Nie dało się ukryć, że Yaxley pod tym względem się nie zmieniła. Zresztą nie była to nigdy cecha, którą uważała za jakąś szczególnie przeszkadzającą. Była uparta, stawiała na swoim, no i co z tego? Nie miała oporów przed tym, aby bronić swojego podejścia, czy poglądów, może nie zawsze było to zdrowe, ale przynajmniej nie była chorągiewką fruwającą na wietrze.

- Zostaję przy rekinie i nie biorę innych opcji pod uwagę. - Wydawała się być bardzo pewna swojego własnego porównania i zdecydowanie nie chciała od niego odchodzić. Mógł z tym zrobić co chciał, chociaż tak naprawdę gdyby po prostu je zaakceptował, bo nie było innej możliwości. Skoro już tak sobie ujebała to miało tak być.

Nie nadawała się na rozgwiazdę, nie była szczególnie kolorowa, nie zachwycała oczu, zdecydowanie nie była przykładem rozgwiazdy, nawet jeśli miała całkiem niezły tyłek.

- To proste, Ty jesteś ośmiornicą. - Roise potrafił się kamuflować i czekać na idealną okazję, aby zaatakować. Nie mogła wybrać innego zwierzęcia, był ośmiornicą, która potrafiła w idealnym momencie wyciągnąć swoje macki po to, aby zaatakować tego, na kogo polowała. Nic trudnego, całkiem łatwo przyszło jej znalezienie tego dopasowania.

- To zależy, są sytuacje w których mi się przydaje. - Wiedziała do czego zmierzał. Niby ze wszystkim radziła sobie sama, ale bywały momenty, w których wolała odczuwać wsparcie, najlepiej takie tuż obok siebie, z którego mogła skorzystać w każdym momencie. Tym był dla niej Erik podczas spędów czystokrwistych. Ambroise mógł to traktować lekko, ale Geraldine doceniała jego obecność i towarzystwo, pomimo swojego standardowego podejścia, że jest w stanie poradzić sobie ze wszystkim sama i nie brak jej samodzielności. Pośród tych wszystkich hien to wcale nie było takie proste.

- Jak na Ciebie to i tak dosyć sporo, musisz jednak być przygotowany na to, że ja nie będę taka obojętna. - Nie zamierzała radykalnie zmieniać swojego podejścia do Longbottoma, naprawdę za nim przepadała i nie chciała się od niego dystansować. Naturalne wydawało jej się pozostanie w bliskich kontaktach, nawet jeśli jej chłopak nie był z tego powodu szczególnie zadowolony, musiał jej wybaczyć.

- Tak naprawdę, moim zdaniem jest najlepsza, nic tak nie działa na wyobraźnie jak to, kiedy sam dostaniesz po dupie. - Było to całkiem proste, jeśli raz się sparzysz, to pamiętasz o tym, kolejny raz nie popełnisz tego samego błędu. Yaxleyówna przynajmniej starała się ich unikać, bez względu na to, czego by nie dotyczyły. Wiedziała, że ludzie mieli różne podejście, niektórzy nie zauważali własnych potknięć - trochę im współczuła. Obwinianie innych za swoje niepowodzenia nie było najlepszą opcją, zresztą sama miała raczej tendencje do brania wszystkiego na siebie. To wydawało jej się bardziej logiczne, dzięki temu mogła pracować nad sobą samą.

- Czu ja wiem, czy taką nietypową, mam wrażenie, że ostatnio okropnie łatwo przychodzi nam odnajdywanie punktów wspólnych. - Przez ten tydzień naprawdę wiele razy padło między nimi to, że się ze sobą zgadzają, nie było to wymuszone, po prostu tak było - zresztą, czy faktycznie powinna się nad tym zastanawiać, mieli dość podobne charaktery, podobne podejścia do większości spraw, byli do siebie dopasowani.

