Tak właściwie Geraldine nie miała specjalnych planów na ten wieczór. Miało być ognisko, było, chyba nawet udało się je rozpalić, dosyć szybko musieli je zakończyć, jednak nie było to dla niej problemem. Jasne, liczyła na to, że spędzą czas w większym gronie, ale miała świadomość, że nie zawsze wszystko mogło się ułożyć według założeń. Spodziewała się, że może dojść do jakiegoś spięcia, jednak raczej nie do końca zakładała, że to wszystko może eskalować aż tak. Nawet ona była zaskoczona, a raczej należała do osób, które nie tak łatwo było zadziwić. Sporo już w swoim życiu widziała, sporo sama odwaliła, więc mało co tak naprawdę było ją w stanie jeszcze zszokować. Cóż, bywały jednak takie momenty, jak ten całkiem niedawno, że nawet ona nie wiedziała, co do końca powinna powiedzieć, jak zareagować. Nie uważała to za coś dobrego, wręcz przeciwnie. Oznaczało to bowiem, że odjebało się naprawdę potężne gówno.

Tak naprawdę jednak nie sądziła, że warto było ciągnąć temat. Bez sensu było się na tym skupiać. Nie mieli aktualnie na to żadnego wpływu, warto byłoby jednak jeszcze wykorzystać dalszą część wieczoru, chociaż właściwie może nawet bardziej już nocy. Robiło się późno, księżyc oświetlał im drogę, wiatr całkiem przyjemnie plątał włosy, zwiastował nadchodzącą jesień.

- Faktycznie gady są najgorsze, więc całkiem trafne porównanie. - Sama nie do końca była pewna, które było najbardziej właściwe, jednak Ambroise wymienił w sumie zwierzęta z jednej grupy, które idealnie pasowały do określenia osoby, która nie do końca było można ufać.

Nie do końca miała świadomość o jakie ustalenia chodziło, tak właściwie to póki co wolała w to nie wnikać, bo nie wydawało jej się to odpowiednie. Zależało jej na tym, żeby Roise przestał się wkurwiać, bo to niczego nie zmieniało, niczego nie wnosiło. Jasne, zdawała sobie sprawę, że musiał to przetrawić, bo wydarzyło się dość sporo, Potter był jednym z jego najbliższych przyjaciół, zdradził go, więc pewnie jeszcze trochę potrwa pogodzenie się z tym, co właściwie się wydarzyło.

- Dobrze się maskował przez te lata, ale nikt nie jest w stanie ciągle ukrywać tego, jaki jest naprawdę. - W końcu musiał pęknąć, pokazać swoje prawdziwe oblicze. Może nie był to najlepszy moment, bo chyba wszyscy obecni w tym miejscu potrzebowali spokoju, odpoczynku, a to im odebrało te chwilę wytchnienia, z drugiej strony mieli zostać tu jeszcze trochę, więc może nie wszystko stracone.

- Wiem, że to dużo, ale olej go, niedługo będziemy musieli się stąd zbierać, więc może warto wykorzystać ten czas, który nam pozostał. - Nie mogli siedzieć przez wieczność u Corio, za kilka dni wrócą do Londynu, w sumie jeszcze nie dyskutowali o tym, czy to będzie stolica, czy Whitby. Tak właściwie chyba wypadałoby się udać do ich chatki nad morzem, bo póki co nie mieli pewności, że pożary jej nie pochłonęły. Z tego, co słyszała to strawiły nie tylko Londyn, ale sporą część Wielkiej Brytanii.

Psy szły gdzieś przed nimi, zupełnie nie zwracały na nich uwagi, jednak trzymały się na tyle blisko, żeby mieli szansę je obserwować. Yaxleyówna spoglądała na zwierzęta, pilnując, żeby przypadkiem nie oddaliły się w pogoni za jakąś zwierzyną, na pewno w okolicy mieszkało ich sporo. Nie zabierała ich ze sobą na polowania, były bardziej jej maskotkami, jednak na pewno gdzieś siedział w nich łowczy zmysł, miała nadzieję, że nie odezwie się zbyt szybko i nie dzisiaj, bo nie do końca miała chęć ganiać je po klifach.

