresztą wystarczył jeden wspólny, zupełnie przypadkowy taniec, aby wtedy w maju skończyli w swoich ramionach, nie odzywając się do siebie ani słowem, po prostu dając upust wszystkim emocjom, które w nich siedziały.

- Dzisiaj mamy same jasności. - A to znowu wcale nie było dla nich takie typowe, byli wyjątkowo zgodni, chyba naprawdę im siebie brakowało, skoro żadne z nich nie chciało przepychać ostatniego słowa, czy chociaż drobnego kontrargumentu, ale to dobrze, pewnie niedługo wszystko wróci do normy, a mogli się nacieszyć tym, jakże spokojnym, wspólnym początkiem.

- Coś w tym jest, ale lubię sama załatwiać swoje sprawy. - Przecież wiedział. Rzadko kiedy przychodziła do niego po pomoc, raczej ze wszystkim radziła sobie sama, chyba, że było naprawdę źle i brakowało jej pomysłów, wtedy szukała innych rozwiązań, innego spojrzenia na problem. Nie był to jednak jej typowy sposób działania.

Oczywiście, że gdyby faktycznie miała swojego osobistego ochroniarza, to nie musiałaby się zajmować wszystkimi pierdołami i skupiać tylko na tym, co było faktycznie istotne, jednak wiedziała, że prędzej, czy później zacznie jej tego brakować. Yaxleyówna potrzebowała od czasu do czasu komuś przyłożyć, pokłócić się, pokazać, gdzie było jego miejsce. Nie należała do osób, którym sprawiało to problem.

- Jestem w stanie to rozważyć, wiesz? - Skoro sam zaproponował jej to, że będzie jej psem gończym, to nie widziała nic przeciwko temu, oczywiście o ile nie weźmie na siebie zbyt wiele, bo jeszcze by się zanudziła, jak odciąłby ją od większości rzeczy, którymi się zazwyczaj zajmowała. Była przyzwyczajona do tego, że raczej nikt jej nie pomagał, przynajmniej przez ostatnie półtora roku.

Nie sądziła, że to było najlepszym rozwiązaniem, wiedziała, że dobrze było mieć u swojego boku kogoś, kogo mogła poprosić o wsparcie, bo czasem brała na siebie zbyt wiele, co nie kończyło się zbyt dobrze, ostatnio czuła tego konsekwencje, to lato bowiem nie należało do najprostszych. Miała wiele naglących spraw, którymi musiała się zajmować, a jak to się skończyło? Widziała. Nie była w stanie poświęcić odpowiedniej ilości czasu na wszystkie problemy, więc każdy został potraktowany po macoszemu, nie do końca tak, jakby chciała, ale musiała sobie przecież radzić, czyż nie? Teraz mogło być tylko lepiej, powoli bowiem wracali do tego, co kiedyś mieli. Nie była już sama, Roise nigdy nie był obojętny na jej problemy, nie, żeby sama ochoczo je na niego zrzucała, ale dobrze było wiedzieć, że może na niego liczyć, że miała w nim wsparcie.

- Mogę się na tyle zgodzić. - To nie było w końcu, aż tak wiele, prawda, pięć, czy sześć krzaków, no oczywiście w zależności od tego, jakiej miały być wielkości, a z tym też mogło być różnie, nie sądziła jednak, że Ambroise zamierzał przejąć cały strych, inaczej przecież nie proponowałby jej jego, jako jej pomieszczenia. Musiała pomyśleć nad tym, co zrobić ze swoją bronią, miała jej sporą kolekcję, a większość jednak znajdowała się w tym mieszkaniu. Zresztą nie rozmawiali jeszcze na temat tego, gdzie właściwie zamierzali zamieszkać. Piaskownica była ich wspólną własnością, jednak znajdowała się daleko od Londynu, czy powinni wrócić do tego, co robili kiedyś? Zaszywali się w Whitby od czasu do czasu, w siedemdziesiątym pierwszym stało się ono również miejscem, w którym zamieszkali, to pewnie też wypadałoby przegadać. Tyle, że aktualnie nie było to też takie proste, bo nie byli już zupełnie sami, mieli, w sumie to ona miała pod opieką Astarotha, no a jeśli ona miała to właściwie było to również ich wspólnym problemem.