Już w to nie wątpiła, to wydawało się raczej oczywiste i dobrze, że się z tym pogodzili. Naprawdę miło było siedzieć tak po prostu, z dala od całego świata, łapać się za ręce i dochodzić do wspólnych wniosków. Tym razem bez zbędnych przepychanek, bez udowadniania sobie nawzajem kto ma rację. Naprawdę cieszyło ją to, że znowu spoglądali w jedną stronę, dużo bardziej zjednoczeni niż wcześniej. Nie wydawało jej się, aby ktokolwiek, albo cokolwiek mogło to popsuć, nie tym razem. Zbyt dobrze wiedzieli na czym im zależało. Zresztą nie bez powodu Yaxleyówna postanowiła przerzucić problem związany z bratem na rodziców, nie dość, że nie radziła sobie z nim najlepiej, to po prostu czuła, że to była pora, w której powinni zająć się sobą, skupić się na tym co odzyskali.

Cóż, nigdy jakoś szczególnie nie była zadowolona z tego, że jej animagiczna wersja przyjmowała postać skunksa. Gdyby wiedziała, że kiedyś postanowi się uczyć tej śmiesznej sztuki to pewnie za dzieciaka oglądałaby nieco inne zwierzęta, może jakieś większe, wzbudzające strach, silniejsze, cokolwiek. Nie miała jednak na to wpływu i pozostało jej się cieszyć z tego, że w ogóle opanowała tę umiejętność. Była animagicznym skunksem, bardzo dumnym zwierzęciem... tak, jasne. Cóż, nie ubolewała nad tym jednak jakoś bardzo mocno, bo wiedziała, że nie było wiele osób, które potrafiły zmieniać się w zwierzę.

- Tak, ośmiornicą. - Skoro musiał to usłyszeć po raz kolejny, to znowu powiedziała to w głos. Jasne, nie był to może przewidywalny wybór, jednak miała swoje powody, aby porównać go właśnie do tego stworzenia.

- One są sprytne, potrafią czekać na okazję i później niespodziewanie uderzyć w przeciwnika, maskować się, wiesz. Masz w sobie coś podobnego. - Wiedziała, że jej chłopak potrafił sprawiać pozory, kiedy mu na czymś zależało był cholernie uparty i cierpliwy, stąd właśnie wzięło się jej to nieoczywiste porównanie.

- Nie dlatego o czym sobie pomyślałeś. - Dostrzegła ten uśmiech, który pojawił się na jego twarzy, dość szybko dotarło do niej, co go spowodowało, Greengrass był całkiem prostym człowiekiem jeśli chodzi o niektóre względy, ale nie trafił, nie tym razem, to nie było powodem dla którego wybrała właśnie to zwierzę i musiał się z tym pogodzić.

Nie sądziła, żeby Ambroise nagle zamierzał wpływać na to, z kim się zadaje. Ostrzegał ją przed niektórymi osobami, nie miała problemu z tym, aby trzymać się od nich z daleka, bo nie widziała sensu w pakowanie się w jakieś znajomości tylko po to, żeby utwierdzić się w tym, że faktycznie ci ludzie nie byli warci jej towarzystwa. Miała zresztą swoje grono, sprawdzonych przyjaciół, którego trzymała się od lat. Nie potrzebowała nikogo nowego w swoim otoczeniu. Czas to wszystko zweryfikował, pokazał kto nadal utrzymywał z nią kontakt, a kto zniknął z jej życia, jakby nic dla niej nie znaczył. Roise nie wymagał od niej nigdy tego niezdrowego dystansowania się od znajomych, mogła spotykać się z kim chciała, na tym w końcu polegało zaufanie, czyż nie? Ona również nie kontrolowała tego, z kim się trzymał, z czasem przecież zaczęli mieć wspólnych przyjaciół, to wychodziło naturalnie.

Wiedziała, że jej znajomość z Longbottomem aktualnie może być dla niego nieco trudnym tematem, zwłaszcza po tych plotkach, które docierały do jego uszu. Sprostowała i wyjaśniła mu wszystko, licząc na to, że zrozumie skąd się to wzięło. Ludzie lubili plotkować, szczególnie o osobach jak oni, które już dawno powinny stanąć na ślubnym kobiercu, dużo wygodniejsze dla niej było łączenie jej osoby z przyjacielem, niż z kimś zupełnie obcym, nikt też nie próbował dzięki temu grać z nią w żadne gry, to było bardzo proste rozwiązanie dzięki któremu i ona i Erik mogli zyskać chwilowy spokój. Tak właściwie, to chyba powinna mu przekazać, że czas najwyższy znaleźć sobie nową przyjaciółkę, która będzie mu towarzyszyła na tych wszystkich spędach, na których musieli się pojawiać.

