- Wiem, że nie masz tam spacerować, ale to, że się teleportujesz nic nie zmienia, wiesz, że oni mogą tam być, prawda? Musisz mieć to na uwadze. - Tak, Norka zamierzała jej teraz matkować, chociaż sama większość pożarów spędziła w cukierni, to tutaj przetrwała tę noc, nie wychodziła na ulice, no niezbyt daleko, tyle co przed drzwi klubokawiarni, aby zobaczyć, czy ktoś obok nie potrzebuje pomocy. Wiedziała, że w jej przypadku to nie miałoby większego sensu, to tutaj mogła się przydać najbardziej, zresztą już to robiła. Pomagała tym, którzy tego potrzebowali, dawała im schronienie. To była dla niej najlepsza z możliwych ról.

Wyciągnęła dłoń w stronę przyjaciółki, aby przejąć od niej zawiniątko. Schowała je w jednej z kuchennych szuflad. Przekaże to bratu, nie wypytywała, co się tam kryło, nie wtrącała nosa w nieswoje sprawy, nie musiała wiedzieć wszystkiego.

- Będzie tutaj na niego czekać, przekażę mu to, gdy tylko pojawi się w cukierni. - Oczywiście, że zamierzała dotrzymać słowa. Nie miała póki co jednak pojęcia, gdzie podziewał się Thomas, i kiedy zamierzał się tu pojawić, wiedziała, że mógł być przydatny w terenie ze swoimi umiejętnościami i wcale nie dziwiło jej to, że nie siedział w klubokawiarni.

- Mogę wymieszać trochę ziół i przygotować dla Ciebie specjalną mieszankę, taką na teraz, to nie będzie nic wyszukanego, będzie działać zapewne trochę gorzej od eliksirów, ale może wystarczy na trochę. - Nie wiedziała, co dokładnie boli Longbottomównę, zamierzała jej jednak chociaż odrobinę pomóc. Po raz kolejny sięgnęła do spiżarki, z której wyciągnęła kilka, różnych rodzajów ziół, wymieszała je ze sobą i zalała wrzątkiem. Ten napar powinien nieco pomóc Brennie. Wręczyła jej w dłoń kubek. - Pij do dna.

Obserwowała przyjaciółkę, kiedy ta zaczęła zmieniać swój wygląd, w sumie to było całkiem przemyślanym posunięciem, dzięki temu nie będzie na siebie zwracała uwagi, tak samo jak pozbycie się swojego służbowego stroju, kto wie, jak aktualnie na ulicach reagowano na pracowników ministerstwa.

- To prawda. - W głosie Nory można było wyczuć gorycz, niestety musiała się zgodzić ze słowami przyjaciółki. Oni mogli być wszędzie, może ktoś właśnie kręcił się przed cukiernią? Nie mogła mieć pewności, że nie. Najwyraźniej nie mieli już żadnych oporów przed tym, aby atakować wszystkich jak leci, bo w jaki sposób inaczej można wyjaśnić to, co działo się teraz w Londynie? Całe miasto płonęło, mieli w dupie to kogo krzywdzą.

Norka nie spodziewała się takiej reakcji na przygotowany przez nią napar. Oczywiście, że patrzyła na Brennę, musiała sprawdzić, czy wypije całość, musiałą to zrobić, musiała wypić zawartość do dna. Tyle, że tamta nagle zbladła, a może zzieleniała? Zdziwiła ją ta reakcja, bo Brenna wiedziała, że to dla jej dobra. Dosyć szybko jednak podniosła się i pobiegła w kierunku zlewu, do którego zwymiotowała. Cóż, to nie było coś, co chciała zobaczyć. Nie świadczyło to dobrze. Wpatrywała się w jej sylwetkę nieco zdziwiona, nie miała pojęcia, skąd wzięła się ta reakcja.

Podeszła do szklanki, wzięła ją do ręki, aby powąchać zawartość i przyjaciółka najprawdopodobniej miała rację, to nie powinno tak śmierdzieć, najwyraźniej nie zauważyła tego, że któryś ze składników był źle przechowywany, mina jej zrzedła, bo naprawdę nie chciała, aby Longbottomówna poczuła się gorzej.

- To niedopatrzenie, przepraszam, wiesz, że nie zdarza mi się to zbyt często... - Aż jej się zrobiło głupio, ale każdemu zdarzały się potknięcia, szkoda, że to należało akurat do niej, ale cóż, jakoś dźwignie tę odpowiedzialność.

- Jasne, uważaj na siebie, Słońce. - Powiedziała jeszcze chwytając dzbanek wcześniej zaparzonego naparu, odruchowo też go powąchała, ten jednak nie wzbudzał jej podejrzeń - wcześniejsza partia ziół musiała być w porządku. - Widzimy się później. - Naprawdę wierzyła w to, że tak się stanie.

Gdy Brenna się teleportowała, Nora wróciła na salę, aby podać napar kobiecie, która wspominała o tym, że potrzebuje czegoś na uspokojenie.