To wszystko o czym dyskutowali nie miało niczego zmienić. Romulus nawarzył piwa, teraz będzie musiał je wypić. Właściwie to chyba się już zaczęło. Corio wyrzucił go z domu, nie miał tutaj czego szukać. Czuła, że wszyscy przyjaciele się od niego odsuną, przynajmniej tak to wyglądało podczas tek eskalacji, która miała miejsce na ognisku. Przekroczył granice wszystkich, nikt nie stanął w jego obronie, nikt nie wyciągnął do niego ręki. Były takie czyny na które nie można było przymknąć oka, dla Yaxleyówny w zasadzie należało do tego wyciągnięcie wahadła i skierowanie go w stronę swojego przyjaciela. Czuła, że poza tym wydarzyło się coś jeszcze, coś, czego nie widziała, nie dostrzegała, przynajmniej jak na razie. Skoro Roise mówił o nim w ten sposób, to musiało być coś głębszego. Nie chciała jednak już tego drążyć, wypytywać, nie było sensu podsycać ognia, skoro i tak nastąpił już dosyć spory pożar. Był to moment, w którym powinni się uspokoić, przestać o tym myśleć, zająć się czymś innym.

Ogólnie nie zastanawiała się szczególnie na czym opierała się ich męska przyjaźń. Miała świadomość, że czasem drogi się rozchodziły, zmieniały się priorytety, zaczynało brakować wspólnych punktów. Dzisiaj trochę tak to wyglądało, jakby Romulus zatrzymał się gdzieś kilka lat wstecz, nadal był zadufanym w sobie gówniarzem, który nie miał za grosz dystansu, a może wręcz przeciwnie, wraz z upływem czasu miał coraz większego kija w dupie i gdzieś tracił dystans do siebie i do otoczenia. Jakby był najważniejszy pośród całego otoczenia. Trudno jej było tak naprawdę to określić. Jasne, znali się od lat, ale nigdy nie był jej bliskim przyjacielem. Dużo szybciej nawiązała więź z Corio, bo mieli wspólne tematy, nawet kiedy Ambroise zniknął z jej życia pojawiała się u niego w domu, pielęgnowała tę relację, bo przez lata przywykła do tego, że jest obok i może na niego liczyć, zresztą sama oferowała mu wsparcie, jeśli tylko takiego potrzebował, chociaż raczej był tą osobą, która umiała sobie poradzić ze wszystkim. Wiedziała jednak, że nawet on powinien mieć obok siebie kogoś, kto po prostu jest, chciała być jedną z tych osób.  Z Romulusem tego nie miała, jakoś szczególnie nie brakowało jej jego towarzystwa, bo był zupełnie innym typem osoby od niej.

- Na pewno nie chcę się go pozbyć, to nasze miejsce, dobrze byłoby je doprowadzić do porządku. - Chatka nad morzem należała do nich od dawna. Nie chciałaby jej sprzedawać. Teraz, kiedy znowu byli razem decyzja wydawała się być oczywista. Musieli poświęcić nieco czasu, aby wróciła do swojej świetności, ale nie sądziła, żeby sobie z tym nie poradzili. Z tym miejscem wiązało się wiele wspomnień i wydawało jej się słuszne, aby nadal należało do nich.

- Horyzontalna jest ze mną od zawsze, ale teraz nie należy do końca do mnie. - Mimo, że było to jej mieszkanie, to miała przecież lokatora. Aktualnie nie do końca jej się to podobało, nie kiedy w końcu wracała do tego życia, które najbardziej jej odpowiadało. Nie sądziła, żeby młodszy brat pomieszkujący z nimi był czymś, czego potrzebowali. Szczególnie, że jakoś nie wykazywał chęci do tego, aby zmienić swoje nastawienie. Nie miała zamiaru się z nim przepychać w nieskończoność, ten temat zresztą też powinna poruszyć ze swoimi rodzicami. Naprawdę się starała, ale może po prostu nie była w stanie mu pomóc. Nie miała w zwyczaju odpuszczać, ale przecież i ona miała swoje granice, nawet ona nie mogła sobie poradzić ze wszystkim sama, może to ją nieco przerosło.

