Birthday Boy,

Wszystkiego Najlepszego! Życzę Ci, żeby trzecia dekada Twojego życia była przezajebista!

Heniu,
proszę, wspomnij tylko moje imię. Nie chcę ściągać na siebie zbędnej uwagi.

Do miasteczka sprowadziły mnie ryby. Byłam odpowiedzialna za dostawę oraz zaopatrzenie z Dunwich, ale kiedy już tam dotarłam, natknęłam się na ścianę i zaczęły się pierwsze problemy.

Mieszkańcy byli zdawkowi, unikający, samo zadawanie pytań było problemem. Z czasem przekonałam się, że to nie tylko kwestia komunikacji. Na miejscu pojawiły się trudności w realizacji dostawy i szybko nabrałam przekonania, że coś w tym miasteczku nie funkcjonowało tak, jak powinno. Czuć było wyraźne anomalie. Trudno było to uzasadnić warunkami pogodowymi.

Nie jestem osobą, którą łatwo przestraszyć, a mimo to przez większość czasu chodziłam spięta. Czułam się obserwowana. W miasteczku ewidentnie coś było nie tak. Dopiero przy latarni zrozumiałam skąd wzięło się to wszystko. Tam znajdowało całe źródło tych zakłóceń.

Nie wiem, tak może być? Pierwszy raz prosisz mnie o coś takiego.

Pamiętaj proszę o jedzeniu — kiedy zaczynasz pracować, zupełnie o tym zapominasz!

Drogi Henryku,

Cieszę się, że po ostatnich wydarzeniach szybko wracasz do pełni sił i z właściwym sobie zapałem zabierasz się do pracy nad tekstem. Polecam następnym razem, prócz kawy uraczyć się mocniejszą strawą.

Odpowiadając na Twoje pytanie – tak, wyrażam zgodę na wymienienie mojego nazwiska w zapowiadanym artykule. Ufam, że wydarzenia i ich kontekst przedstawisz z odpowiednią rzetelnością, która nie zaszkodzi reputacji uczestnikom wydarzeń.

Jeśli zaś chodzi o same wydarzenia w Dunwich, mój prasowy komentarz przedstawia się następująco:
Magiczna energia w samej osadzie początkowo nie wydawała się specjalna. Oczywiście niepokojącym był fakt nieistnienia adresu korespondencji Poppy, czy też historia kataklizmu sprzed stuleci, ale poza tym aura była złudnie neutralna. Z mojej perspektywy mieliśmy tam do czynienia z dawną magiczną istotą, która prawdopodobnie została wybudzona z letargu przez ostatnie, gwałtowne niepokoje w naszym kraju. Istota ta, zbyt nieświadoma lub zbyt zuchwała sięgnęła po coś co jej nie przynależało.
To, co zastaliśmy w domu rybaka oraz na szczycie nienaturalnej, wezwanej z odmętów latarni, było bezpośrednią konsekwencją tego bezprawnego dążenia. Dążenia te nie mogły pozostać bez właściwej odpowiedzi. Dzięki naszej wspólnej i zdecydowanej interwencji, owa istota została właściwie i mam nadzieję ostatecznie rozliczona. Niestety zgrabionych przez nią istnień nie udało się odzyskać, ale można mieć nadzieję, że nie pozostały zniewolone.

Życzę Ci powodzenia przy redagowaniu artykułu. Liczę na to, że Twój tekst ukaże się w „Proroku” w należytym, stonowanym tonie, na jaki ta sprawa zasługuje.

Henry,

Załączam oficjalne stanowisko napisane w porozumieniu z naszym zespołem prasowym. Oczywiście zgadzam się z nim w pełni, ale gdybyś chciał czegoś mniej sztywnego, to tak prywatnie uważam, że to było całkiem chore! I przerażające! Myślałem, że wszyscy zginiemy (i pewnie by tak było, gdyby nie Ceolsige Burke i Hestia)! Nie będę mógł spojrzeć na rybę chyba do Nowego Roku!
Z drugiej strony kto inny może się pochwalić, że śpiewał w duecie (kwintecie?…) z jakąś wynaturzoną nekro-syreną? Anna ma cudowny głos!

Mam nadzieję, że Porok doceni Twoją pracę i że ta cała awantura nie zrazi Cię do podróży.

Henry,
Co do samej historii – myślę, że możesz śmiało zawrzeć w artykule to, co przekazałyśmy ci z Ceolsige w pokoju hotelowym. Co do mojej oceny całej sytuacji…

Oczywiście nie chcę oskarżać o nic, ani włoską magipolicję, ani właścicieli kurortu, ale zarówno jako Brygadzista i jako zwyczajna czarownica myślę, że jest to strasznie nieodpowiedzialne smutne, że tak duże niebezpieczeństwo zostało tak łatwo przeoczone. Zwłaszcza, że czyhało one tam już od jakiegoś czasu. Myślę, że warto wykorzystać tę historię jako apel do wszystkich o uważność. Łatwo nam, czarodziejom, wziąć dziwne sytuacje za czyjś niewinny czar, zwłaszcza w miejscach przepełnionych magią. Podobnie łatwo jest wziąć zaginięcie śpiewaczki za zwykłego "focha". Jednak apeluję o to, aby być ostrożnym i wszelkie dziwne zachowania i sytuacje od razu zgłaszać. Mam też nadzieję, że ktokolwiek przeczyta twój artykuł, nie postanowi naszym przykładem rozwiązywać takich sytuacji na własną rękę i zadba również o swoje bezpieczeństwo.

PS.: Przepraszam za powtórzenia.
PS2.: Ja też dziękuję.
PS3.:
PS3.: Chcesz może
PS3.: A gdybyśmy
PS3.: Kawa i ciastko?

GRATULACJE!!!

Zajebisty artykuł, ale teraz chcę wiedzieć wszystko, co tam się wydarzyło, bo brzmi jak gruba akcja.
Koniecznie musimy to opić, więc zapraszam do mnie.

Henry,

niestety nie dałam rady z tymi projektami. ALE! Mój utalentowany kuzyn zgodził się pomóc, więc Ty i Hesia macie szaty uszyte przez znanego projektanta.

Do jutra!