Dźwiganie torby było uciążliwe, ale nie niewykonalne. Czekał. Potrzebował. Dotrzeć. Na. Miejsce.

Oczywiście, gdzieś z tyłu głowy cieszył się, jak Jonathan prężnie wypina pierś, a Morpheus gnany nienawiścią, nie pali, a gasi to co napędzało teraz jego działania. Oczywiście, gdzieś z tyłu głowy cieszył się, że Lockhart, którego niezbyt tęga mina i nałożona skrupulatnie maska profesjonalnej obojętności zdradzała, że wietrzy on mało uczciwy precedens "przypisywania sobie zasług" później, w toku rozliczeń. Tymczasem jego towarzysze ukazywali się od jak najlepszej strony i zaraz mieli dotrzeć do Quintessy, która niosła pomoc i schronienie tym, którzy nie mieli już dachu nad głową, lub nie chcieli czekać, by się przekonać, że ten dach mają.

Cieszył się, że ten młokos mógł się zdziwić, jak prawdziwe obrazy przyjdzie mu utrwalić.

Cieszył się, że kto inny będzie mógł to zobaczyć.

Cieszył się i rozpaczliwie trzymał się tej myśli, bo inaczej sam by się posypał, pod naporem wyrzutów sumienia, pod naporem potrzaskanego poczucia własnej wartości, pod naporem kołtunu myśli co mógłby zrobić wcześniej, a co nie było zrobione.

Dotarli jednak do antykwariatu, kobieta odebrała z kilkoma nieśmiałymi zwrotami pod nosem od niego swój dobytek i zniknęła w jego wnętrzu. Selwyn i Longbottom witali się z gospodynią, a Lockhart zdystansował się, czekał.

Anthony zrównał się z nim i już chciał coś powiedzieć, gdy zobaczył jego twarz. I... cóż... zbyt często widział tą twarz we własnym lustrze, gdy dopiero uczył się jak przesłonić wewnętrzną walkę dla świata. Powinien być może, całkiem prawdopodobne rzucić mu oschłą uwagę, kazać być mężczyzną, zachować honor i twarz. Przywołać go do porządku, smagnąć batem, zacisnąć mocniej gorset oczekiwań, które społeczeństwo miało zarezerwowane dla młodych silnych mężczyzn. Być może powinien zignorować problem osoby, którą najął do konkretnego działania, albo wręcz zmartwić się, zagrozić obcięciem kwoty, brakiem premii. Być może.

Ale świat płonął i to nie był tylko jego świat czy drużyny, do której gwałtem się wepchnął i nie dał wypchnąć. To był też świat tego młodego człowieka, który być może nie chciał już patrzeć na te okrucieństwa, a Shafiq zmusił go do tej pielgrzymki. Odkrywanie prawdy, zapisywanie prawdy... Być może ten młody czlowiek dzisiaj kogoś stracił, a oni nie dali mu przestrzeni na to, by mógł opłakać tą osobę. Być może miał po prostu dość, tak jak Anthony miał wielokrotnie dość presji nakładanej przez ojca i matkę, oczekiwań, których nie mógł spełnić nie będąc ukochanym pierworowdnym, czy rozpieszczanym najmłodszym dzieckiem.

Uwolniony od toreb, był mokry i lepki od potu, był śmierdzący spalenizną i farbą i nadpaloną farbą, był zmęczony, był roztrzęsiony. Był nieszczęśliwy strachem o Morpheusa i żałobą po Jonathanie. Był w tym wszystkim człowiekiem, tak jak człowiekiem był ów jasnowłosy młodzieniec próbujący okiełznać własne demony.

Piekło potrafiło ukazywać skrajności ludzkiej natury. Spalać codzienność i odsłaniać prawdę.

Nawet nie wiedział, kiedy ułożył dłoń na wąskim barku fotografa, nie wiedział kiedy zagarnął go do siebie opiekuńczo, ochronnie. Miał kilka lat więcej wprawy udawania, kontroli, miał kilka lat więcej by móc być wsparciem w tej wrażliwej chwili powszechnego smutku.

– Świetnie sobie radzisz. Twoje zdjęcia pozwolą przeżyć, przetrwać nadziei, którą wszyscy teraz tak rozpaczliwie potrzebują. Dobrze, że do nas dołączyłeś. Twój wkład jest niezastąpiony...– Przytulał go do siebie w ojcowskim geście ojców, których obaj nie mieli. Przytulał i szeptał cicho w utytłane popiołem jasne włosy słowa, które sam by chciał usłyszeć, choć może nie on, a wrażliwe, niepewne dziecko w nim, które nigdy nie mogło pokazać, jak mu zależy na tym, by być częścią... czegoś. Czegoś co w książkach, które czytało nazywało się rodziną. Grupą. Małą społecznością.

