Zainteresowania Prue jakoś nigdy nie znajdowały się specjalnie blisko survivalu, ku ich nieszczęściu. Pewnie gdyby wpadła w jej ręce chociaż jedna taka księga, to sporo by zmieniło w tej sytuacji. Bletchley miała pamięć fotograficzną, a więc była w stanie zapamiętać bardzo dużo, a nawet wracać do konkretnych stron, które kiedyś przeczytała. Cóż, zapewne nadrobi braki, gdy wrócą do Exmoor, aby przygotować się na kolejną taką ewentualność. Prudence uczyła się w końcu na błędach, wyciągała wnioski, które wdrażała w swoje życie.

Jako kilkuletnia dziewczynka, nie była tak ułożona, jak Romulus. Ba, zdarzyło jej się wspinać po drzewach, latała nawet na miotle, do momentu, w którym nie zaliczyła spektakularnego upadku, po którym została jej dość spora blizna na łydce i strach przed znajdowaniem się w powietrzu. Od tego momentu zaczęła unikać wysokości, nie zmieniło się to przez lata, nadal wzbudzało w niej dyskomfort. Nie było więc szansy na to, aby chociażby spróbowała wleźć na drzewo, to nie była, aż tak bardzo podbramkowa sytuacja.

Nie miała pojęcia, czy Romulus zdawał sobie sprawę na to, jak wyglądały jej doświadczenia z wilkołakami. Wyciągnął argument, z którym nie potrafiła jakoś szczególnie oponować. Nie znosiła tego gatunku, obawiała się go i miała ku temu dość solidne podstawy. Ciągnęło się to za nią od lat. Uważała, że ministerstwo powinno się nimi zająć i ograniczyć ich prawa, w końcu wielu z nich chodziło między ludźmi i tak, zdawała sobie sprawę, na jakiej zasadzie działała ich przemiana, ale nie zmieniało to jej zdania, co do tego, że te stworzenia były niebezpieczne i nie można było im ufać.

- Nie byłabym tego taka pewna, mam wrażenie, że plączemy się tutaj cały dzień. - Przerażało ją to, nie do końca była gotowa na to, aby spędzić tutaj noc. W buszu, w dziczy, niby jak mieli sobie poradzić? Nie mieli ze sobą niczego poza paczką fajek, której zawartość powoli zaczynała się kurczyć, oraz jej różdżką, bo okazało się, że ten pajac, zgubił gdzieś swoją. Prudence nie była jakoś szczególnie wprawiona w praktycznych dziedzinach magii, wiedziała więc, że może wyjść różnie radzenie sobie jej w takich warunkach. Trochę obawiała się tego, że może sobie ze wszystkim nie poradzić, sama. Nie znosiła takich sytuacji. Zaczynała się bać, że faktycznie coś ich tutaj zeżre, do tego znajdowała się w tym lesie z osobą, z której wolałaby unikać, nie mogło być gorzej. Powróciło do niej to okropne poczucie beznadziejności.

Robiło się coraz chłodniej, zimny wiatr zaczął przypominać o tym, że była jesień, może wcześniej ten dzień sprawiał pozory jeszcze jednego z tych letnich dni, jednak już to minęło. Zimny dreszcz przeszedł jej po plecach, naprawdę zaczynała czuć się coraz bardziej niepewnie.

Bletchley tak właściwie nie była głodna, ze stresu żołądek jej się skurczył i najprawdopodobniej zawinął w supeł, przez który aktualnie nic nie byłoby w stanie się przedostać. Nie czuła się dobrze ze świadomością, że będą musieli przeżyć tu noc. To nie było miejsce, które kiedykolwiek by wybrała, nie w takiej formie.

- Proszę. - Nie miała siły się z nim kłócić, wyliczać mu kolejnej fajki, więc po prostu wyciągnęła w jego kierunku paczkę i poczęstowała go szlugiem, przy okazji wyciągając jednego i dla siebie.

- Nie wiem. - Wysyczała przez zęby nieco zirytowana. Skąd niby mogła wiedzieć, czy zmierzają w dobrym kierunku? Ustalili przecież, że nie należała do osób, które wybierały spacery po ciemnym lesie jako jedną ze swoich aktywności. Pytanie, które zadał było głupie.