- Chociaż tyle dobrego, zamierzasz remontować Horyzontalną? Wiem, że tamto mieszkanie miało dość istotną lokalizację. - Znajdowało się tuż nad mieszkaniem Corio, więc szkoda byłoby się go pozbywać, z drugiej strony zdawała sobie sprawę z tego, że po pożarach nie nadawało się do niczego. Nie miała pojęcia, czy ktokolwiek byłby w stanie doprowadzić je do porządku, nie po tym, jak całe spłonęło.

- Trzeba skupiać się na pozytywach. - Czemu by nie, zawsze jakieś były.

- Czyli tak naprawdę aktualnie pozostaje nam tylko Whitby, ale i ono nie do końca nadaje się do mieszkania tam na stałe. - Nie tak, jak wyglądało teraz. Wymagało włożenia w nie nieco pracy, a zdawała sobie sprawę, że po pożarach mogą mieć niedoczas, na pewno już niedługo się to zacznie. Może powinni zastanowić się nad kupnem czegoś nowego, gdzie będą mogli wprowadzić się od razu? To też nie było takim głupim pomysłem, w końcu nie mogła narzekać na zawartość swojej skrytki bankowej, mogła sobie pozwolić na kupno domu gdy miała na to ochotę.

Nie chciała obarczać Roisa swoimi problemami, ale już i tak został zamieszany w próbę doprowadzenia Astarotha do użyteczności. Wzięli go tutaj ze sobą, do ich wspólnego przyjaciela, a coraz bardziej czuła, że to nie był dobry pomysł. Nie mieli pojęcia, czego mogli się po nim spodziewać. Był nieprzewidywalny, niby został zamknięty w zabezpieczonej piwnicy, ale co jeśli któregoś dnia zabazpieczenia okażą się nieodpowiednie? Nie chciała ryzykować, że skrzywdzi kogoś z tutaj obecnych, w końcu w rezydencji przebywał też Fabian, musieli dbać o tych, którzy nie mogli się bronić. Wydawało jej się, że to może była zbyt spontaniczna decyzja, tyle, że przez pożary działali szybko, nie do końca wszystko przemyśleli. Próbowała dawać bratu więcej przestrzeni, nie trzymała go zamkniętego w piwnicy przez całą dobę, chciała, żeby miał kontakt z innymi ludźmi, może to miało mu pomóc. Tyle, że chyba nie do końca przynosiło to oczekiwane efekty. Nadal mówił tylko i wyłącznie o eliksirach, ich odwyk nie przynosiłó skutku, miała wrażenie, że byłby w stanie zrobić wszystko, nawet ją zabić tylko po to, by sięgnąć po kolejną dawkę. To nie wróżyło niczego dobrego. Ludzie ledwie radzili sobie z walką z uzależnieniem, a co dopiero młody wampir. Widziała, że miał problemy z panowaniem nad sobą, miewał momenty, pojedyncze, kiedy wydawało się, że jest jakaś nadzieja, a później bardzo szybko postanawiał udowadniać jej, że się myli. To, co wydarzyło się wczoraj w lesie ją w tym utwierdziło. Postanowił pokazać jej swój wampirzy gniew, jeszcze ona była to tego przyzwyczajona, bo walczyła z różnymi bestiami, ale co by było gdyby zachował się w ten sposób w stosunku do kogoś innego z tego domu?

Za każdym razem pokazywał jej, że nie wie co robi, że nie potrafi o niego zadbać w tej nowej wersji. To powodowało, że Yaxleyówna zaczynała wątpić w to, czy faktycznie uda jej się go doprowadzić do porządku, nawet z ogromnym wsparciem bliskich, które aktualnie otrzymywała. Bywały przypadki beznadziejne, miała wrażenie, że jest to jeden z nich.

