Nie zaprzeczyłaby temu. Nie była szczególnie mocno przekonana o własnej wartości, przez co dość często, w większych grupach ludzi wtapiała się w tło. Słuchała, nie włączała się w dyskusje, tylko wyciągała wnioski, jednak z nikim praktycznie się nimi nie dzieliła. Musiała się czuć się akceptowana, żeby bez oporu słowa zaczęły płynąć z jej ust. Nie było wielu takich osób, chociaż zdawała sobie sprawę z tego, że potrafi całkiem nieźle analizować, bo przecież robiła to przez całe swoje życie, niemalże ciągle, tak już funkcjonowała jej głowa.

- Wiem, ale są pewne rzeczy, których nie chce, lub nie da się zmienić. - Uogólnianie nie było dobrym nawykiem, miała świadomość, że często mogło nietrafne, bo bywały sytuacje, których nie dało się przewidzieć, takie, które nie przytrafiały się w snach, czy najgorszych koszmarach.

W przypadku Prue wyglądało to nieco inaczej. Potrafiła zaakceptować czyjąś opinię, nie musiała mieć racji. Zdawała sobie sprawę z tego, że każdy patrzył na świat przez pryzmat swoich doświadczeń, co mogło powodować spore różnice. Akceptowała to, że inni mieli różne zdanie od niej, aczkolwiek nie zmieniało to jej własnego podejścia. Starała się być tolerancyjna. To nie tak, że łatwo było jej zasugerować zmianę jej własnego. Ona również w końcu miała swoje doświadczenia, które w dużej mierze miały wpływ na to czym się kierowała, w jaki sposób myślała.

Niewiele osób było na tyle szczerych, czy głupich, żeby zawsze się odkrywać. Maski były stale obecne w ich świecie. Tak było prościej, zresztą, czy kultura tego nie wymagała? Uczono dziewczynki, że powinny być pokorne i grzeczne, nie rzucać się w oczy, chłopcy mieli być silni i stanowczy, stawiać na swoim, bo tak wypadało. Sama Prue się do tego stosowała, wiedziała, że mogłaby zostać jeszcze bardziej wykluczona gdyby nie miała oporu, aby pokazywać całą siebie. Na tle innych i tak odstawała, chociaż starała się dostosowywać, ale nad pewnymi zachowaniami nie była w stanie panować - jak chociażby rozbieganymi oczami, zacięciami i mogologami, które dosyć często trwały w jej głowie.

- Nie do końca, jak widać to wcale nie jest takie oczywiste, jakby się mogło wydawać. - Ludzie nie bywali mili ot tak, bez powodu. Nie przyszło więc na myśl, że to mogło być to. Zresztą nawet nie oczekiwała tego, że ktokolwiek będzie dla niej miły, raczej stawiała na dość konkretne rozmowy, żeby nie powiedzieć chłodne.

Zresztą naprawdę próbował jej wmówić, że to hasło istniało w tej krzyżówce, że to była demonstracja jego dobrej woli, by mogła chociaż w ten sposób zaangażować się w rozwiązywanie krzyżówki, dobre sobie. Prudence bywała nieco odklejona, ale nie była głupia.

- Jeśli ciągle mówimy o szczurach, to jak najbardziej. - Nie uciekała spojrzeniem, kiedy uniósł wzrok znad gazety, bo dlaczego niby miałaby to robić. Ta rozmowa była mocno zawirowana, wcale nie taka prosta, jakby mogło się wydawać. Potrafiła wyłapać te drobne sugestie, niuanse, zresztą miała świadomość, że Ambroise nie robił tego bez powodu. Najwyraźniej sprawiało mu przyjemność pastwienie się nad nią w ten sposób.

- Moją własność... - Powtórzyła za nim, powoli. Dopiero po krótkiej chwili dotarło do niej, co właściwie miał na myśli, zerknęła odruchowo na swój palec, zapomniała o tym, że go zgubiła, nie brakowało jej tego ciężaru na dłoni.

- Nie czuję takiej potrzeby. - Był to chyba odpowiedni moment, aby się go pozbyć, szczególnie, że stało się to samo. Los chyba zasugerował jej, że już nie potrzebowała tego pierścionka, nie musiała korzystać z niego jak z tarczy ochronnej, która miała ją dystansować od niechcianych interakcji.