Prue zawiesiła się na moment, zastanawiała się, nad tym, czy jeśli by tu utknęli, a później umarli, to szybko znaleziono by ich ciała. Pewnie nie, nikt nie wiedział, gdzie się znajdowali, nie wiedzieliby gdzie ich szukać. Była nawet szansa, że nikt, nigdy by ich nie odnalazł, ich bliscy nie mieliby świadomości, co się z nimi stało. Zniknęli, przepadli w dziczy. Mrugnęła szybko dwa razy, aby powrócić do rzeczywistości, niestety nadal znajdowała się z Romulusem w lesie, nic się nie zmieniło.

Zaciągnęła się dymem, musiała czymś zająć dłonie, żeby nie zacząć się trząść, nie mogła panikować, ale teraz on wspominał coś o szałasie? Czy naprawdę sądził, że wiedziała od czego mieliby zacząć?

Miała wrażenie, że nagle zrobiło się bardzo cicho. Przestała słyszeć trel ptaków, drzewa, jakby nie miały siły dalej poruszać koronami. Nie sądziła, że to wróży coś dobrego, nawet Romulus zamilkł. Szarość zaczęła okrywać okolicę. Najprawdopodobniej noc się zbliżała, a oni nadal tkwili w miejscu. Nie wiedziała, gdzie się znajdowali, czy wrócili na miejsce, w którym się tutaj pojawili, czy kręcili się w kółko. Zdecydowanie nie odnajdywała się pośród natury.

- Słyszysz to? - Przerwała w końcu tę ciszę, aby upewnić się, że zmysły nie zaczęły sobie robić z niej żartów. Wydawało jej się, że gdzieś z oddali dochodzi do nich dźwięk wodospadu, musiała się jednak upewnić, że nie jest to złudzenie, że nie jest jedyną, która to zauważyła.

Tak naprawdę Bletchley doceniała tylko i wyłącznie jedno łóżko, swoje własne, w swoim mieszkanku. Nie należała do osób, które miały w zwyczaju narzekać, mimo wszystko wiedziała, że nawet w rezydencji ciotki Corneliusa nie wyśpi się jakoś specjalnie. To było jedno z jej dziwnych przyzwyczajeń, rzadko kiedy opuszczała swój dom, więc nie do końca akceptowała łóżka inne niż swoje własne. Kolejna fanaberia. Aktualnie jednak doceniłaby nawet to łóżko, w którym znajdowała się jeszcze tego poranka. Trudno było tego nie zrobić wiedząc, że czekała ich noc w lesie. Pośród drzew, zwierząt, chuj wie czego. Nie zakładała bowiem już tego, że wrócą na noc do Exmoor. Nie było takiej możliwości. Nie po tym, jak kręcili się w kółko, nie mogli znaleźć drogi, znajdowali się nie wiadomo gdzie. Las wcale nie chciał ich chyba stąd wypuścić, ku jej niezadowoleniu.

Zmarszczyła brwi i zmierzyła oceniająco wzrokiem Romulusa. Alojzy. Czy on był niepoważny, wiedziała, że jest średnio rozgarnięty, ale nie spodziewała się, że aż tak bardzo. Mogła przecież połączyć fakty, jasne to była tylko ona, nie była zagrożeniem, ale skąd mogli wiedzieć, że częściej nie rzuca takich irracjonalnych słów. To mogło niepotrzebnie zwrócić czyjąś uwagę na Benjy'ego, a on jej zdecydowanie nie potrzebował. Powinien chyba porozmawiać ze swoim przyjacielem na temat jego umiejętności ukrywania informacji, a raczej jej braku.

- Tak, chodźmy. - Nie skomentowała jego kolejnej uwagi na temat tego, że nie miał nic w ustach od rana, nieszczególnie ją to interesowało. Ogólnie robiła się coraz bardziej poirytowana. Zmęczenie dopadło i ją, jednak nie skupiała się na nim. Naprawdę podjęła całkiem rozsądną decyzję, że ogarnęła sobie te buty, inaczej spacerowałaby po tym lesie jak Potter, w swoich uroczych lakierkach, a jak już wiedziała to nie należało do najprzyjemniejszych doświadczeń.

- Nie byłabym tego taka pewna, ale możemy to sprawdzić. - W przeciwieństwie do Romulusa Prue brakowało tego optymizmu, raczej nie nastawiała się na nic pozytywnego, wiedziała, że życie lubiło pokazywać, że zawsze mogło być jeszcze gorzej, nie nazwałaby tego oczywiście pesymizmem, a raczej realizmem.

