[08.09.1972] team meeting | Ambroż, Asek, Benek, Eliasz i Żeraldin

Oczywiście, że powinna się spodziewać tego, że jej brat ponownie ją zaskoczy, mogła się po nim przecież spodziewać wszystkiego, co najlepsze, a właśnie za jedną z takich jakże niesamowitych informacji uważała to, że zna jej nowego ulubionego aktualnie przyjaciela Roisa, ba okazało się, że chyba sami są całkiem blisko. Przewróciła oczami i westchnęła ciężko. Kto wie, gdzie szlajał się Astaroth, gdy jeszcze nie był wampirem, właściwie miał dosyć wolną rękę, jak i ona. Wolała nie wnikać skąd się znają, to powodowało, że była spokojniejsza, przynajmniej pozornie.

Nie zamierzała ingerować w to, jakże wylewne przywitanie, ale na pewno będzie miała to z tyłu głowy, zwłaszcza po rozmowie, którą odbyła z Roisem i po tym, że stwierdzili, że dobrze byłoby zaangażować jego przyjaciela do tego, aby doprowadzić Rotha do porządku, co mogłoby pójść nie tak...

Gdyby Yaxley patrzyła tylko i wyłącznie na czubek własnego nosa, to już dawno nie byłoby jej w Londynie, tak się jednak składało, że ciągle tutaj trwała, więc to nie było takie proste, jak sobie myślał Fenwick.

- Nie, żeby mnie to specjalnie dziwiło, ministerstwo jest nieporadne jak zawsze. - Miała wyrobioną opinię na temat tego, jak działali i po raz kolejny nie zaskoczyła się pozytywnie, powinni się tego spodziewać. Skoro siedziała tam banda debili, to nie mogło być inaczej, skupieni tylko na tym, by utrzymać swój własny stołek. Gdy dochodziło do kryzysowej sytuacji, to pokazywali za każdym razem brak swoich kompetencji. Nie spodziewała się, aby kiedykolwiek miało się to zmienić.

Przeniosła spojrzenie na brata, który najwyraźniej był bardzo pewny tego, że znajdą się w Snowdonii, chyba się nieco rozczaruje. Geraldine wiedziała, że ojca nie ma w domu, że jest gdzieś w Szkocji, bo wspomniał jej o tym w liście, a nie chciała wpaść na matkę, która na pewno odpowiednio skomentowałaby to, w jakim stanie znajdował się Astaroth, pewnie zasugerowałaby, że jest to jej wina, bo miała się nim opiekować. Nie mogli wrócić do domu - nie tym razem, chociaż na pewno było tam bezpiecznie, w to nie wątpiła nawet przez chwilę.

- Mam wrażenie, że nigdzie nie jest bezpiecznie. - Rzuciła jeszcze do Eliasa, który włączył się w tę uroczą pogawędkę. Może nie było to szczególnie optymistyczne podejście, ale podczas tego wieczora raczej stawiała na realizm.

Przeniosła wzrok na Roisa, nim odezwała się do brata, chociaż wiedziała, że już ustalili plan działania, musieli się go teraz tylko trzymać, w końcu spojrzała na Astarotha, żeby uświadomić mu to, że tym razem nie wybierają się do Snowdonii.

- Nie wybieramy się do Snowdonii. - Odparła nieco chłodnym tonem. Pewnie jeszcze nie domyślił się, czym było to spowodowane, ale mimo tego, że Londyn płonął, pożary niszczyły wszystko wokół nich, mimo tego, jej aktualnym priorytetem było to, aby jej brat przestał zażywać eliksiry nasenne, skoro już sam poprosił ją o pomoc, nie mogła tego zignorować i musiała mu jej udzielić jak najszybciej. Może nie dopięli planu na ostatni guzik, ale jakiś tam mieli, wiec wystarczyło powoli zacząć go realizować.

- Też wybieramy się do ciotki Corio, Astaroth z nami. - Oczywiście, że zadecydowała za brata, miała ku temu prawo jako jego starsza, troskliwa siostra. - Nawet nie waż się tego kwestionować. - Rzuciła jeszcze wpatrując się w Rotha. Nie była szczególnie przyjemna, ale wymagała tego sytuacja.

Jakie by nie było Ministerstwo Magii, to przynajmniej jest, skomentował bezgłośnie Eliasz, postanawiając jednak nie wdawać się w dyskusję na ten temat z Geraldine. Nie był to ani czas, ani miejsce na to, aby spierać się na temat efektywności działań wszystkich departamentów Ministerstwa Magii. Chociaż biorąc pod uwagę, jak tragicznie wyglądała sytuacja w magicznej dzielnicy, to można było odnieść wrażenie, że co poniektóre wydziału Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów niezbyt wywiązują się ze swoich obowiązków. Gdzie były te wszystkie złote gwiazdeczki magipolicji?

— Jak dla mnie mogą nawet potykać się o własne nogi, próbując tańczyć kankana, ale w międzyczasie powinni przede wszystkim zająć się swoją robotą, czyli obroną społeczności cywilnej — rzucił neutralnie do Ger, czując się jednak zobowiązany do tego, aby jakoś zareagować na krytyczne słowa koleżanki. — Już dawno powinny działać tu jakieś ekipy przeciwpożarnicze, a jak dotąd natknąłem się może na jednego Brygadzistę. I to jakiegoś świeżaka po Hogwarcie.