Nie do końca chyba podobało jej się to, żeby mieli wrócić z nim do mieszkania i nadal go niańczyć. Nie wyobrażała sobie również, aby mieli mieszkać osobno, a nie dało się nie zauważyć, jakie podejście miał jej brat do Greengrassa. Zdecydowanie za nim nie przepadał, wcale tego nie ukrywał. Po tym tygodniu pełnym wzlotów i upadków, kiedy w końcu udało im się dojść do wspólnej wersji nie miała zamiaru teraz dystansować się od swojego chłopaka przez problematycznego brata. Musieli znaleźć jakieś rozwiązanie, właściwie to chyba był czas najwyższy, aby skupiła się na sobie, a nie wszystkich wokół. Może to było nieco egoistyczne, ale ona również potrzebowała stabilizacji, szczególnie po tym nie do końca przyjemnym początku roku, a właściwie to praktycznie dziewięciu kurewsko ciężkich miesiącach.

- Też tego nie chcę. On nie jest dzieckiem, nie chce zauważyć problemu, nie chce nic z tym zrobić, dlaczego my mamy przez to tracić? - Jasne, zależało jej na rodzinie, od zawsze doceniała to, co dla niej robiła, ale w tym wypadku była nieco między młotem, a kowadłem. Nie zamierzała pozwolić na to, by jej życie po raz kolejny się rozsypało przez kogoś innego.

- Tak, możemy się tam wybrać, nie mam jakichś szczególnych planów na ten tydzień. - Wypadałoby faktycznie sprawdzić, jak wyglądała sytuacja w Whitby, niby ogień nie powinien dosięgnąć ich domu, ale przecież nie mogli mieć pewności. W sumie taka wycieczka dobrze im zrobi. Nie spodziewała się, że jakoś szczególnie szybko uda im się doprowadzić dom do użyteczności, jednak mogli zacząć planować jego remont, zwłaszcza, że chcieli go zostawić, może nie jako ich miejsce bytowania, ale jednak już kiedyś służyło im ono jako odskocznia od życia codziennego. Szkoda byłoby zmarnować jego potencjał, szczególnie, że nikt nie wiedział o tym, że w ogóle mają ten dom. Mogli się tam ukrywać przed całym światem, gdy mieli na to ochotę.

- To tak, czy siak będzie długa droga, chyba nie ma sensu remontować tego mieszkania. - Miała świadomość, że urzędy bardzo skutecznie potrafiły zniechęcić, papierologia była bardzo żmudna i wyczerpująca. Oczywiście, wiedziała, że kto jak kto, ale Corio pewnie byłby sobie z tym w stanie poradzić, ale czy faktycznie gra była warta świeczki, czy potrzebowali akurat tego mieszkania?

- Czyli co, chcemy kupić coś nowego? - Najwyraźniej zmierzali ku temu. Warto było więc się zastanowić, gdzie właściwie chcieli mieszkać. Londyn nie był najgorszym rozwiązaniem, chociaż Yaxleyówna wolałaby coś za miastem, lubiła znajdować się bliżej natury. Nadmorska chata znajdowała się daleko od stolicy, na dłuższą metę teleportacja między nią, a Londynem mogła być męcząca, więc chyba faktycznie potrzebowali czegoś innego.

- Bliżej Londynu, żeby było wygodnie, ale nie tam. - Nie do końca wcześniej o tym myślała, ale faktycznie było to chyba najlepszym rozwiązaniem. Mogli się nad tym zastanowić, nie było to wcale takie nielogiczne. - Może to faktycznie być jakiś większy dom, chciałam mieć stajnie, jak w Snowdonii. - Szczególnie, gdy wróciła do jazdy konnej, mogłaby sprowadzić swojego konia od ojca, wiedziała, że Ambroise raczej nie przepadał za tymi zwierzętami, ale wzięłaby to na siebie. - Do tego jakieś szklarnie dla Ciebie, to chyba nie jest taki głupi pomysł. - Mogliby mieć w jednym miejscu wszystko, czego potrzebują.