Wiedziała, że może na nich czekać dosłownie wszystko, nie zakładała, że faktycznie trafią do wodospadu, którego dźwięk wydawało się jej, że słyszy. To mogły być omamy, jednak bez sensu było rezygnować bez sprawdzenia tego miejsca. Co innego mieli tutaj do zrobienia? No nic, ewentualnie mogli zacząć organizować sobie obozowisko, ale na to chyba jeszcze nie była gotowa.

Nie miała pojęcia, jak długo będą musieli przed siebie iść, aby dotrzeć do miejsca, w którym znajdowała się woda, nigdzie się jednak nie spieszyli, prawda? Noc powoli okrywała okolicę, niedługo zrobi się całkiem ciemno, na samą myśl o tym po raz kolejny przeszedł jej po plecach dreszcz, nie czuła się tutaj dobrze, lasy nie były jej miejscem na ziemi.

Szła jednak przed siebie, nie narzekała, nie mówiła nic, obserwowała przy tym okolicę, jakby bya w stanie coś z niej wyczytać. Tak się jednak nie działo, miała wrażenie, że w końcu drzewa zaczęły rosnąć jakby rzadziej od siebie, że las nie była już taki gęsty i ciemny, póki co jednak nie wiedziała, czy to dobrze, czy nie.

Do jej nozdrzy dotarł znajomy zapach, kojarzyła go, beton, metal, woda. To sugerowało jej, że gdzieś tutaj musi znajdować się jakaś budowla, nie do końca mogła przewidzieć jaka, ale spodziewała się ją zobaczyć, prędzej, czy później.

Westchnęła ciężko, gdy dotarło do niej, że będą musieli iść pod górę, jej nogi dawno nie przeżyły takiej ilości aktywności, naprawdę zaczęło ogarniać ją zmęczenie, a teraz to? - Uważaj, żebyś się nie poślizgnął. - Mruknęła jeszcze do swojego towarzysza, bo nie miała zamiaru go tutaj ratować, musiał na siebie uważać, nie potrzebowali kolejnych problemów.

Skarpa. Bletchley odruchowo cofnęła się o krok, pojawiło się to bardzo nieprzyjemne uczucie, lęk. Nie reagowała dobrze na wysokości. Przytłaczały ją one, nie radziła sobie z nimi dobrze. Oczy miała szeroko otwarte, spięła się też cała, bo obawiała się, że wystarczy jeden nieodpowiedni krok i zsunie się na dół, spadnie i nie będzie, co z niej zbierać. Nie było już lasu, drzewa gdzieś zniknęły. Czy to dobrze? Tego jeszcze nie wiedziała.

Otaksowała wzrokiem okolicę, spojrzenie zawiesiła na budowli, którą dostrzegła jako pierwszą. Była ogromna, ciężko jej było od niej odwrócić wzrok. To musiał być ten zapach, to to wyczuwała chwilę wcześniej w powietrzu.

Później przesunęła wzrok po horyzoncie, dostrzegła te światła, w oddali, albo jej się wydawało, albo były tam też niewielkie zabudowania. Znajdowały się jednak zbyt daleko, aby w ogóle zakładała, że tam pójdą.

Nie spojrzała w dół, bez względu jak bardzo interesujący nie byłby widok pod jej nogami, to wolała tego nie robić. Wiedziała, że mogłaby spanikować, a zdecydowanie nie chciała do tego doprowadzić.

Zauważyła też tę zarośniętą ścieżkę po prawej stronie, jakby dawno nikt nią nie podążał. Za nią widać było las, nie do końca była pewna, czy miała zamiar do niego wracać, zwłaszcza, że robiło się coraz ciemniej, jeszcze chwila, a nadejdzie noc. Potrzebowali schronienia. Najbardziej oczywistą i rozsądną opcją, wydawało jej się w tej chwili znalezienie się przy zaporze. Mogli tam przeczekać, z dala od dzikiej natury, bez ryzykowania spotkania z jakimś stworzeniem, które mogło ich zaskoczyć.

Nic nie mówiła, czuła, że Romulus i tak by jej nie usłyszał przez szum wodospadu. Bez żadnej konsultacji, pytania, po prostu ruszyła w stronę zabudowań zapory, intuicja podpowiadała jej, że to nie był najgłupszy pomysł. Nie miała pojęcia, czy pójdzie za nią. Może zamierzał wybrać inną opcję, droga wolna.