- Jeszcze trochę i zacznie mnie niepokoić ta zgodność. - Jasne, nigdy nie mieli problemu z tym, żeby się dogadać, zawsze jakoś dochodzili do konsensusu, mniej lub bardziej zadowalającego, ale teraz wszystko szło tak prosto, że nie do końca wierzyła w to, że faktycznie było to możliwe, nie przy ich charakterach.

- Kolejna klątwa? Nie wiem, czy to przetrwamy, wiesz jak to z nimi bywa w naszym przypadku. - Zdarzało im się przecież traktować tę ich specjalną więź jako przekleństwo, bo wiele zależało od punktu widzenia, a że zaliczyli ten dość okropny moment na swojej wspólnej drodze, to mieli świadomość, że mogło ich to wykończyć, jeśli postanowiliby trzymać się od siebie z daleka. Oczywiście po tym kurewsko długim tygodniu udało im się znaleźć lepsze wyjście, ale wiedzieli, że mogło się to skończyć inaczej.

- Tak, spodziewam się, że nie przewidziała takiego obrotu spraw. - Dosyć szybko wyjaśnili sobie wszystko, z drugiej strony sama Yaxleyówna miała w zwyczaju działać w ten sposób, porywczo, szybko bez zastanowienia, Florence znała ją na tyle, żeby wiedzieć, że w jej przypadku wszystko było możliwe. Zapewne nie zdziwiłby jej widok ich dwójki w tej chwili.

- Nie mogłeś użyć jakiegoś bardziej optymistycznego słowa? - Zapytała jeszcze, chociaż przecież to oddawało idealnie sytuację, w której się znaleźli mimo, że nie brzmiało najlepiej. Byli na siebie skazani, nie mogli uciec przed przeznaczeniem które postanowiło połączyć ich losy ze sobą bardzo grubą nicią, musieli się z tym pogodzić, w sumie to przecież już to zrobili.

Cóż, faktycznie nie każdy pewnie byłby w stanie nauczyć się animagii, więc samo to, że Yaxleyówna potrafiła to robić było sporym sukcesem. Nie chwaliła się tą umiejętnością za bardzo, wspominała o niej tylko osobom, którym ufała, z którymi współpracowała, bo był to jej as którego mogła wyciągnąć z rękawa w najbardziej nieprzewidywalnych sytuacjach. Lubiła mieć w zanadrzu sztuczkę, o której mało kto wiedział. Czasem przemiana w zwierzę była bardzo wygodna, mogła przemykać niezauważona w różnych miejscach, uzyskiwać informacje, nie bez powodu przecież postanowiła opanować tę sztukę. Wolała nie dawać ministerstwu tej informacji, chociaż wiedziała, że nie było to legalne, nigdy jednak nie usiłowała nawet udawać, że jakoś przejmuje się regułami. Działała na granicy prawa, robiła to, co uważała za słuszne. Oczywiście, że się nie podkładała, wiedziała, jakie mogą wyniknąć z tego konsekwencje.

- Musi mieć jakiś sens, bo inaczej bym jej do Ciebie nie dopasowała. - Miała ku temu swoje powody. Miała wrażenie, że Roise nie do końca był zachwycony tym porównaniem, ale musiał się z nim pogodzić, nie zmieni zdania. Wiadomo, że Yaxley była uparta jak osioł, właściwie dziwne, że to nie w osła zmieniała się w swojej zwierzęcej formie. Coś zdecydowało o tym, że miała zostać skunksem. Mogło być gorzej, zdecydowanie. Mogła skończyć jako mucha, żuk, czy inny robak, wtedy pewnie bałaby się zmieniać w zwierzę, bo ktoś mógłby ją przypadkiem zdeptać, albo mogłaby zostać zjedzona. To dopiero byłaby tragiczna śmierć, zostać zjedzonym przez inne zwierzę w swojej animagicznej formie. Na szczęście nie musiała się o to martwić.