Musiała przyznać, że ostatnio ewidentnie zmiękła. Wcześniej zapewne zrugałaby szalejącą BUM-owczynię i doprowadziła ją do porządku w lekko ostrzejszy sposób. Ale nie mogła nic poradzić na otaczający ich ogień, który skutecznie topił i formował jej serce w rozmokłą papkę. Poza tym zawsze miała słabość do młodych ludzi w opresji, którzy mogli być w wieku jej potencjalnego dziecka. To samo z niej wychodziło — chęć do ocierania umorusanego policzka kciukiem czy poprawienia przechylonego kołnierza, albo, ewentualnie, podcinania loków czy dawania rad, jak odpowiednio używać porady.
— W środku na pewno coś się znajdzie — rzuciła jedynie trochę szorstko, a potem oparła jedną dłoń na biodrach, a drugą przejechała powoli po czole. — Szybciej, dziecko, Londyn sam się nie ugasi.
Kiedy byli młodsi czasami łapała się na tym, że traktowała Morpheusa niczym swoją niezwiązaną krwią progeniturę. Nie dzieliło ich aż tak wiele lat, ale poznała go przecież, kiedy był jeszcze dzieciakiem, chowającym się za podręcznikami, a ona wyrośniętą nastolatką. Pamiętała jak zaraz po pierwszym tańcu na jej ślubie z Woodrowem przecisnął się pomiędzy innymi gośćmi, żeby zaciągnąć ją na parkiet.
Teraz zmuszona była patrzeć na jego oddaloną, cierpiącą twarz.
Na umęczonego Anthony’ego, który pozostał w tyle, najwyraźniej szeptając kilka słów otuchy młodocianemu fotografowi.
Skupiła się jednak na Jonathanie, który zaskoczył ją słowotokiem, dlatego ścisnęła mocniej jego ramię, jakby chciała go zakotwiczyć w tym momencie i sprowadzić go na ziemię.
— Ciebie… was również — odparła zaraz, strzepując z jego ramion popiół, choć było to wyraźnie próżne działanie. Dodało jej to jednak trochę siły do mówienia dalej. Nawet uśmiechnęła się lekko, ciągnąc jeden z kącików ust w górę. — Oczywiście, nie sądzę, żeby ktokolwiek był w stanie cię przebić, miły.
— Wejdziecie do środka? Z wami wszystko w porządku? Żaden nie dostał zaklęciem ani nie leje mu się krew? Jakieś nowe wieści?
Pytania wylewały się z nią niczym potok, którego nie zdołała zatrzymać. Ludzie kłębili się w środku antykwariatu, a niektórzy z nich nawet wyglądali nieśmiało przez witrynę, starając się zrozumieć, co dzieje się na zewnątrz.

Słowa płynęły. Emocje dziwne, nieintuicyjne, surowe, zaklęte w niezrealizowanym nigdy marzeniu. Świat płonął, ale też feniksy miały to do siebie, by odradzać się z popiołów. Czy i oni będą jak te mityczne stworzenia? Czy strzepną popiół z własnych skrzydeł i odnajdą siebie w swoim nowym życiu?

Podążył za Henrykiem, wcale nie chciał pozostawić ich samych, nie chciał zostać sam na ulicy, wobec chaosu, który trwał. Ingerencje Morpheusa i Jonathana odnosiły skutek, ten budynek był bezpieczny, wciąż jednak Londyn - całe miasto, bez względu na to czy po magicznej czy mugolskiej stronie płonął przy akompaniamencie skołowanych, rozszarpanych przerażeniem gardeł.

Chciał schronić się razem z nimi, ale od progu uderzył w niego zapach. Straszliwy, pokryty teoretycznie ostrą, gryzącą wonią kadzideł i próbami wygnania go, wciąż jednak klątwa pozostawała w mocy, a płaczące czernią ściany sprawiały, że całe to schronienie śmierdziało ohydniej niż spalone domostwa i ich zawartość.

Reakcja była zbyt silna, a żelazna wola nie była w stanie tego przykryć. Zachwiał się i co prędzej powrócił na zewnątrz, a jego ciało wzięło nad nim górę, gdy torsje wywinęły żołądek na drugą stronę. Kiedy jadł ostatnio? 10? 12 godzin temu? Ślina i żółć spływały umęczonych warg, kręgosłup zwinął się w obronnym geście, gdy kolanami sięgnął bruku. Dłońmi wsparł się o chłodną ścianę antykwariatu próbując jakkolwiek skupić się na spaleniźnie, na zapachu, który nie wywoływał w nim takiej reakcji.

Może dobrze, że nie był w stanie wejść do środka. Może dobrze, że ich świat pozostawał ich światem, a brama okazywała się nie do przebycia. Może dobrze dla nich, że pozostał z tyłu. Odsunął się krok od przestrzeni, która brudem nie odbiegała ni jak od brudu wszystkiego co go otaczało. Oparł się o ścianę, ale rychło drżące kolana odmówiły mu posłuszeństwa i osunął się i tak na ziemię. Ukrył twarz w dłoniach i nie zauważył nawet, że ktokolwiek wyjrzał za nim na zewnątrz, że ktokolwiek pamiętał. To nie był koniec drogi... Gdy skończą, trzeba będzie iść dalej. Musiał zebrać siły.

Wszyscy musieli.