Miała tendencje do wyciągania pomocnej dłoni, gdy ktoś tego potrzebował. Wcale nie musiał być jej bliski, pokazywała to wiele razy, czasem zupełnie niepotrzebnie, ryzykując przy tym własnym zdrowiem, czy życiem. Nie była egoistką, nie skupiała się tylko na sobie. Widziała krzywdę innych, dostrzegała ją, pomagała słabszym. To nie było dla niej niczym nowym, tyle, że tym razem czuła, że to nie ma sensu. Kwestionowała sprawczość swoich działań, bo w jaki sposób niby miałaby pomóc komuś, kto tego nie chciał, nie potrzebował. Astaroth był jej rodziną, ale nawet ona miewała granice. Zauważała, kiedy nie mogła nic zaradzić na to, co się działo obok niej. Jeśli ktoś odrzucał pomoc, nie korzystał z niej, to niby w jaki sposób miałaby mu ułatwić życie, wesprzeć go w stanięciu na nogi? Nie było takiej możliwości.

Nie potrzebowała wcale potwierdzenia Ambroisa, jednak je dostała. I Geraldine i on to widzieli. Astaroth nie był dzieckiem, był dorosły, a zachowywał się jak rozkapryszony nastolatek. Nie powinni mieć tego na swoich barkach, nie kiedy nie wykazywał żadnej wdzięczności, wręcz przeciwnie, ciągle coś mu nie pasowało. Skupiał się tylko na sobie i na swojej tragedii, nie raz był agresywny do Yaxley, czy jej chłopaka. Nie mogli na to pozwalać. Szczególnie, że ich próby wsparcia jego osoby nie przynosiły żadnych, pozytywnych efektów. Niczego, ciągle stał w miejscu, ba miała wrażenie, że jeszcze bardziej pogrążał się w swoim własnym dramacie. To nie było zdrowe, ani dla niego, ani dla nich. Powinni w końcu przestać się tym przejmować. Nawet jeśli miało to oznaczać poszukanie wsparcia u jej rodziców. Nie uważała, żeby to źle o niej świadczyło, próbowała - zawiodła, może tamci będą mieli na niego większy wpływ.

- Na zawsze zostanie rozkapryszonym nastolatkiem. - Zrozumiała do czego zmierzał Ambroise. Jej brat został przemieniony w młodym wieku, na zawsze miał taki pozostać, nie tylko ciałem, a również umysłem, to nie wróżyło niczego dobrego. Nie sądziła, żeby nagle dojrzał, najwyraźniej nigdy nie miał mieć takiej możliwości. Całe życie miała się dostosowywać do jego zachowań? Skoro zmiana nie mogła się pojawić... Nie chciała tego. Nie zamierzała być odpowiedzialna za kogoś takiego, szczególnie, kiedy ta osoba nie wykazywała do niej po tym wszystkim za grosz szacunku. Obwiniał ją za to, co mu się stało, mówił jej o tym, że to ona powinna być na jego miejscu, najgorsze było to, że naprawdę zaczęła w to wierzyć. Tyle, że jej to nie spotkało, mimo tego, że należała do porywczych osób, to przez lata, które spędziła w lasach jako łowcza jakoś udawało się jej przetrwać każde starcie, oczywiście, że bywała ranna, ale nigdy nie dała sobie zrobić czegoś podobnego. Byli tam razem, czuła jednak, że gdyby to ona trafiła na tego wampira, to zakończyłoby się inaczej. Oczywiście, że mogła sobie tak gdybać, może gdyby jej brat był bardziej odpowiedzialny to nie mieliby tego problemu.

- To może nam przystworzyć jeszcze więcej problemów, jak przy nas będzie zachowywał się tak, jak od niego oczekujemy, pozwolimy mu wyjść na zewnątrz i wtedy pokaże swoje prawdziwe oblicze. Nie chcę sprzątać jego syfu. - Wampiry miały swoje potrzeby, musiały jakoś sobie z nimi radzić. Wampir praktycznie nastolatek? Choćby chciała nie była skłonna stwierdzić, że będzie miał jasno określone zasady moralne. Nie ufała mu na tyle, żeby wierzyć w jego przemianę. Nie po tym wszystkim, co jej pokazywał.

Nie mogli nad nim ciągle czuwać. Mieli swoje życia. Nie był ich dzieckiem, a bestią, z którą jakoś trzeba było zrobić porządek. Zaczęło to do niej docierać. Nie miała zamiaru zmarnować swojej przyszłości na opiekę nad wampirem, może było to nieco egoistyczne, ale Yaxley nigdy nie ciągnęło do tego by być najbardziej odpowiedzialnym członkiem swojej rodziny. Pragnęła wolności, a w ten sposób została ona okropnie ograniczona. Zabijała w niej spontaniczność, możliwości.