- Życie lubi zaskakiwać. - Ta zgodność faktycznie nie była dla nich do końca naturalna. Zazwyczaj mieli swoje opinie na każdy temat, co kończyło się długimi dyskusjami i szukaniem wspólnych punktów, aby każda ze stron była chociaż nieco zadowolona. Aktualnie? Wyjątkowo dobrze wychodziło im dogadywanie się ze sobą. Cóż, może czas też zrobił swoje, nieco się zmienili, nie byli tacy bardzo zacięci jak wcześniej, przynajmniej w stosunku do siebie nawzajem. Zresztą szkoda było skupiać się na tych drobnych niesnaskach, kiedy można było bez problemu się dogadać. Jeszcze tydzień temu nie spodziewałaby się tego, że będą siedzieć razem na klifie i dyskutować w podobny sposób. Nic tego nie zapowiadało, widać wystarczyło nieco uporu i wszystko można było ułożyć. Na szczęście, bo wreszcie czuła spokój, w końcu wszystko było na swoim miejscu.

- Ty zacząłeś, ja tylko kontynuuje wątek, a skoro tak postawiłeś sprawę, to cóż... - Ambroise w końcu podkreślał to, że był realistą, a skoro stwierdził, że to mogła być kolejna klątwa to nie rysowało się zbyt optymistycznie. Oczywiście Geraldine na pewno sama nie ujęłaby tego w ten sposób, ale sam włożył jej podobne słowa w usta.

- Potrzebowałeś to zweryfikować, to sięgnęłam po pomoc najlepszego ze specjalistów, teraz przynajmniej nie masz argumentów, aby z tym walczyć. - Wzruszyła jedynie ramionami. Nie uważała tego, że udali się do Flo za coś złego, skoro mieli zweryfikować swoją więź to lepiej było to zrobić u jej przyjaciółki niż u kogoś obcego. Zresztą nie wydawało jej się, by znaleźli lepszego specjalistę od Flo. - Wydaje mi się, że aktualnie nie ma sensu zawracać jej głowy, po tym, co się wydarzyło ma pewnie ręce pełne roboty, ale jeśli ta potrzeba nadal będzie istnieć to pod koniec miesiąca możemy ją nawiedzić. - Nie wydawało jej się to konieczne, ale dobrze było mieć możliwości, czyż nie?

- Jesteśmy temu przeznaczeni? Tak brzmi lepiej. - Rzuciła dość niepewnie, chociaż w jej oczach przeznaczenie wyglądało zdecydowanie lepiej od bycia na coś skazanym. Wiadomo, zależy jak leży, jak się patrzy, ale chyba wrócili już do momentu, w którym nie zamierzali traktować tego, jako czegoś złego, bez sensu więc było nazywać to w taki nie do końca optymistyczny sposób.

Na pewno istniała jakaś alternatywa, tyle, że Yaxley nie do końca chciała jej szukać, bo wydawało jej się, iż znalazła idealne stworzenie. Nie widziała więc sensu by sięgać po kolejne gatunki zwierząt, nie gdy ten pierwszy wybór jej zdaniem był stuprocentowo trafiony.

Co do atrakcyjności tego stworzenia pewnie też można by było o tym dyskutować. Zdaniem Geraldine ośmiornice miały swój urok, były dostojne, kurewsko inteligentne, no i miały wiele innych zalet. Może nie wszyscy je doceniali, ale tak to już bywa z ludźmi, nie zawsze są w stanie dostrzec całość, sugerują się jakąś opinią, czy częścią faktów.

- Kiedyś pewnie ci o tym powiem, ale skoro nie chcesz teraz, to trudno, Twoja strata. - Oczywiście, że nie zamierzała wychodzić przed szereg, zachowa sobie na później ewentualne porównania, bo na pewno znajdzie się ku temu jakaś okazja. Tak właściwie to w przyszłości pewnie mieli mieć ku temu wiele okazji.

- Słucham, wtedy kiedy mi się to podoba. - wyciągała to również w sytuacjach, które się o to prosiły. Nie należała w końcu do osób, które kierowały się czyimś zdaniem, ale jeśli mogła z tego skorzystać w tym momencie, to nie zamierzała ignorować tej możliwości. Ona miała nieco inne nastawienie, zresztą też nie bała się o tym mówić głośno, jednak najbardziej lubiła załatwiać podobne sprawy po prostu korzystając z pomocy specjalistów, skoro jej słowo nie wystarczało, to szukała kogoś, kto faktycznie się na tym znał i trudno było walczyć z jego eksperckim zdaniem. Najprostsza metoda by udowodnić to, że miała rację.