- Nie do końca bym się z tym zgodziła. - Czy śmierć faktycznie była stała? No nie do końca, jasne, czekała na każdego, ale czy sami nie mieli możliwości być świadkami tego, że niektórym udawało się od niej uciec. Wyrwać z jej ramion, kiedy wydawało się to być niemożliwe? Zresztą nekromanci przecież mieli dosyć interesującą relację ze śmiercią, a wiedziała, że Ambroise jak i ona nie obawiał się tej dziedziny magii. Zresztą to była jedna z rzeczy, która powodowała, że widziała go jako swojego sojusznika. Mogli bez problemu rozmawiać o podobnych praktykach, byli otwarci na tę część magii, która wzbudzała spore kontrowersje w społeczeństwie.

Wzruszyła jedynie ramionami, kiedy usłyszała kolejne słowa, które padły z jego ust. Tak było, nie zamierzała zaprzeczać. W ten sposób łatwiej było jej się przygotować na najgorsze, tak właściwie to nie musiała się przygotowywać, bo po prostu nie dopuszczała do siebie ludzi. Z góry zakładała, że mają nieodpowiednie pobudki, że chcą się z niej ponabijać, wyśmiać ją, albo wykorzystać. Całkiem proste, nie brało się też znikąd, z powietrza. Kilka razy oberwała i wolała się dystansować, niżeli to powtarzać.

- Nie da się temu zaprzeczyć. - To był fakt. Wiedziała, że sytuacje były różne, nie powinna wrzucać wszystkich do jednego wora, zresztą ostatnio nawet dowiedziała się, że nie zawsze było tak jak zakładała. Benjy otworzył jej oczy, gdy wspominał o przeszłości. Kiedy teraz spoglądała na to zauważała pewne fakty, których wtedy nie widziała, bo była cholernie uparta w swoim przekonaniu. Czy wiele przez to straciła? Nie mogła tego stwierdzić, grunt, że ostatnio nieco zaczęła nad tym pracować. Zmiany były widoczne, może nie dla wszystkich, grunt, że Ci którzy mieli je dostrzec na pewno to zauważyli.

Nie sądziła, że Greengrass liczył na jakieś wyjaśnienia. Nie byli przyjaciółmi, nie musiała mu się tłumaczyć z czego wynika jej zachowanie. Przyznała mu zresztą rację, nie sądziła, żeby tego potrzebował, ale nie miała z tym najmniejszego problemu. Nie należała do osób, które mówiły, że coś jest czarno-białe, gdy było kolorowe. Zresztą, czy to stwierdzenie coś zmieniało? No nie. Taka już była, tyle, nic szczególnego.

- Nieszczególnie interesuje mnie ich opinia. - Nie musieli kontynuować tematu szczęśliwego życia jej szczura, naprawdę to było zbędne. Nie do końca przemawiało do niej to odniesienie. Zdecydowanie wolała konkretne pytania, konkretne odpowiedzi, nie lubiła owijać w bawełnę, a to o czym rozmawiali było coraz bardziej abstrakcyjne.

Mógł próbować z niej czytać, jednak nie było to takie proste. Gdy tylko chciała Prue potrafiła przyodziewać maskę obojętności, tak właśnie było teraz. Zwyczajowo dla siebie po prostu przeszywała go wzrokiem, a jej twarz nie wydawała się mieć żadnego wyrazu. Nie obeszło ją specjalnie jego pytanie o ten cholerny pierścionek. Skoro już sam postanowił opuścić jej palec, to mówiło samo za siebie, nie potrzebowała go do niczego.

- Możesz wrzucić do morza. - To było chyba całkiem szybkie i mało wymagające rozwiązanie. Nie musiała więcej oglądać tego pierścionka, zresztą nigdy nie był za bardzo jej. Nie miał w sobie niczego wyjątkowego, tak samo jak relacja, która się z nim kojarzyła. Nosiła go przez to, że czuła się winna, że nie do końca cierpi po tej stracie, która ją spotkała, bo przecież powinna cierpieć, społeczeństwo wymagało tego od osób, które znalazły się w podobnych sytuacjach.