Rozchylił w zdziwieniu usta, gdy dotarło do niego, że Prudence wcale nie spędzała wieczoru w swojej kobiecej jaskini w trzewiach Ministerstwa Magii. Powłóczył wzrokiem po całej grupy, zatrzymując się na dłużej na Benjym. Faktycznie spotkał ją w drodze tutaj? A może zanim zaczął się ten cały koszmar? Gdy mężczyzna udzielił im stosownych wydarzeń, Bletchley westchnął powoli z ulgą.

— Ta. Co by nie mówić w Ministerstwie Magii jest teraz najbezpieczniej — zawtórował na słowa Benjy'ego.

Cichy głosik z tyłu jego głowy próbował podsycać jego podenerwowanie, sugerując mu, że być może gmach rządowy był równie słabo zabezpieczony przed żywiołem ognia, jak magiczne dzielnice, ale przecież... To nie mogła być prawda. Przecież to było centrum władzy czarodziejów. Miejsce, które przetrwało całe dziesięciolecia najróżniejszych katastrof. Pełne wykwalifikowanych czarodziejów i czarownic. Nawet jeśli ogień szalejący na mieście miał coś wspólnego z Szatańską Pożogą, to na pewno nie byłby w stanie sforsować zabezpieczeń Ministerstwa... Prawda?

— Nonsens — skomentował na teorię Yaxley. — Zawsze jest jakieś bezpieczne miejsce. Tylko dlatego, że niebo wali się nam na głowy w jednym miejscu, nie znaczy, że wszędzie tak jest. — Wzruszył lekko ramionami. — Trzeba po prostu się zdecydować, czy warto uciekać na aż tak daleki dystans, żeby całkowicie uniknąć niebezpieczeństwa i jednocześnie ryzykować brak dostępu do najnowszych informacji o rozwoju sytuacji.

Eliasz poprawił zawieszoną na ramieniu torbę.

— Nie możecie pokłócić się, kiedy będziemy już poza centrum pożarów? — mruknął, wodząc wzrokiem między Astarothem a Geraldine. Nie wiedział, czy ich źródłem ich teraźniejszego konfliktu była po prostu skomplikowana sytuacja między rodzeństwem, czy coś bardziej skomplikowanego, jednak przedłużenie pobytu tutaj nie wydawało się dobrym pomysłem. — Możecie sobie poskakać do gardeł, kiedy nie będzie nam grozić uduszenie się dymem i przygniecenie przez starą kamienicę.

Był to chyba jeden z nielicznych momentów, w którym zamierzała zgodzić się z Fenwickiem. Musieli stąd spiedalać, jak najszybciej, nie było tutaj czasu na niepotrzebne kłótnie, które i tak się pojawiły. Londyn płonął wypadało więc się stąd ewakuować, gdy znajdą się w bezpiecznym miejscu będą mogli pomówić o tym, jaki jest plan. Właściwie nadal miała jeden najważniejszy - ogarnąć swojego brata i doprowadzić go do porządku. Zdawała sobie sprawę, że w Snowdonii może być to utrudnione, bo póki co nie chciała mówić zbyt wiele rodzicom, co nieco komplikowało sprawę. Musiała sama wziąć odpowiedzialność za to, co się odpierdalało (jak zawsze). Nie, żeby kiedykolwiek zakładała, że stanie się najbardziej odpowiedzialnym gówniarzem w swojej rodzinie, to nie miała być jej rola, ale jakoś tak wyszło, że ostatnio to ona miała wszystko na swoich barkach.

- Tak, musimy stąd spierdalać. - Dodała, jakże elokwentnie. Nic tu po nich, czy coś. Bez sensu było się dalej kręcić między mieszkaniami, gdy mieli pewność, że większość ich najbliższych była bezpieczna.

- Nie pytałam Cię, czy myślisz, że to dobry pomysł. - Westchnęła jeszcze ciężko, spoglądając na brata. Jasne, zdawała sobie sprawę, że może uważać, iż nie jest to szczególnie bezpiecznie. Tyle, że mieli oni plan, może go w niego nie wtajemniczyli, póki co, bo zamierzali go wziąć z zaskoczenia, ale nie robili nic na pół gwizdka, wszystko było przemyślane, nie powinien tego negować. Yaxleyówna nie ryzykowałaby, gdyby nie miała pewności, że nie jest to szczególnie ryzykowne. Zresztą u Corio miało się znaleźć więcej osób, które były w stanie powstrzymać wkurwionego wampira. Nie była jedyna, więc to wcale nie było takim trudnym zdaniem. Do tego, może właśnie świadomość, że może wyrządzić komuś krzywdę chociaż nieco doprowadzi go do porządku. Nie chciała ciągnąć go tam siłą, bo nie o to chodziło, jeśli jednak nie będzie miała innego wyjścia to cóż - na pewno zamierzała to zrobić. Czy mu się to podobało, czy nie. To nie był odpowiedni moment na takie rozważania, nie tutaj, nie teraz.