Nie wydawało jej się potrzebne dogłębne konsultowanie tego, co się między nimi działo. Dostali pewne informacje, wskazówki, reszty mogli domyślić się sami. Nie byli przecież zupełnymi ignorantami, potrafili łączyć kropki, nie potrzebowali specjalisty, który tłumaczyłby im wszystko po kolei. Mogli dojść do pewnych rzeczy sami.

- Znowu się zgadzamy. - Tak, ona również nie sądziła, aby był sens w angażowaniu w to jej przyjaciółki. Na pewno miała wiele ciekawszych rzeczy do zrobienia. Zresztą zbyt wiele razy korzystała z jej uprzejmości, wypadałoby przestać to robić, szczególnie w takim napiętym czasie. Bulstrode jako specjalistka na pewno miała ręce pełne roboty, w końcu pojawiło się wiele nowych klątw, które dręczyły ludzi, a ona jak nikt inny radziła sobie z takimi rzeczami.

- Już Ty dobrze wiesz czemu. - Tak, podpuszczał ją, wyczuwała to. Yaxleyówna jednak nie należała do osób, które swoje uczucia nazywały po imieniu, nie miała problemu z tym, aby być bezpośrednią we wszystkich innych tematach, jednak to zawsze było dla niej problemem. Zawdzięczała to swojemu szorstkiemu wychowaniu, w jej rodzinie raczej nie było miejsca na takie sprawy, więc tego nie robiła. Jasne, próbowała, czasem, ostatnio otworzyła się dość mocno, ale nie zmieniało to faktu, że nadal było to dla niej problematyczne.

- Okazuje się, że nie na wszystko ma się wpływ, nawet jeśli myśli się inaczej, pozostaje to zaakceptować. - Jasne, mogła trzymać się narracji, że jest panią swojego losu, ale po co? Nie do końca w to aktualnie wierzyła. Dotarło do niej, że istnieją siły, którym nie dało się przeciwstawić, same próby mogły wiele kosztować. Nie wydawało jej się, aby istniał sens w walce dla samej walki, skoro przy tym nie niosłoby to ze sobą niczego, co było właściwe.

- Tak, jest inaczej, samo z siebie, po prostu, nagle. - Tylko, że coś co kiedyś wydawało się niemożliwe, raczej nie dla niej okazało się być czymś w czym potrafiła się odnaleźć. Bez większego problemu. Nie widziała potrzeby, aby podążać za samodzielnością, czy bezwzględną wolnością, które kiedyś wydawały się być dla niej najważniejsze. Bardzo łatwo przychodziło odnalezienie się w nowej rzeczywistości, nic to nie kosztowało, chociaż kiedyś wydawało jej się zupełnie inaczej.

- Ależ oczywiście, przecież nie rzucam słów na wiatr. - Zresztą tak samo, jak nie robił tego Ambroise. Bardzo dobrze znali swoje zwyczaje, wiedzieli, że kiedy padały takie obietnice, to prędzej, czy później je spełniali. To nie było dla nich niczym nowym, raczej rzadko kiedy zapominali o takich rzeczach. Czekali tylko na odpowiedni moment i wyciągali to, co nie padło wcześniej.

To nie było szczególnie trudne. Dopasowywanie stworzeń do osoby, każdy bowiem miał pewne cechy, które bardzo łatwo można było przypisać pewnym gatunkom. Yaxleyówna znała ich wiele, miała szansę obserwować sporo zwierząt w ich naturalnym środowisku, wiedziała jak żyją, jak się bronią, jakie mają nawyki. Ludzie również to robili, czy tego chcieli, czy nie mieli pewne charakterystyczne cechy, które rzucały się w oczy, zwłaszcza kiedy miała szansę poznać kogoś bliżej, a tak się składało, że Roisa znała tak jak nikogo innego.

