- Raczej trudno byłoby tego nie zauważyć. - Nawet jeśli próbowałaby tego nie widzieć, a że było zupełnie inaczej, to doskonale zdawała sobie z tego sprawę, zresztą ona była jedną z osób, która powinna neutralizować kłopoty tego typu, a teraz poniekąd stała się ich przyczyną. To nie powinno mieć miejsca, ale chyba pogodziła się już z tym, że nie dało się inaczej. Nie dzisiaj, nie kiedy ogarnęła ją ta rezygnacja, odpuściła zupełnie, co było dla niej czymś zupełnie nowym.

Nie chciała, aby ktoś miał przez nią problemy, mogła za nim nie przepadać, mogła go zwyczajnie nie lubić, jednak nie cieszyłoby Prue gdyby przez nią wpadł w tarapaty, wolała sama odpowiadać za swoje czyny, a w tej sytuacji nie było to jednak do końca możliwe z racji na jej niekoniecznie najlepszy stan fizyczny.

- Przykro mi, na ten moment nie jestem w stanie wymyślić niczego lepszego. - Nie zamierzała nawet ukrywać, że sama uważa to za głupie rozwiązanie, tyle, że żadnego innego nie dostrzegła, nie takiego którego nie wymagałoby zaangażowania kogoś poza nią. Jasne, mogła się spodziewać, że jutro obudzi ją silniejszy ból, ba powinna się spodziewać tego, że pewnie nie zaśnie, ale niespecjalnie się tym przejmowała, naprawdę marzyła o tym, aby znaleźć się w swoim łóżku, zaszyć się pod kołdrą, by nikt nie miał szansy dostrzec jej bezradności.

- Nie wątpię w to, że masz swoje sposoby, ale... - miała zamiar powiedzieć coś więcej, tyle, że przerwała, może bez sensu było skupiać się na tym, co chciała powiedzieć. Wyjątkowo przecież mieli ze sobą współpracować, nie powinna negować jego umiejętności, tylko raczej założyć, że na pewno istnieją. Nie dokończyła więc swojej myśli, tylko zamilkła. Nie powinna teraz paplać bez sensu, zamiast tego jedynie znowu ciężko westchnęła, poddała się dzisiaj po raz kolejny.

- Za kradzież mogą Cię spotkać konsekwencje. - Te z tych bardziej poważnych, przynajmniej w mniemaniu Prue. Nie miała pojęcia, jak wyglądały jego relacja z dziewczyną, nie do końca ją to interesowało, chociaż może powinno, jeśli przez nią i to, co jej się przytrafiło mieli się pokłócić, tyle, że nie prosiła się o tę uwagę, chyba więc też nie musiała mieć do siebie żadnych pretensji... Prue zdecydowanie nie była najlepsza w interpretowaniu relacji międzyludzkich.

- Potrafię kłamać. - Przynajmniej tak się jej wydawało, może w jej przypadku wiązało się to raczej z niemówieniem pełnej prawdy... jednak poniekąd to chyba było to samo, na pewno by sobie z tym poradziła, tak jasne, od razu było widać, jak zmyśla, bo zaczynała wtedy być nieswoja. - Nie możesz tak. - Wyrwało jej się jeszcze, nie chciała, aby nadstawiał za nią karku, Bletchley miała swój honor, chociaż czuła, że tym raczej nic nie będzie w stanie wskórać. On miał najwyraźniej plan przygotowany na każdą ewentualność, zdecydowanie nie robił tego pierwszy raz. - Nikt pewnie by tego nie podważał. - Dodała nieco ciszej, zamek był ogromny, miał swoje tajemnice, nawet po siedmiu latach w tym miejscu, można się było w nim zgubić.

- Nie musiałbyś, pewnie nie byłoby, co zbierać. - Posłuchała jego rady, oparła się na nim mocniej, zacisnęła również swoją dłoń na jego ramieniu, nie polemizowała z tym, bo to nie miało większego sensu, znajdowała się na przegranej pozycji i doskonale zdawała sobie z tego sprawę, była zdana na niego, co średnio napawało ją optymizmem, ale musiała oswoić się z tą myślą i pogodzić z tym, że tak potoczył się ten dzień.

Jakoś udało im się dotrzeć do schodów, okazało się to wcale nie takie trudne, chociaż gdyby nie on, pewnie nadal tkwiłaby przy jednym z parapetów. Powoli zaczynała się rozgrzewać, jej policzki zaczęły ją palić z powodu nagłego ciepła, które zaczęło rozlewać się po jej ciele. Przemieszczanie się w ten sposób sporo ją kosztowało, do tego weszli tutaj z dworu, gdzie było mroźno, swoje robiły również intensywne emocje, które się pojawiły. To wszystko spowodowało nagłą falę gorąca, która objawiła się rumieńcem na jej policzkach.