- Oczywiście, że jesteśmy. - Nie mogłaby zaprzeczyć jego słowom, prawda? Powtarzali sobie ciągle o tej wyjątkowości, zresztą naprawdę w to wierzyła, to nie były tylko puste słowa rzucane na wiatr. Szczególnie razem, razem byli najlepszym, co mogło się im przytrafić.

- Wszystko zaczyna się rozjaśniać. - Oczywiście, że nie wziąłby sobie pierwszego, lepszego towaru, prawda? Mógł mieć każdy, który zwróciłby jego uwagę, a jednak sięgnął po nią, na pewno miał ku temu konkretne powody.

- To nie tak, że liczy się dla mnie zdanie innych, po prostu sam wiesz, jak to wygląda, czas płynie. - Nie miała już dwudziestu lat, zdawała sobie sprawę, że upływ czasu nie był czymś korzystnym, jej organizm również się starzał, a w pewnych sprawach mogło to powodować komplikacje, oczywiście, wiedziała, że nie jest jeszcze, aż taka stara, ale kto wie kiedy właściwie zaczną realizować te plany.

- Nie wiem, pojawiają się myśli przeróżne, może niepotrzebnie. - Zazwyczaj nie rozdrabniała się jakoś szczególnie, ale ostatnio analizowała sprawy nieco dokładniej, niż kiedyś. Naprawdę chciała, aby teraz było inaczej, nie wracać do przeszłości, nie popełniać tych samych błędów, ułożyć wszystko lepiej, na nowo.

Nie powinny jej dziwić, jego kolejne słowa, bo przecież wiedziała, że już kiedyś to planował, tyle, że to wcale nie było dla niej tak oczywiste, bo cały ten plan brzmiał bardzo poważnie, tyle, że przecież zawsze tego chcieli. W końcu musieli podjąć te oficjalne kroki, a aktualnie szkoda było marnować czas. Byli pewni swoich uczuć, nie chcieli spędzić życia z nikim innym, to chyba był odpowiedni czas na takie deklaracje. - Nie zamierzam Ci tego utrudniać. - Gdy była młodsza to nie było dla niej wcale takie oczywiste, nieco jednak zmieniła swoje podejście, już wiedziała, że nie chodziło tylko i wyłącznie o spełnienie jej oczekiwań, że to nie było wymuszone, Roise faktycznie tego chciał. - Chętnie ominęłabym ten punkt związany z szopkami. - Na pewno o tym wiedział, niestety ludzie ich pokroju musieli zachowywać się w pewien sposób, nie mogli tego opuścić, bo nie wyglądałoby to dobrze, prędzej, czy później jednak skończą we właściwym miejscu i nie będą się musieli nikim, ani niczym przejmować.

Nie spodziewała się, że będą dzisiaj rozmawiać o ewentualnym potomstwie, ale może właściwie dobrze, że się tak stało, mogli sobie wszystko jakoś ułożyć, zobaczyć swoje podejście i oczekiwania. Przymknęła oczy na chwilę, zastanawiała się nad tym, co mówił. Właściwie to miało sens. - Wyciągnąłeś bardzo silny argument. - Faktycznie nie chciałaby skończyć z pąklem pokroju Pottera. To mogło być bardzo problematyczne, cóż, wiedziała też, że jeśli mieliby już potomstwo to na pewno chcieliby dać dzieciakowi wszystko, co najlepsze. Gdyby był to jeden dzieciak - mogliby przesadzić. Jej rodzice zapewne również nie mieliby granic w rozpieszczaniu wnuka lub wnuczki, bo raczej nie zapowiadało się na to, aby któryś z jej braci zamierzał powiększyć rodzinę, zresztą Astaroth nawet jeśli by chciał, to nie mógł, a James... James znowu zniknął chuj wie gdzie. Była tylko ona.