Noc była spokojna, powodowała, że łatwo było zapomnieć o tych wszystkich wydarzeniach, które nie należały do najprzyjemniejszych. Fale uderzające o klif wprowadzały w przyjemny nastrój, skutecznie odsuwały myśli od tego, co jeszcze chwilę wcześniej ich drażniło. Nie spodziewała się, że wieczór zakończy się w ten sposób, raczej spodziewała się tego, że będą siedzieć przy dogasającym ognisku, pewnie dość mocno pijani, jednak plany czasem się zmieniały, czyż nie? Był to jeden z takich momentów. Wszyscy rozeszli się w swoją stronę i próbowali wykrzesać jeszcze coś dobrego z trwającej nocy. Tego chyba potrzebowali po tym dość drastycznym wybuchu, do którego doszło zaledwie kilka godzin wcześniej.

Zresztą nie chodziło tylko o ten jeden moment, ostatni czas był pełen nieprzyjemnych wydarzeń, ciężkich rozmów, trudnych momentów. Tak właściwie to nie spodziewała się tego, że tak szybko przyjdzie im siedzieć razem, mając wszystko na nowo poukładane, walczyła o to całkiem dzielnie, ale nie sądziła, że przyniesie to takie efekty. Cóż, jednak miała w sobie tę siłę, przynajmniej kiedy jej na czymś mocno zależało, a na tym zależało jej jak na niczym innym.

To ciche przytaknięcie wystarczyło. Nie musiała nazywać rzeczy po imieniu, to nie było potrzebne, kiedy bardzo dobrze zdawali sobie z tego sprawę. Potrafili wiele się domyślić. Nie był to moment, w którym kolejne, podobne słowa padające z ich ust zmieniłyby cokolwiek. Bardzo wiele sobie powiedzieli w ciągu ostatnich kilkunastu dni, wyjaśnili wszystko, co leżało im na sercach. To naprawdę wystarczało do tego, żeby wiedzieli na czym stoją. Było to jasne, niczym ten księżyc, który właśnie rozświetlał niebo. Zresztą była to tylko kwestia czasu, tak czy siak musieli w końcu skończyć w ten sposób, nawet osoby, jak oni nie były w stanie walczyć z tym, co przygotowało dla nich przeznaczenie, z tą więzią, która ich połączyła wiele lat wcześniej. Niby mogli to robić, ale było to niepotrzebne, skończyłoby się pewnie dość tragicznie. Mieli nieco doświadczenia w tym, co działo się, gdy trzymali się od siebie z daleka, chociaż tego nie chcieli. Wracali do bardzo starych, zakopanych głęboko nawyków, które nie przynosiły im niczego dobrego, wręcz przeciwnie - niszczyły ich od środka. To nie miało sensu na dłuższą metę, nie kiedy mogli być razem, szczęśliwi.

- Oczywiście, przecież mnie znasz. - Nie należała do osób łatwych w obejściu, wiedział o tym. Ostatnio i tak wzniosła się na swoje wyżyny wylewając z siebie naprawdę sporo. Nie było sensu robić tego ponownie, szczególnie, że już raz padło to wszystko z jej ust, tak właściwie to nie raz, a wiele razy podczas tych ostatnich dni. Kiedy ułożyli sobie wszystko nie było po co znowu o tym mówić, bo wiedział, a ona wiedziała, że wie. To wystarczało.

- Zawsze może być gorzej, to prawda. - Oczy jej błysnęły, a na twarzy pojawił się uśmiech. Och, gdyby trafiła na jakiegoś Macmillana i nie mogła z tym walczyć, to na pewno byłoby bardzo ciekawe doświadczenie. Zanudziłaby się przy nim na śmierć, z drugiej strony może przeznaczenie wiedziałoby co robi. Zresztą wolała tego nie rozważać, nie bez powodu przecież padło właśnie na Greengrassa. Byli do siebie podobni, mieli zbliżone podejście w wielu sprawach, więc nie tak trudno im się było ze sobą dogadać. Los naprawdę nie mógł lepiej wybrać.

- Na szczęście nie musiałam tego sprawdzać, jak zawsze wszystko potoczyło się odpowiednio. - Nie mogła w końcu narzekać na to, jak wyglądało jej życie. Mogła robić to co kochała przy boku osoby, którą kochała. Nie wszyscy mieli tyle szczęścia.