- Słucham? - Niby dotarły do niej jego słowa, ale wolała upewnić się, że się nie przesłyszała. Jak niby ją wniosą? Mina jej zrzedła, bo nie do końca się tego spodziewała. To było zbyt wiele, jak na jeden dzień. Proszę, które padło z jego ust wybiło ją nieco z rytmu, nie zakładała, że kiedyś usłyszy podobne słowa z jego ust. Westchnęła głośno, widać było, że bije się z myślami i wcale nie jest co do tego jakoś szczególnie przekonana, ale ta prośba... okazała się być dobrym posunięciem. - Dobrze. - Nie spojrzała mu w oczy kiedy się na to zgodziła, wpatrywała się w swoje stopy, które były powodem jej upadku tego dosłownego i moralnego.

- Czy możesz się nieco nachylić? - Zapytała jeszcze, bo złapanie go za szyję nie było takie proste, jak się mogło wydawać.

- Musisz wybaczyć mi, że Cię rozczarowałam, jak widać nawet ja nie mam planu na wszystko. - Nie, żeby była z tego powodu szczególnie zadowolona. Nigdy jednak przez myśl by jej nie przeszło, że powrót do Hogwartu okaże się dla niej tak spektakularny. Jak widać warto było jednak spodziewać się niespodziewanego, nigdy nie można mieć pewności, że los nie postanowi zaśmiać Ci się w twarz. Trochę tak potraktowała ten dzień, jako naprawdę okropny chichot losu.

Nie udawała, że jest w wyśmienitej formie, na to było już za późno, nie było sensu teraz zakładać tej typowej dla niej maski, jutro wszystko wróci do normy, dzisiaj, dzisiaj miało być zupełnie inaczej.

- Połowa to wcale nie tak źle. - Cóż, na pewno musiał mieć doświadczenie w radzeniu sobie z sytuacjami, w które się wpakowywał, nie mogła tego negować, bo wiedziała, jak to wygląda. Dzisiaj zresztą nie miała chęci na niepotrzebne łapanie za słowa, czy szukanie dziury w całym, to nie był na to odpowiedni moment, niby zawsze chętnie to robiła, ale no nie tym razem. Ból w kostce, wszystko to, co wydarzyło się po tym tańcu na lodzie... to wystarczyło, aby zeszła z tonu. Na pewno nie potrwa to wiecznie, jednak póki co spasowała.

- Już nie przesadzaj, to byłoby zbyt wiele. - Podobne słowa pewnie nie przeszłyby jej przez gardło, miała swoje granice. - Bez Ciebie na pewno bym sobie poradziła znacznie gorzej. - Na to akurat było ją stać, jednak nie do końca chciała dopuścić do tego, by z jej ust padły słowa, że potrzebuje jego pomocy. Co to to nie, nie uderzyła się w głowę podczas tego upadku, tylko nieco pokiereszowała stopę.

Pozwoliła się sobie o niego oprzeć, skoro sam zaproponował jej wsparcie, to z niego korzystała, jakby to była najbardziej zwyczajna rzecz na świecie, chociaż w ich przypadku było przecież zupełnie inaczej. Jakoś poruszali się przed siebie, zakładała, że ta droga potrwa dużo, oby inni nie zdążyli wyjść z Wielkiej Sali nim nie doczłapią się na górę.

- ale nic. - Odpuściła, nie chciała drążyć tematu. Tak, to było dla niej nietypowe, jednak nie miała siły na żadne słowne przepychanki, naprawdę nie dzisiaj. - Czasem potrafię ugryźć się w język. - Zdarzyło się to przy nim pierwszy raz, bo nie miała w zwyczaju zważać na słowa, jednak ta sytuacja była wyjątkowa, więc mogła zachować się zupełnie inaczej niż zazwyczaj, nie miała zamiaru się z tego tłumaczyć.

- Mhm. - Jasne, miała się nie przejmować konsekwencjami, łatwo było to mówić komuś jego pokroju, kiedy ona podchodziła do tego zupełnie inaczej, przywykła do brania odpowiedzialności za swoje czyny, a w tej sytuacji to on by za nią oberwał, gdyby coś poszło nie tak. Trudno jej się było z tym pogodzić. Zrobiła jednak co powiedział, skupiał się na tym, żeby się nie przewrócić po raz kolejny. Nie było to najtrudniejszą częścią tego, co mieli jeszcze zrobić.

