Nim przeszła do czarów, podziękowała Florence, za uleczenie. Zdecydowanie łatwiej jest się skupić, kiedy twoje ręce nie są poranione, a krew nie wsiąka w rękawy.

Podzielała fascynację panny Bulstrode, mogąc teraz w spokoju przyjrzeć się skrzydłom. Wyglądem nie odstawały ani trochę od tych prawdziwych orlich, o ich działaniu w ogóle nie wspominając. W końcu wszyscy w gabinecie i również na korytarzu się o tym przekonali. Gdyby nie to, że ojciec pacjentki życzył sobie, by natychmiast ją odczarowano, Fernah chętnie lepiej przyjrzałaby się jej skrzydłom. Może odkryłaby coś, co mogło pomóc jej w badaniach? Niestety, czas na to nie pozwolił.

Fernah wyprostowała się, skupiając swe myśli na pierwszym zaklęciu, które wybrzmiało z jej ust:

– Finite!

Zaraz potem, wykonując powłóczysty ruch różdżką oraz wypowiadając słowa inkantacji, rzuciła zaklęcie, które miało transmutować resztkę zmian na ciele dziewczynki. Zmarszczone czoło wskazywało, że stażystka jest nadzwyczaj skupiona.

Po pierwszym zaklęciu skrzydła zamigotały, po czym orle pióra zaczęły rozpływać się w powietrzu. Zaraz potem drugi czar dokonał tego, czego nie dokonało pierwsze zaklęcie. Pozbyło się wszelakich ptasich elementów z ciała dziewczynki, która zwieńczyła działania panny Slughorn cichym i przeciągłym "Och!".

Fernah zdała sobie sprawę, że zapomniała oddychać, co też nadrobiła kilkoma głębszymi oddechami. Udało się!, ta myśl wybuchła jej w głowie i spowodowała, że na pobliźnionych ustach wykwitł uśmiech. Spojrzenie na Florence przywołało młodszą kobietę do porządku.

– Mirabel, czy lubisz czekoladowe żaby?– spytała, chcąc sprawdzić, czy zaklęcia również zadziałały na głos dziewczynki.

Pochwały od Florence Bulstrode były na wagę złota. Oczy Ferny rozszerzyły się trochę, kiedy usłyszała słowa uznania i nawet jeżeli były zdawkowe, to i tak miały moc.

– Dziękuję. – wymamrotała i przesunęła się, robiąc miejsce panu Friskeyowi.

Schowała różdżkę w zakamarkach uzdrowicielskiej szaty i odetchnęła głęboko. Kolory powróciły na jej oblicze, kiedy to przyglądała się, jak ojciec dzieci próbuje przekonać je, by wypiły paskudny eliksir. Sytuacja przywołała wspomnienia, gdy wraz z siostrą były chore i matka poiła je jakimś eliksirem na odporność. Smakowało jak stopy trolla, zresztą to określenie wymyśliły wspólnie.

Przeniosła spojrzenie na drugiego z braci, który zarzekał się, że nie posiada żadnych piór. Wychodziło na to, że ich praca była tutaj skończona. Friskey odburknął, że zajmie się swoimi dziećmi i nawet podziękował im, co Fernah skwitowała uśmiechem.

– Polecamy się. – kiwnęła głową w stronę mężczyzny i podeszła do uzdrowicielki. – Czy mogę pani pomóc w czymś jeszcze?

Przed całą tą sytuacją niosła kartoteki paru pacjentów na recepcję, ale… Możliwość towarzyszenia pełnoprawnemu uzdrowicielowi przy obchodzie była znacznie ciekawsza i przez to kusząca. Na tyle, by Paprotka postanowiła odłożyć w czasie dostarczenie papierzysk.