- Kilka pąkli, nie brzmi aż tak źle, o ile to nie będą zbyt duże ilości, bo mogłabym tego nie przeżyć. - Jasne, była wyjątkowo wysportowana, ale każde ciało miało swoje granice, prawda? Nie do końca umiała sobie wyobrazić siebie z dzieciakiem w swoim ciele, ale na pewno jakoś to ogarnie, prawda? Zresztą czymże właściwie było dziewięć miesięcy na tle całego życia.

- Nie do końca chodzi o uwiązanie, tylko wiesz, będę musiała uważać, przynajmniej w między czasie, jak już okaże się, że nam się udało, ale powinnam sobie z tym poradzić. - Będzie trzymać się domu, te kilka miesięcy nie powinno być dla niej, aż takie problematyczne. Oczywiście nie zakładała, że nagle całkowicie zmieni styl życia, bo nie potrafiłaby usiedzieć w domu opiekując się dziećmi, jednak wiedziała, że da się to wszystko jakoś ze sobą pogodzić. W końcu gdy zaczęła żyć z Roisem przestała tak często opuszczać granice kraju, raczej trzymała się Wielkiej Brytanii i też nie czuła się w żaden sposób przez to pokrzywdzona. Jedna, dwie dłuższe wyprawy w roku powinny jej wystarczyć do szczęścia.

- Do tej pory? Moim zdaniem już dawno powinieneś wypiąć się na Munga. - Nie zamierzała nawet udawać, że ma inne zdanie. Ambroise od lat starał się o ten awans, a dalej nikt mu go nie dał. Wiedziała, że nie chodzi o jego braki w wiedzy, czy doświadczeniu, a raczej tylko i wyłącznie o to, że zawsze znajdował się ktoś lepszy, kto przypadkowo był znajomym dyrektorki Munga. Oczywiście nie działo się tak bez przyczyny, prawda? Potrafiła połączyć kropki, a nie uważała się za szczególnie bystrą jeśli chodzi o takie sprawy.

Tak właściwie to chyba nie widziała nic w złego w tym, aby pokusić się na te dwa, czy nawet trzy pąkle. W sumie przynajmniej mieliby pewność, że gdy ich zabraknie nie zostaną same na tym świecie. Z drugiej strony mieli to szczęście, że Roth był wampirem, na pewno do tego czasu już się ogranie i będą mogli wymagać od niego tego, że będzie miał oko na ich rodzinę, gdy ich zabraknie na tym świecie, ten cały wampiryzm miał jednak swoje plusy.

- To dziwne, w sensie, no nie spodziewałam się tego, że nagle postanowią sobie zrobić nowe dziecko. Nie wyobrażam sobie, żeby nagle Jen mi powiedziała, że będę mieć braciszka, albo siostrzyczkę. - Bo przecież mieli już swoje lata. Tak samo, jak ojciec Ambroisa, który swoją drogą był niemalże nieobecny na miejscu, więc nie spodziewała się, że miałoby się to zmienić. Jej chłopak od wielu lat robił za głowę rodziny, chociaż nią nie był, zajmował się swoją macochą i siostrą, chociaż nie powinno to być jego obowiązkiem.

- Jak mniemam to miał być Twój problem, a nie jego? - Brzmiało to naprawdę bardzo źle, zwłaszcza, że Ambroise powinien po prostu zajmować się swoim własnym życiem, a nie brać na siebie obowiązki swojego rodzica, też był tylko i wyłącznie dzieckiem, miał prawo czuć się jak ono, oczekiwać wsparcia, a nie wiecznie przejmować się swoją własną rodziną.

- Pierdol to Roise, dlaczego masz ponosić odpowiedzialność za nieswoje dziecko? - Rozumiała, że wypadało angażować się w los swojej rodziny, ale czy na pewno był to jego problem, dlaczego po raz kolejny miał zajmować się rodzeństwem, już swoją siostrę wychowywał, to czas, aby naprawdę w końcu zajął się swoim własnym życiem, a nie ciągle paziował wszystkim członkom swojej rodziny.