- W takim wypadku może piątek rano. - Mogli założyć, że tak zrobią. Plany można było nieco zmienić, gdy Ambroise dostanie grafik, a dobrze było jednak mieć jakieś założenia. Musieli sprawdzić, jak wygląda chatka, szczególnie, że nie zamierzali jej sprzedawać.

- To bardziej pozbycie się problemu niż próba zarobku. - Nie miała pojęcia, czy znajdzie się jakiś kupiec na to pogorzelisko, ale tak chyba było najprościej pozbyć się tego ciężaru. Skoro Roise i tak nie zamierzał tam wracać to wydawało się być najlepszą możliwością. Dzięki temu ominą problemy związane z załatwianiem tej całej papierologii i ktoś inny będzie musiał się tym martwić.

- Devon brzmi dobrze. - Nie myślała o tym, gdzie właściwie chciałaby mieszkać. Było to dość spontanicznym rozważaniem, więc przystanęła na ten pomysł. Lubiła morze, chociaż zawsze bardziej ciągnęło ją do gór, ale nie chciała mieszkać gdzieś dalej, więc to nie było najgorszą możliwością. Całkiem malownicze tereny, gdzie na pewno by się odnaleźli.

- Oczywiście, że nie będą. - Nie miała problemu z tym, aby stajnie znajdowały się z dala od domu, sama możliwość ich posiadania wydawała jej się już ogromnym plusem. Będzie mogła na miejscu zajmować się tym, co sprawiało jej przyjemność, ominą ją wycieczki do Snowdonii.

- Tak, jak najbardziej, wszystko dla dobra koników. - Pokręciła przy tym głową, bo wiedziała, że to nie była główna przyczyna, Ambroise na pewno zdawał sobie sprawę z tego, że znała jego podejście do zwierząt, przynajmniej tych kopytkujących, ale nie wspominała o tym teraz, nie było sensu. Grunt, że zgodził się w ogóle na to, żeby wydzieliła sobie gdzieś miejsce dla swoich zwierzęcych przyjaciół.

- Mam nawet wrażenie, że prędzej, niż później. - Nie mogli udawać, że było inaczej. Nie należeli do osób, które zakrzywiały rzeczywistość, raczej widzieli świat taki, jaki był naprawdę. Nie wypadało optymistycznie zakładać, że Astaroth nagle zmieni nastawienie, coś go trafi i się ogarnie. Nie po tym, co prezentował przez ostatnie miesiące. Nie chciał zmiany, nie zamierzał próbować odmienić swojego życia, raczej pozwolił się sobie zatracić w tym swoim dramacie i ignorował osoby, które chciały mu pomóc.

- Najwyraźniej wolał zatracać się w tym całym gównie. Dostał swoją szansę, nie wykorzystał jej. - Każdy miał jakieś granice, nie mogli co chwilę próbować pomagać mu w inny sposób. Nie, gdy możliwości zaczynały się kończyć, starali się to robić na różne sposoby, ale to nic nie dało. Nie chciał zmian, najwyraźniej dobrze mu było w tej rzeczywistości, w której się znalazł. Gdyby tylko spróbował przecież już dawno mógłby się ogarnąć, ale do tego potrzeba było chęci, których mu brakowało. Yaxley nie zamierzała w nieskończoność podejmować kolejnych prób, nie mogła się skupiać tylko na swoim młodszym bracie, nie była przecież za niego odpowiedzialna. Nie mogła na tym tracić, zresztą nie była w stanie mu pomóc, nie po tym wszystkim, co się ostatnio wydarzyło. Był to najwyższy czas, aby zająć się sobą, może było to egoistyczne, ale przecież próbowała, nie mogła tego robić bez końca, nie chciała marnować swojego życia na pomoc komuś, kto tego nie chciał.