To nie do końca była troska, zresztą Romulus powinien zdawać sobie z tego sprawę. Prue po prostu wolała uniknąć kolejnych, niepotrzebnych komplikacji, które mogły jeszcze bardziej wyprowadzić ją z równowagi. Już i tak nie czuła się najlepiej, była zagubiona, nie wiedziała, co przyniesie im noc, powodowało to strach, na który nie do końca była gotowa. To nie tak, że bała się ciemności, bardziej obawiała się tego, co może ona im przynieść w tym miejscu. Byli w końcu w lesie, na jakimś zadupiu, na pewno był on miejsce do życia dla stworzeń, których wolała nie spotkać. Zresztą Potter wcześniej wspomniał o wilkołakach i mimo, że do pełni było jeszcze trochę czasu, to mimo wszystko przez to, co powiedział czuła strach, może irracjonalny, bo wiedziała, w jaki sposób funkcjonują te bestie, to jednak aktualnie nie myślała szczególnie jasno.

- Mam nadzieję, że Twoje przeznaczenie o tym wie, szkoda by było, gdyby zamierzało Ci pokazać, że ma gdzieś to, że nie masz czasu. - Wiedziała, że los bardzo często potrafił udowadniać, że ma w nosie plany ludzi, specjalnie dokładał kolejnych problemów, aby pokazać, jak mały wpływ mieli na to, co działo się wokół nich.

Może nie trafili na wodospad, ale przynajmniej pojawiły się opcje, z których mogli skorzystać. Możliwości, których nie mieli w dziczy. Nie, żeby straciła przez to czujność, bo nie mogli przewidzieć, czy i kto właściwie mógł tutaj być, jakie miał nastawienie do przybyszów z zewnątrz, a oni zdecydowanie w tej chwili byli intruzami, mogli zaburzyć spokój. Nawet jeśli nie mieli złych zamiarów, mogli zostać odebrani, jako tacy, którzy przyszli tutaj, aby zaszkodzić.

Gdyby Romulus wspomniał jej o tym, że jest spragniony, zapewne nie miałaby najmniejszego problemu z tym, aby wyczarować mu strumień wody i ukoić tę potrzebę, jednak nie była jasnowidzem, nie zamierzała wychodzić z inicjatywą, bo on nie był dzieckiem, jeśli czegoś potrzebował mógł o tym wspomnieć na głos, potrafił poprosić o fajki, więc i z wodą pewnie nie miałby problemu.

Zignorowała jego słowa, tak właściwie to ich nie usłyszała, bo szum wody skutecznie zagłuszał wszystko wokół. To mogło utrudnić im komunikację, chociaż tak naprawdę nieszczególnie jej na niej zależało. Nie widziała sensu, aby dyskutować o tym, co mieli zrobić. Mogli sprawdzić ten budynek, później ewentualnie wrócić i wybrać inną drogę. Mieli kilka możliwości, wydawało jej się, że wybrała najmniej inwazyjną, najbezpieczniejszą. Zależało jej na tym, aby po prostu mieli gdzie przeczekać noc. Schować się przed mieszkańcami lasu, których wolałaby uniknąć.

Ścisnęła mocniej swoją różdżkę w dłoni, bo nie była w stanie przewidzieć, czy ktoś nie stanie im na drodze, czy nie będzie przeszkadzała im ich obecność, nie mogła zakładać tego, że jeśli ktoś pojawi się przed nimi to będzie miał pokojowe zamiary, wiedziała, że świat był pełen ludzi, którzy nie mieli problemu z tym, aby pokazać innym, że nie należeli do danego miejsca. Jeśli przyjdzie taka potrzeba, to będzie musiała się bronić, nie, żeby było to jej pierwszym wyborem, ale nie zawsze właściwie się go miało. Gorzej, że Potter był zupełnie bezużyteczny, więc cały ciężar spadł na jej barki. Jakoś go udźwignie.

Kiedy wybrali drogę, szli nią dłuższą chwilę ponownie coś się zmieniło. Dźwięk wody opadającej na kamienie nie był już taki głośny, jakby został wyciszony. To zwróciło jej uwagę, czyżby ktoś potraktował to jakimś zaklęciem, nie było to całkiem naturalne, tylko po co właściwie ktoś miałby to robić w samym sercu lasu? Stała się czujniejsza, trochę jej się to nie podobało, bo raczej wydawało jej się, że to było jedno z mugolskich miejsc. Mugole zdecydowanie byli łatwiejszymi przeciwnikami, gdyby mieli się z nimi skonfrontować.