- Niech on się tym martwi, to nie jest Twój problem, olej to po prostu i zobacz, jak się bawią w swoim cyrku. - Nie skomentowała w żaden sposób epitetów, jakimi określił siebie i swoją siostrę, chociaż może powinna to zrobić? Nie podobało jej się to, jak siebie widział w tym wypadku. - Nie jesteś kanalią, wręcz przeciwnie, martwisz się o wszystko i wszystkich, ale to też nie jest dobre, nie możesz wiecznie tego robić. - To przecież nie należało do niego, jego ojciec w końcu powinien odpuścić i zająć się tym, czym powinien, a jeśli tego nie chciał, to wypadało, aby bardziej panował nad swoim chujem i nie doprowadzał do takich sytuacji.

- Wiesz, że tu jestem, zawsze jestem, możesz na mnie liczyć. - Nie musiał jej za to dziękować, w końcu miała być jego oparciem, tak to wyglądało. Na dobre i złe, prawda? Nie musiał się przy niej ograniczać, czy hamować, zawsze tak było, mógł wyrzucić z siebie wszystko, co leżało mu na sercu. Może nie zawsze była w stanie znaleźć rozwiązanie, ale przynajmniej mogła go wysłuchać.

- To prawda. Wolę nawet nie myśleć, co by było, gdybym trafiła do innej rodziny. - Doskonale zdawała sobie z tego sprawę. Nie wszędzie było mile widziane, aby kobiety podążały swoją własną drogą, szczególnie taką jak ona, bo zajmowała się raczej typowo męskim zajęciem, i nikt nie widział w tym problemu, wręcz przeciwnie, ojciec zawsze zachęcał ją do przekraczania granic, mówił, że jest najlepsza i ma się nie przejmować tym, że z początku spoglądali na nią z rozbawieniem w oczach. Mówił, że bardzo szybko zmienią ton i tak się stało. Zaczęła być doceniana. Wiedziała, że nie znajdowałaby się w tym miejscu gdyby nie ich wsparcie i może zdarzało jej się drzeć koty z Jen, ale i ona nie dałaby jej skrzywdzić.

- Szkoda, bo już dawno powinno się to zmienić. - Mężczyźni w ich świecie jednak nie do końca chyba mieli takie zdanie, a szkoda, naprawdę było jej żal tego, jak wyglądało życie czystokrwistych czarodziejów. Nie chodziło tylko i wyłącznie o kobiety, które przez samą płeć znajdowały się na straconej pozycji, mężczyźni również nie mieli łatwo, a mimo wszystko nadal powtarzano te zachowania, nadal kontynuowano tradycje, w imię czego? Nie miała pojęcia. Nigdy tego nie rozumiała.

- I co się wtedy stanie? Może próbować, wiesz, ale ja się jej nie boję. - W końcu miała doświadczenie z Jen, naprawdę była wprawiona w walce z pomysłami silnych kobiet. Nie sądziła jednak, że ciotka będzie się jakoś specjalnie wtrącać w ich życie, no, może z Ambroisem nie miałaby problemu, ale ona? Ona nie znosiła, jak ktoś próbował jej coś sugerować, więc mogłoby dojść do ewentualnego spięcia, zresztą nie wydawało jej się, aby Ula faktycznie odwaliła coś takiego, znały się przecież.

- Tak, jasne, w końcu Ty potrafisz wszystko. - Nie mogła zaprzeczyć, prawda? Jej chłopak był najlepszy i znał się na wszystkim, to też ustalili już dawno temu. Nie było sensu się z tym kłócić.

- Bardzo okazjonalnie, wiesz przecież, że za nimi nie przepadam. - Sięgała po sukienki praktycznie tylko i wyłącznie wtedy, gdy musiała się pojawić w towarzystwie, bo wypadało. Gdyby nie to, chodziłaby pewnie na te spędy czystokrwistych w spodniach, ale wiedziała, że to nie wzbudzałoby aprobaty. - Sam widziałeś, co się stało ostatnio, gdy ubrałam sukienkę. - Nie mogła w nich swobodnie walczyć, na pewno zdawał sobie sprawę, które zdarzenie miała na myśli. To, kiedy zupełnie przypadkiem doszło do jej starcia z Rookwoodem. Nigdy przecież nie mogła zakładać, że nie nawinie się jej na drogę ktoś, komu trzeba będzie przyłożyć.