- Chyba tak mu było po prostu wygodniej, wiesz? Zrzucać wszystko na mnie. Skoro nie chciał zacząć radzić sobie sam, mimo tego, że miał taką możliwość. - Nie do końca też pozostał zostawiony sam sobie, skoro Ambroise za niego poręczył. Znowu miał dużo łatwiej niż wszyscy inni, a jednak nie wykorzystał tego w odpowiedni sposób. Marnował swoje nieżycie, ale czy to ona powinna się tym przejmować? Wiedziała, że często brała za dużo na swoje barki i to był chyba moment w którym wolała odpuścić. Geraldine ostatnio nieco zmieniła swoje podejście, zaczynała myśleć o swoim własnym szczęściu, przez wiele lat bowiem stawiała innych przed sobą i to był moment, w którym zamierzała przestać to robić. Czas najwyższy.

- Nie dziwi mnie to specjalnie, lepiej, żebyś to zrobił, bo nikt nie może być pewny, co zrobi. Nie panuje nad sobą, nie sądzę, żeby szybko miało się to zmienić. Nie działa logicznie. - Zresztą sama wczoraj miała szansę przekonać się o tym na własnej skórze. Zachowywał się irracjonalnie, atakował ją - jedną z nielicznych osób, która dawała mu szansę, która wyciągała do niego dłoń i chciała mu pomóc.

- Nie chcę ponosić odpowiedzialności za jego czyny, Ty też nie powinieneś brać tego na siebie, nie możemy pozwolić, by popsuł to, co budowałeś przez lata. - Kontakty bardzo łatwo było stracić, jeden nieodpowiedni ruch mógł zniszczyć lata podchodów i starań. Zdecydowanie nie mogli sobie na to pozwolić.

Najlepszą opcją będzie poproszenie ojca o wsparcie, wiedziała, że Gerard jej nie odmówi, bo zawsze mogła liczyć na jego pomoc. Rodzice będą mogli zapewnić Astarothowi wszystko, czego potrzebuje i mieć na niego oko. Przestanie być jej problemem, może wtedy się ogarnie, dotrze do niego coś więcej, czasem nie dało się obejść bez ultimatum, którym w tym wypadku było odesłanie do Snowdonii.

- Tak będzie najlepiej, skoro już się stąd ruszymy to załatwmy wszystko od razu. - Później będą mogli wrócić do odpoczywania, póki jeszcze mieli chwilę na to, by spędzać czas za miastem. Nie mogli jednak ignorować tego, co działo się w Londynie, czy w Whitby, za kilka dni mieli wrócić całkowicie do normalności. Mniej ich to zaboli jeśli zaczną się do tego przygotowywać.

- Wiesz, że galeony to nie problem. - Geraldine chomikowała fundusze przez lata, nigdy nie należała do szczególnie rozrzutnych osób, miała tendencje do odkładania horrendalnie wysokich sum pieniędzy, bo nigdy nie miała za bardzo pomysłu na to, w co inwestować swój majątek. Yaxleyowie byli paskudnie bogatą rodziną, a do tego ona sama dorobiła się naprawdę wiele. Był to odpowiedni moment, aby ruszyć to, co udało jej się zaoszczędzić przez lata. Zresztą czekała na taki moment. Zdawała sobie sprawę z tego, że Roise może nie pozwolić na to, aby była ich głównym sponsorem, ale jakoś to obejdą, szkoda by było, żeby się hamowali skoro mieli ogromne możliwości.

Podobało jej się to, że tym razem podchodzili do tego nieco inaczej, mieli miejsce, o którym nikt nie wiedział, teraz jednak mieli mieć wspólny dom, który stałby się ich oficjalną siedzibą, to była zmiana w stosunku do tego, co mieli kiedyś. Zresztą wyjaśnili sobie już wszystko, teraz faktycznie zaczynali wspólną drogę, z której jak ustalili nie było już odwrotu. Mieli doświadczenie, wiedzieli co powinni robić, czego nie, więc dużo łatwiej było im rozważać to wszystko.

- Wszyscy będą tam szczęśliwi. - Devon nie znajdowało się szczególnie daleko, ale jednak nie tuż przy Londynie, to chyba był naprawdę świetny pomysł, aby kupili coś w tej okolicy.