- To straszne uproszczenie. - Nie do końca było to w jej stylu, miała w zwyczaju analizować wszystko na różnych płaszczyznach, więc pewnie przez to nie do końca się z nim zgadzała. Nie musiała jednak tego robić, nie widziała takiej potrzeby. Ludzie mieli mieć prawo swoje poglądy, mogły się one od siebie różnić, wystarczyło to akceptować i nie próbować ich na siłę zmieniać. Mieli też prawo spłaszczać pewne rzeczy, nie wgłębiać się w temat, to nie było niczym złym.

- Powiedzmy. - Zapewne zauważył, że się z nim nie zgadza, ale nie musiała drążyć tego tematu, to nie miało najmniejszego sensu, zwłaszcza, że miało być tylko drobnym odniesieniem.

Śmierć przecież nie była tylko materialna, bo przecież po ludziach zostawały wspomnienia, nie dało się zniknąć całkowicie, nadal żyli w przedmiotach, miejscach, temat był bardziej złożony, niż można było zakładać. Przynajmniej w jej opinii.

- Cieszy mnie to. - Bez sensu było kontynuować te myśl. Nie był to moment w którym przez jego sugestię zamierzała się z kimś konsultować na temat szczęśliwego życia swojego szczura. Dawała mu odpowiednie zainteresowanie, dbała o niego, nie miał z nią źle. Zresztą na pewno niejeden szczur mieszkający w kanałach Nokturnu mógłby mu pozazdrościć jego wspaniałego żywota.

- Nie chcę. - Być może powinna mówić, że bardzo jej na tym zależy, że chciała sama pozbyć się tego ciężaru, zakończyć jakiś etap w swoim życiu. Tyle, że nie byłoby to szczere. Skoro zapytał, czy ma to zrobić, to nie miała poroblemu z tym, aby skorzystać z okazji, która sama się pojawiła.

Ambroise nie zapytał jej o to, ale jednak sama z siebie chyba chciała mu dać odpowiedź, powiedzieć dlaczego nie odczuwała potrzeby, aby robić to samodzielnie. - Zresztą to stało się samo. Zgubiłam go, nie należy już do mnie, gdyby nie to, że doszło do tego tutaj, że wiedziałeś, że był mój, to też nie miałabym szansy pozbyć się go sama. Los zadecydował, niech tak zostanie. - Nie rozpaczała jakoś specjalnie po tej stracie, nie szukała tego pierścionka, tak właściwie to zrobiło jej się całkiem lekko bez niego na palcu.

Można było to uznać za jakieś metaforyczne pożegnanie się z przeszłością, chociaż nie dopisywała temu szczególnie głębokiego znaczenia. Już dawno pogodziła się ze swoją stratą, nie potrzebowała teraz do tego wracać, to nie było czymś, czym chciała się aktualnie zajmować. Nie, kiedy wyjątkowo, zupełnie przypadkiem zaczęła korzystać z szans, które rzucała jej teraźniejszość. Nie chciała żyć przeszłością, to było za nią, wolała skupić się na tym, co miało nadejść, co było tu i teraz.

Nie spodziewała się też, aby brak tego magicznego pierścionka na jej palcu zmieniał zbyt wiele. Nie potrzebowała nosić go, jak jakiegoś amuletu, którym nigdy nie był. Miała wrażenie, że spełnił już swoją rolę, to znaczy tę rolę, którą sama mu nadała po śmierci swojego dawnego narzeczonego. Wystarczająco długo działał jako odstraszacz, teraz mogła sobie radzić sama.

Prudence od zawsze spoglądała szerzej, nie lubiła uproszczeń, więc przeciwnie często zupełnie niepotrzebnie wszystko komplikowała i analizowała. Zbyt wiele książek przeczytała w swoim życiu, zbyt wiele jej z tego zostało w głowie, żeby podchodziła do czegokolwiek prosto. Jej umysł dział w taki sposób, lubił kwestionować wszystko, co było jej dane usłyszeć. Nie uważała tego za coś złego, warto było stawiać pytania, szukać drugiego dna. Lubiła myśleć, drążyć, zagłębiać się w te przemyślenia. Spędzała nad tym godziny swojego życia. Nie bez powodu nigdy szczególnie nie potrzebowała towarzystwa, był moment, w którym wystarczały jej te rozmowy w głowie sama ze sobą.