- Dziękuję za zgodę, ale jej nie potrzebowałam. - Często sięgała po jego koszule, jakoś tak od zawsze przypadkiem wpadały w jej ręce, a później na jej ramiona. Czuła się w nich wyjątkowo dobrze, a do tego otaczał ją zapach jej chłopaka, bardzo lubiła mu je kraść. Wiedziała, że do tego przywyknął, może nie powinna być, aż tak terytorialna, ale musiał się z tym pogodzić. -Zresztą wyglądają na mnie równie dobrze, co na Tobie, szkoda by było z tego nie korzystać. - Do tego Roise przykładał większą wagę do tego, co nosił, więc dzięki niemu i ona wyglądała bardziej elegancko, to rozwiązanie miało tylko i wyłącznie zalety, nie widziała żadnych wad.

- Faktycznie nie powinnam podważać Twojej specjalistycznej opinii... - Jakże mogła to zrobić. Ambroise zdecydowanie był ekspertem w temacie jej biustu, nie powinna w ogóle tego negować. - Eksperckie oko więc stwierdziło, że jest lepiej, cóż, powinnam się cieszyć? - Chyba tak, skoro doceniał jej atuty i mówił o tym w głos, nie pozostawało nic innego, jak zaakceptować ten komplement.

- Widzisz, ale czy gdyby nie moje skórzane spodnie, to mógłbyś, aż tak bardzo cieszyć oko? Nie, więc powinieneś się od nich odczepić. - Wiedziała, że jej tyłek wyglądał w nich wyjątkowo dobrze, to był kolejny argument za tym, aby nie pozbywać się ich ze swojej szafy, Roise musiał to zaakceptować, bo nigdy się to nie zmieni.

- Na szczęście możesz mnie obracać kiedy tylko masz ochotę. - Co do tego również mieli zgodność, szkoda by było, aby się ograniczał prawda? Zresztą raczej nigdy tego nie robił, miał w zwyczaju sięgać po to na co miał ochotę, zresztą tak samo jak ona.

- To dobrze, bo też tego nie chcę. - To było ich, prawda? Bez sensu więc było usilnie próbować się zmieniać, szczególnie kiedy i jemu i jej odpowiadało to wszystko. Byli w tym wyjątkowo zgodni, ostatnio zresztą bardzo łatwo przychodziło im dogadywanie się i patrzenie na świat z tej samej perspektywy.

- Te standardy nas nie dotyczą. - Powiedziała jeszcze, bo przecież tak było. Nigdy nie przejmowali się tym, co wymuszało społeczeństwo, zawsze robili wszystko po swojemu, tak też miało się stać i tym razem, czyż nie? Nie powinna się tym zupełnie przejmować, właściwie wypadało podejść do tego, jak do wszystkiego innego.

- Nie do końca mamy na to wpływ, to jednak nie oznacza, że nie możemy być szczęśliwi, prawda? - Postępując po swojemu, bo zawsze to robili, nigdy szczególnie nie przywiązywali wagi do tego, co będą o nich mówić. Nie mogli przejmować się tym, co już się wydarzyło, grunt, że w końcu dotarło do nich to, co było dla nich właściwe. Mogli teraz realizować te wszystkie plany, o których rozmawiali.

- Tak, rozumiem, chyba wypada porozmawiać o wszystkim. - Przecież po tym czasie nie mogli ominąć nawet drobnych szczegółów, warto było w końcu się określić, wyjaśnić sobie wszystko. Nie spodziewała się tego, że ten moment nadejdzie tak szybko, ale może to i lepiej? Im szybciej zaczną, tym szybciej sobie wszystko ułożą, a zdecydowanie tego potrzebowali po tym półtora roku spędzonym osobno. Wypadało nadrobić stracony czas, szkoda byłoby nie skupić się na tym, aby było tylko lepiej.