- Twój problem aktualnie jest nieco niżej na skali problemów od tego, co aktualnie się dzieje. - Powinni uciec przed ogniem, później zająć się resztą. Naprawdę nie było sensu teraz się na tym skupiać. Miał w sobie odrobinę ogłady i nie wydawało jej się, aby zamierzał za chwilę pokazać kły. Jeśli tak - nie byłby pierwszym wampirem, którego miała spacyfikować.

Przeniosła spojrzenie na Eliasa. Naprawdę nie potrzebowała tego komentarza, zdawała sobie sprawę z tego, że nie był to najlepszy moment na kłótnie. Nie skomentowała jednak tego, co powiedział, nie było sensu kontynuować tej rozmowy.

Widziała reakcję Ambroisa, i tak całkiem nieźle się trzymał zważając na to, jak potrafił reagować. Najwyraźniej nie chciał robić scen, chociaż trochę zrobił, obyło się jednak bez kolejnych, niepotrzebnie wypowiedzianych słów. Mieli świadomość, że to jedyne wyjście, które może okazać się być w miarę owocne, więc powinni po prostu zabrać gówniarza ze sobą. Czy mu się to podobało, czy nie.

- Za późno Roth, idziesz z nami, tam to przedyskutujemy. Proszę. - Próbowała jakoś do niego dotrzeć, no i zasugerować, że to tylko chwilowe, że później znajdą się w Snowdonii, nie było to całkowite kłamstwo, raczej półprawda, później było bardzo luźnym terminem, więc tak, czy siak kiedyś na pewno znajdą się jeszcze w Snowdonii, gdy wreszcie chociaż odrobinę go ogarną.

Chcąc nie chcąc musiał wytrzymać spojrzenie jakim obdarzyła go Geraldine. Wprawdzie nie miał z kobietą zbyt wielu wspólnych tematów, jednak słyszał co nieco o jej temperamencie. To była jedna z tych babek, które potrafiły wydrapać facetowi oczy w najmniej spodziewanym momencie. Może tym razem sobie daruje ze względu na okoliczności, pomyślał Elias, z niemałym trudem sznurując usta, co by nie rzucić głupkowatym ''Co?''.

Nie miał wglądu do jej myśli (poza tym, kto by chciał grzebać w głowie Yaxleyówny?), co niestety wiązało się z tym, że nie mógł wiedzieć, co sobie o nim w tej chwili pomyślała. Dla niego sprawa była prosta: obie strony angażowały się w dyskusję w niezbyt udanym momencie, a więc obie powinny dostać po łapach, żeby się ogarnąć i skupić na najważniejszej w tej chwili rzeczy. Bo co mogłoby być ważniejsze niż ucieczka do bezpiecznego azylu? W tej chwili grzeczności i uprzejmości musiały przejść na dalszy plan.

— Raczej nie zejdzie im tu dłużej niż dwadzieścia cztery... Może czterdzieści osiem godzin — rzucił od siebie Bletchley na wywody Benjy'ego. — Nie ma sensu zaszywać się na kompletnym odludziu. Sytuacja będzie rozwojowa, ale Ministerstwo Magii powinno sobie z tym doskonale poradzić samo.

Sprzątanie po Beltane zajęło im ile? Dwa dni? Trzy dni? Wprawdzie chwilę po uprzątnięciu pobojowiska i zamknięciu szpitala polowego służby wprowadziły zakaz wstępu do lasów okalających okolice Doliny Godryka, ale samo opanowanie sytuacji zajęło im stosunkowo mało czasu. A centrum Londynu nie było wiejską głuszą. Mniejszy teren, moooże trochę inny typ niebezpieczeństw, ale mimo wszystko powinni sobie z tym poradzić. Powinni.

— Ale to ''trzymanie ręki na pulsie'' może się przydać co najwyżej po to, żeby wiedzieć, czy ta kamienica jeszcze jutro będzie stała. I czy będziemy w stanie uzupełnić jakoś lodówki w tym... W tym kryzysie.

Elias westchnął ciężko. Nie był bohaterem, bez względu na to, jak bardzo blisko tego stanu się dziś znalazł podczas dwóch niezwiązanych ze sobą akcji ratowniczych. Na pewno nie miał zamiaru bawić się w jakąś lokalną milicję. Raz jeszcze wypuścił głośno powietrze z ust, wodząc niespokojnym wzrokiem po reszcie grupy. Uspokoił się nieco dopiero, gdy Yaxley zgodził się koniec końców na plan siostry. Alleluja, mogli ruszyć dalej.

— To co, sprawdźcie czy wszystko macie i... Widzimy się pod wejściem? — rzucił Eliasz przesuwając się w stronę drogi na zewnątrz.

Jeśli ktoś miał tutaj sobie coś jeszcze do powiedzenia to była ostatnia szansa. Potem czekał ich kolejny rozdział tej opowieści, kiedy to mieli zadomowić się na jakiś czas w domu na wsi. A co ich czekało potem... Cóż, to już zależało w dużej mierze od nich samych, czyż nie?