Nie było sensu w tej chwili prowadzić tej konwersacji na temat stałości śmierci, czy podatków. Zresztą to drugie zignorowała już na początku, to śmierć wzbudzała jej większe zainteresowanie. Był to jeden z jej ulubionych tematów, czego pewnie nie dało się nie zauważyć. Śmierć, życie po śmierci, nieżycie, to wszystko co się z tym wiązało.

Prue miała świadomość tego, że już dawno powinna się pozbyć tego nieszczęsnego pierścionka, wiedziała, co myślał o tym Greengrass, chociaż nieszczególnie obchodziła ją jego opinia na ten temat. Miała swoje pobudki, może nie do końca takie, jak mogło wydawać się ludziom, ale było to dla niej całkiem wygodne. Żałoba poniekąd pasowała do jej aury, dzięki temu też nikt nie chciał się z nią jakoś mocno spoufalać, co niosło ze sobą wiele plusów. Ludzie woleli jej unikać, niżeli wchodzić w jakieś niepotrzebne konwersacje, które niczego ze sobą nie niosły. Mało kto przepadał za towarzystwem osób, które cierpiały. To było wygodne, nawet bardzo, ale czas najwyższy zostawić to za sobą. Ten moment musiał kiedyś nadejść, a że okazja nadarzyła się sama, to warto było z niej skorzystać.

Kwestionowała swoje życiowe wybory już dawno temu, miała świadomość, że nie mogła być w pełni sobą przed swoim martwym narzeczonym, bo nie do końca akceptował pewne części jej. Te najbardziej skomplikowane, w tamtym etapie życia naprawdę próbowała być taka, jaką chciałoby ją widzieć otoczenie. Grała, czasem gubiła się w tym kim jest tak naprawdę. To minęło wraz z jego śmiercią, wtedy nie musiała się kryć z tym, co faktycznie ją fascynowało. Znowu została sama i nie do końca jej to przeszkadzało, przynajmniej mogła być sobą, niby nic takiego, ale jednak dość sporo to dla niej znaczyło. Nauczona doświadczeniem chowała przed większością ludzi tę mniej ułożoną wersję siebie, tak było prościej, chociaż kiedy znalazła z kimś nić porozumienia, szczególnie na tych płaszczyznach, które ją interesowały i widziała, że nie wzbudza to tego oceniającego spojrzenia nie miała nic przeciwko temu, żeby pokazać tę mniej oficjalną część, która kryła się nieco głębiej. Nie musiała się przyjaźnić, nie musiała mówić o uczuciach, wystarczyło to, że wiedziała, że ma w tych osobach sojuszników.

Utkwiła na nim swoje spojrzenie. Powinna się tego spodziewać. Widział coś. W końcu posiadali wspólny dar, który niósł ze sobą pewną wiedzę. - Widziałeś mnie. - Stwierdziła. Nie pytała, dotarło do niej, że przecież to nie było nic, co nie mogło się wydarzyć. Ten pierścionek był nijaki, tak naprawdę trudno byłoby go powiązać z konkretną osobą, chyba, że posiadało się dar, który mógł to ułatwić.

- Wspaniale, jakbyś się chciał jednak czegoś dowiedzieć, to po prostu zapytaj. - Wolała w ten sposób dzielić się swoimi tajemnicami. Zdawała sobie sprawę z tego, że Ambroise nie miał wpływu na wizje, które się pojawiały, nie winiła go za to, że coś zobaczył, chociaż oczywiście wolałaby uniknąć podobnych sytuacji, bo wiedziała jak to jest, poczuć się przez chwilę jak ktoś inny, wejść w jego buty. Nie sądziła tylko, że zupełnym przypadkiem Greengrass znajdzie się w tych jej.