- Jasne, na pewno znajdzie się odpowiedni moment. - Była skora powiedzieć, że nie musiał się spieszyć, ale nie chciała, aby odebrał jej słowa opatrznie. Nie chciała go ponownie odrzucić, ale też, jak zawsze nie chciała na niego naciskać. Tym razem jednak było zupełnie inaczej, wiedzieli to, tak, czy siak mieli to zrobić, bo okazało się to być dla ich dwójki jedynym istniejącym rozwiązaniem. Mieli skończyć razem, więc wypadałoby w końcu przejść tę całą oficjalną szopkę, prawda? Zresztą to miał być tylko moment, później będą mieli święty spokój i skupią się na sobie. To powodowało, że naprawdę była skłonna to zrobić, najlepiej jak najszybciej, i zacząć ich wspólne życie, w ten zupełnie inny sposób, który nie miał niby zmienić zbyt wiele, ale jednak to był dosyć spory krok, zważając na to, co przeszli.

- Wiem, bo przecież od zawsze mamy takie samo podejście. - Zdawała sobie sprawę z tego, że Roise najchętniej tak jak i ona ominąłby te całe konwenanse, jednak osoby jak oni nie do końca w tym przypadku mogły robić to, na co miały ochotę. Musieli chociaż odrobinę przestrzegać przywilejów, a szkoda, bo najchętniej po prostu poszłaby z nim do kowenu i załatwiła sprawę, bez zbędnych przygotowań. To nigdy jednak nie miało być im pisane, z racji na to, z jakiego towarzystwa pochodzili. Jakoś będą musieli sobie z tym poradzić, zresztą z nie takimi problemami sobie radzili, prawda?

- Tak, to jasne, jasne jak słońce. - Może nie powinna się dzielić z nim tymi obawami, ale wolała być zupełnie szczera. Wiedziała, że nie będzie jej oceniać. Zresztą zawsze stawiał ją na pierwszym miejscu, gdyby coś poszło nie tak, na pewno by na nią nie naciskał. Wiele razy udowadniał jej to, że troszczy się o nią bardziej niż wszyscy inni, nie wątpiła w to. Mimo wszystko miała pewne obawy, nie chciała, żeby był przez nią nieszczęśliwy, zresztą to chyba nie był jednak odpowiedni moment, aby zamartwiać się problemami, które nigdy mogły się nie pojawić. Nie miała w zwyczaju myśleć tak pesymistycznie, jednak tutaj najwyraźniej zależało jej na tym, aby wszystko dokładnie określić i przegadać. Nie chciała go rozczarować, bo był dla niej najważniejszą osobą na świecie, naprawdę chciałaby, aby wszystko poszło po ich myśli.

- Chciałam Ci tylko przypomnieć, że to trwa już od kilku lat i nie chodzi nawet o Twoje siły. - Przecież wiedział. Nie miał wpływu na to, co działo się w Mungu. Miała świadomość, że bardzo mu na tym zależało, widziała jego zaangażowanie, a jednak nie przynosiło skutku, czasem trzeba było wiedzieć, kiedy odpuścić zamiast zarzynać się skoro i tak nie miało to przynieść oczekiwanych efektów. Bywały momenty, że nie dało się głową przebić muru, miała wrażenie, że to był jeden z nich.

Wiedziała do czego zmierza. To nie brzmiało szczególnie kolorowo, bo faktycznie cała sytuacja dla niektórych osób mogła wydawać się bardzo zero-jedynkowa. Jego ojca nie było na miejscu, za to Roise mieszkał ostatnio w domu rodzinnym z ledwie dziesięć lat starszą od siebie macochą, to mówiło samo za siebie, ludzie mogli doszukiwać się w tym jakiegoś powiązania. - Poradzimy sobie z tym jakoś. - Na pewno nie był to powód przez który zamierzała w niego wątpić, jeśli trzeba będzie to uciszy parę mord, bo z tym też nie miała większego problemu.