Przyglądała się budowli, która się przed nimi rysowała. Trochę przytłaczał jej ogrom zapory, z drugiej strony to przynosiło kolejne pytania. Po co ktoś ją tutaj wybudował. Umiała łączyć fakty, wiedziała, gdzie się znajdowali, miała świadomość, że na tym terenie nie istniała potrzeba na budowanie podobnych miejsc. Coś przestało jej grać, ale sama jeszcze nie wiedziała co i dlaczego. Poczuła zimny dreszcz, który przeszedł jej po plecach, zdawała sobie sprawę, że wkraczali do miejsca, które nie powinno się tutaj znaleźć, i nie było żadnego logicznego wytłumaczenia na to, dlaczego ta zapora znajdowała się w środku tego lasu. To powodowało niepokój, Bletchley starała się wszystko analizować i szukać argumentów, które przynosiłyby jej informacje po co i dlaczego coś zostało stworzone, tutaj jej ich brakowało.

Otaksowała wzrokiem okolicę, gdzieś zniknął wodospad, za to jezioro wydawało się być jeszcze większe. Czyżby to była iluzja? Czy ktoś próbował mieszać im w głowach? Po co? W jakim celu. Nie podobało jej się to wcale. Może jednak należało pozostać w lesie? - Spójrz. - Powiedziała cicho do Romulusa, żeby on również mógł zwrócić na to uwagę. Tak właściwie to on był przecież specjalistą od ludzkich umysłów, to była jego nisza.

Bletchley machnęła dyskretnie różdżką i mruknęła pod nosem zaklęcie, chciała spróbować rozproszyć ewentualną magię, która mogła ich oszukiwać, mamić..

Przeniosła wzrok w stronę mężczyzny, którego obecności nie dało się zignorować. Nie wiedziała, czy ich widział, odruchowo jednak się ruszyła z miejsca, jakby chciała schować się w cieniu, bo raczej wolała jeszcze nie zwracać na siebie jego uwagi. Nie wiedziała do końca, co się tutaj działo, nie mogła mieć pewności, że nie będzie niezadowolony z ich obecności, że nie przyłapali go na czymś, wiedziała, że ludzie nie lubili, gdy ktoś wtrącał swój nos w nieswoje sprawy, gdy przyłapywał ich na czymś, czego nie powinni robić.

Pociągnęła za sobą Romulusa, bo nie mogła go przecież pozostawić na pożarcie. Miała w sobie odrobinę przyzwoitości, no tylko odrobinę, ale nie będzie jej później przynajmniej wyrzygiwał, że patrzyła tylko na siebie. W tej chwili byli przecież swoimi sojusznikami, nie miała tutaj nikogo więcej, może nie przepadała za nim jakoś szczególnie, ale wolałaby go nie stracić.

Mężczyzna był potężny, w sumie tak samo, jak większość tych, którzy znajdowali się w domu, w którym aktualnie przyszło jej mieszkać. Poczuła żal, że znalazła się w tym lesie, ten dzień miał potoczyć się zgoła inaczej, miała być gdzie indziej, miała być z kim innym, a jednak wszystko się spierdoliło. Zresztą miała wrażenie, że to było bardzo dawno temu, czas płynął naprawdę wolno odkąd znaleźli się w tym miejscu i nic nie zapowiadało na to, aby mieli się stąd wydostać.

Pojawiła się też kolejna osoba, kobieta. Prue ją zauważyła, cóż, nie była z tego powodu szczególnie zadowolona. Dwie osoby, które mogły chcieć im zrobić krzywdę. Zawiesiła się na moment, zaczęła kalkulować jakie mieli szanse na to, aby wyjść stąd bez szwanku. Co powinni zrobić, oddalić się w pośpiechu, czy poinformować o swojej obecności. Byli strażnikami tego miejsca, mieszkańcami? Nie miała pojęcia, wkurwiało ją niemiłosiernie to, że nie wiedziała, co właściwie się dzieje. Nie znosiła niewiedzy.

Nie patrzyli w ich stronę, chociaż tyle dobrego, póki co nie wiedzieli o ich obecności, co było poniekąd ich przewagą. Nie do końca była pewna, czy powinni to zmieniać, może lepiej było pozostać w cieniu i ich obserwować? Wreszcie mrugnęła i przeniosła wzrok na Pottera, chciała usłyszeć, co on o tym myśli. Nie omieszkała oczywiście nie powiedzieć tego, co ona uważała za słuszne. - Wydaje mi się, że lepiej, żebyśmy pozostali w cieniu, możemy pójść za nimi, ale póki co nie informować o tym, że tutaj jesteśmy. - Szepnęła cicho, niemalże bezdźwięcznie, aby nie zwracać na nich uwagi.