Tak naprawdę na każdy temat można było mieć zupełnie inną opinię od kogoś z kim się rozmawiało. To nie było niczym nadzwyczajnym, punkt widzenia zależał od wielu różnych czynników. Można było próbować je zrozumieć, ale czy tak do końca faktycznie było to możliwe? Nie wydawało jej się, nawet bardzo empatyczne osoby miały pewne ograniczenia, ale cóż, to nie było to, o czym mieli dyskutować w tej chwili. Każda rozmowa niosła po sobie jakieś pozostałości, zapewne i ta spowoduje, że Prue do niej wróci, kiedy będzie siedziała sama w którymś z pokoi. Tak już miała, trawiła wszystko, co do niej trafiało.

Nie potrzebowała tego potwierdzenia, a jednak je dostała. Już zdążyła sobie ułożyć wszystko w głowie, połączyła kropki, jak na nią nawet zbyt późno, ale tym spostrzeżeniem wolała się nie dzilić. Nie lubiła przyznawać w głos, że coś jej umykało.

Nie miała mu tego za złe. Czasem tak się działo, szczególnie podczas tych początkowych przygód z widmowidzeniem, trzeba było poświęcić sporo czasu na praktykę, aby chociaż trochę nad tym panować, a nawet osoby jak ona, które odkrywały ten dar dość wcześnie miewały problemy z kontrolowaniem go. Nie musiała szukać daleko, ledwie kilka dni temu też jej się to przytrafiło, bo na chwilę się rozproszyła, bo zapomniała o tym, że powinna być czujna, najlepiej ciągle. Towarzystwo niektórych osób było jednak zbyt absorbujące i zajmujące. Bywa.

Nie obchodziło jej z jakich metod korzystali, żeby znaleźć ją i Romulusa. Najważniejsze, że dotarli do nich na czas i uwolnili ją od jego towarzystwa. Sama pewnie nigdy nie znalazłaby wyjścia. Miała wrażenie, że tamto miejsce nie chciało jej wypuścić.

Uniosła pytająco brwi, kiedy znowu się odezwał. Nie musiała komentować tego, co padło z jego ust, doskonale zdawał sobie sprawę z tego, co od niej usłyszy. Nie należała do osób, które sięgały po informacje w ten sposób, nie chciała węszyć, to nie było w jej stylu. Jeśli miałaby jakieś pytania, to zadałaby je samemu zainteresowanemu. Zresztą nie wydawało jej się to konieczne. Wiedziała wszystko, czego potrzebowała, cieszyło ją kiedy sam postanawiał jej pokazywać kolejne części siebie, bo wiedziała, że robi to tylko i wyłącznie dlatego, że tego chce. Nie zamierzała niczego w tym przypadku zmieniać, może i lubiła dużo wiedzieć, ale nie tutaj. Nie czuła, że miała jakiekolwiek prawo do roszczenia sobie czegokolwiek.

- Nie zamierzam zadawać Ci jakichkolwiek pytań. - Wiedział, że to było niewłaściwe, na pewno to czuł. Zresztą nie bez powodu od razu sam przyznał w głos, że wie jak zareaguje na jego słowa.

- Nie rozmawiam o ludziach, kiedy ich nie ma, nie w ten sposób. - To było całkiem proste i szczere stwierdzenie. Mogła być ciekawa, mogła mieć pytania, ale na pewno nie miała zamiaru nadużywać czyjegoś zaufania. Nie była taka - dokładnie tak jak stwierdził Ambroise.

- Zresztą nie obchodzi mnie co widziałeś, nie mam nic do ukrycia. - Sama świadomość tego, że mógł wejść w jej świat, poczuć emocje, którymi się kierowała, zobaczyć coś jej oczami nie należała do szczególnie przyjemnych, bo Prue nie miała w zwyczaju się tym dzielić, jednak skoro już do tego doszło to po prostu pozostawało jej się z tym pogodzić.

Była z nim zupełnie szczera, nie miała pojęcia w jaką podróż mógł zabrać go jej pierścionek zaręczynowy, jednak nie sądziła, że ma się czego obawiać. Na pewno nie było tam żadnych informacji, które mogły znacząco zmienić jej życie, gdyby ktoś się o nich dowiedział. Sięgnęła po filiżankę i dopiła jednym haustem jej zawartość, kawa zdążyłą ostygnąć, ale nadal nie smakowała najgorzej.