- Niby wiem, ale zastanawiałeś się kiedyś nad tym, co oni dla Ciebie zrobili, albo co by zrobili dla Ciebie, gdybyś znalazł się w podobnym położeniu? - Wypadałoby, aby w końcu otworzył oczy. Miała wrażenie, że jego rodzina zrobiła sobie z niego kozła ofiarnego, który musiał zajmować się całym gównem, z którym nie radził sobie nikt inny. W imię czego? Nazwiska? To nie było w porządku, nie podobało jej się to, że pozwalał siebie traktować w ten sposób. Był kurewsko wartościowym człowiekiem, miał wiele do zaoferowania, dlaczego więc znowu miał się przejmować nieswoim bagnem?

- Możesz wszystko. - Postanowiła mu jeszcze o tym przypomnieć. Oczywiście, że będzie trwała przy nim bez względu na to, jaką decyzję podejmie, ale musiał wiedzieć, że niczego nie musi, że to wcale nie był jego ciężar, ktoś musiał mu to uświadomić.

- To nie pocieszenie, po prostu, ja widzę Cię inaczej. - Chciała, żeby to wiedział. Zresztą nie wydawało jej się, aby to było takie czarno-białe. Roise miał swoje za uszami, ale kto nie miał? Musieli lawirować między różnymi światami, jakoś sobie radzić, nie mogli być tylko i wyłącznie tymi najlepszymi wersjami siebie, jakie mogli spotykać w domu. To było niemożliwe, świat tego od nich wymagał. Nie widziała zresztą w tym nic złego, zważając na to, jakich ludzi spotykała na swojej drodze byłaby skłonna stwierdzić, że wcale nie znajdowali się na dolnym miejscu na liście najbardziej okropnych osób.

- To był chujowy wybór, zdajesz sobie z tego sprawę? - Tak, dotarło do niej, że Thomas który znalazł się z nimi w jaskini był przyjacielem Roisa, zarejestrowała to, tyle, że aktualnie sama nie do końca mogła uwierzyć w to, że wzięła ze sobą kogoś takiego. Klątwołamacz, który okazał się być nie do końca doświadczony, który nie potrafił sobie poradzić z tym, co działo się wokół nich. Był zbyt słaby, niestety. Ona również nie miała problemu z tym, aby go tam zostawić, wróciliby po niego, gdyby pozbyli się problemu. Wtedy zresztą wszystko zaczęło się pierdolić, nic nie szło po jej myśli. Byli niczym dzieci błądzące we mgle przez to, że niektórzy nie potrafili określić priorytetów. Ona miała jeden, jasno przedstawiła sprawę - musiała pozbyć się demona. Nie szła tam z bandą dzieciaków, których powinni pilnować, to była ich decyzja, wiedzieli na co się piszą, jednak wcale nie okazało się to być takie jasne, nie dla wszystkich.

- Rozumiem ten wybór, i również zdaję sobie sprawę z tego, że czasem trzeba ponosić koszty podjętych przez siebie decyzji, przetrwają najsilniejsi, nie zmusiłam go, aby tam z nami zszedł, wiedział po co tam idziemy, zdawał sobie sprawę, że możemy nie wrócić. - Nie owijała w bawełnę, jasno mówiła o niebezpieczeństwie, które mogło się pojawić, przecież szli walczyć z demonem, wszyscy o tym wiedzieli. To nie było niczym zaskakującym, a jednak niektórzy mieli problem z odnalezieniem się w sytuacji. Powinna dokładniej dobierać swoich współpracowników, już wiedziała, że więcej nie popełni podobnego błędu.

Geraldine sama brała udział w wielu niebezpiecznych misjach, nigdy nie brałaby uwagę tego, że inni mogliby się skupiać na jej ewentualnym niepowodzeniu, zamiast na tym, aby faktycznie ogarnąć problem. To było dla niej naturalne, gdy ludzie pisali się na podobne akcje, to wiedzieli z czym się to jadło. W tym wypadku jednak było zupełnie inaczej, tych dwoje zaczęło niepotrzebnie panikować, nie potrafili trzymać nerwów na wodzy, to nie mogło się skończyć dobrze i tu był pies pogrzebany. To był jej błąd, ona źle dobrała ludzi, czego okropnie żałowała, bo aktualnie nawet nie miała do końca pewności, że osiągnęli sukces. Powinni to sprawdzić za jakiś czas, szczególnie, że Roise miał swojego klątwołamacza przyjaciela, który nie był taką pizdą - co była nawet w stanie powiedzieć w głos po ich ostatnim starciu.

- Dla mnie to nie jest bycie kanalią, ale sam wiesz, jaki ja mam podejście. Nie zrobiłabym czegoś takiego, nie postąpiłabym w ten sposób, więc to dla mnie nie do końca logiczne, też nie miałabym problemu z tym, aby zostawić kogoś za sobą, czasem tak trzeba robić. - Oni to wiedzieli, dla nich to było oczywiste, jednak nie dla wszystkich, cóż, nie każdy powinien zajmować się podobnymi sprawami.

- Mam wrażenie, że chcesz mnie trochę wystraszyć. - Zdecydowanie sugerował jej to, że cioteczka może zmienić do niej podejście, gdy faktycznie wejdzie do rodziny. Była na to gotowa, ba, Yaxleyówna zawsze przecież była gotowa na wszystko, więc te słowa Roisa nie powodowały u niej lęku, wręcz przeciwnie, naprawę chciała sprawdzić, jak wiele się zmieni, żeby móc zweryfikować to, co mówił.

- Czyli co, sugerujesz, że to był wyjątek potwierdzający regułę? - Można było przecież różnie odebrać to jej ostatnie wystąpienie w sukience. Wszystko zależało od punktu widzenia.

- Nie, nie poradziłam sobie świetnie, ale nie do końca odpowiednio oszacowałam jego siłę, następnym razem mi się nie wywinie. - Oczywiście, że na pewno będzie musiał być kolejny raz, nie zamierzała odpuścić temu typowi, wypadało pokazać mu kto faktycznie tutaj rządził. Nie była osobą, która łatwo odpuszczała, szczególnie gdy ktoś ją zirytował, a Rookwood zrobił to dosyć mocno.

- Prowokacja, no coś Ty, za kogo Ty mnie masz, że niby ja, sięgałabym po takie metody? - Uniosła przy tym głowę, aby spojrzeć na jego twarz, zatrzepotała przy tym całkiem uroczo rzęsami. Mógł się domyślić więc od razu odpowiedzi na swoje pytanie. Nic nie działo się przypadkowo prawda?

- Szkoda, że tego nie zrobiłeś, chętnie bym się jej wtedy pozbyła. - Wiedział o tym przecież. Mimo, że ich stosunki w tamtym momencie były dość napięte, to cóż, myślała o tym, zresztą też już dzisiaj o tym wspominali. I ona i on myśleli o tym, aby wykorzystać jego biurko w ten jedyny właściwy sposób.

- Dobra, dotarło, cieszę się więc, że i tutaj jestem Cię jeszcze w stanie zaskoczyć. - Bo przecież to wcale nie było takie oczywiste, prawda? Znali się bardzo dobrze, i swoje charaktery i ciała, te najdrobniejsze przyzwyczajenia, wiedzieli o sobie dosłownie wszystko, jak widać jednak nadal bywały momenty, w których jednak potrafili nieco się zaskoczyć. To zawsze był świeży powiew dla ich relacji.

- Chyba faktycznie miałam Cię za nieco bardziej skomplikowanego. - Nie mogła się z nim spierać, prawda. Skoro faktycznie był takim prostym człowiekiem... oczywiście, że zamierzała to zweryfikować, chociaż właściwie to przecież zdawała sobie z tego sprawę, zdarzało jej się przecież korzystać ze swoich atutów, aby dostać to, na czym jej bardzo zależało. Wiedziała o tym, że nie tak łatwo było mu się powstrzymać od pewnych przyzwyczajeń.