- Normalnie? - Nie było to może szczególnie elokwentne, no ale nie widziała innej odpowiedzi na to pytanie. - Niektórzy nie widzą niczego złego w przystosowaniu się do ogólnie przyjętych norm. - Miała swoje za uszami, ciągnęło ją do nielegalnych dziedzin magii, ale o tym nie wiedział zupełnie nikt. Wydawać się więc mogło, że jej moralność naprawdę istnieje, i przestrzega wszystkich możliwych zasad. - Kiedy je oddajesz? - Zapytała jeszcze zaczepnie, chociaż doskonale znała odpowiedź na to pytanie, pożyczał je na wieczne nieoddanie, co było równoznaczne kradzieży.

- Po prostu nigdy nie widziałeś mnie kłamiącej tak naprawdę. - Musiała jakoś bronić swoich umiejętności, chociaż powinna się z nim zgodzić. Kiedy zaczynała kręcić od razu było to po niej widoczne, zresztą tak naprawdę praktycznie nigdy nie musiała tego robić, nie miała w tym zbyt dużego doświadczenia.

- Jesteś okropnie pewny siebie. - Nie mogła powstrzymać się przed komentarzem na to jego mogę wszystko. Nie miała pojęcia jak można było w sobie wyhodować taką śmiałość. Cóż, pozostawało mu tego tylko pozazdrościć, ona pewnie nigdy nie wypowiedziałaby podobnych słów. - Skoro są to interesy, to jaki masz mieć z tego zysk? - Musiała zapytać, jeśli przedstawiał to w ten sposób. Wolała wiedzieć, czy powinna się spodziewać zapłaty, rzadko kiedy bowiem zdarzało się ludziom pomagać zupełnie bezinteresownie.

- Wcale nie tak po prostu, tych schodów jest wiele. - Nie odezwała się na ten komentarz związany ze ślubem, wiedziała, że próbował ją nieco wyprowadzić z równowagi, a przynajmniej tak się jej wydawało. - Wolałabym, żebyś się przeze mnie z nich nie sturlał. - Droga, którą mieli pokonać nie należała do najłatwiejszych, jednak po tym krótkim zawahaniu postanowiła się zgodzić na ten jego plan i pomysł, oby tego nie żałowała.

- Dobrze wiedzieć. - Znalazła się w jego ramionach, uniósł ją delikatnie, poradził sobie z jej ciężarem, jakby prawie nic nie ważyła, co nieco ją zaskoczyło. Nie spodziewała się, że kiedykolwiek znajdzie się tak blisko niego, i że będzie jej tam całkiem wygodnie. Zarzuciła dłonie na jego szyję, aby faktycznie przypadkiem nie zaliczyć kolejnego upadku, zrobiła to bardzo delikatnie, nie chcąc zrobić mu krzywdy.

- Gdyby nie to dramatyzowanie to nie miałabym szansy zobaczyć, że jednak jesteś człowiekiem, więc może jednak było warto. - Nie, żeby kiedyś próbowała dostrzec w nim coś więcej niż osobę, która irytowała ją najbardziej na świecie, jednak ten dzień pokazał jej, że nawet największe demony czasem potrafią pokazać swoje ludzkie odbicie.

- i daruj sobie, to raczej przez to, że w zamku jest gorąco, nie przez Ciebie, chociaż zdarza mi się być dzięki Tobie czerwoną ze złości. - Wolała nie myśleć o tym, jak okropnie teraz wyglądała, była na to zbytnio zmęczona.

- Może nie, ale dla mnie to mój mały koniec świata. - Wcale nie ukrywała tego, że ta sytuacja była dla niej komfortowa. Nie przywykła do tego, że musiała być od kogoś zależna. Zawsze radziła sobie sama, bez niczyjej łaski. Dzisiaj wszystko przebiegło zupełnie inaczej i najgorsze było to, że miała świadomość, że gdyby nie on, to pewnie nadal znajdowałaby się na dworze i próbowała się podnieść. Co by zrobiła później? Licho jedno wiedziało, musiałaby improwizować, chociaż nie dało się nie zauważyć, że improwizacja nie wychodziła jej najlepiej. Wolała mieć czas, aby wszystko przemyśleć, ułożyć sobie w głowie, kiedy chodziło o spontaniczne działanie... no nie radziła sobie zbyt dobrze.

Nie był to jej najlepszy dzień, ledwie ciągnęła nogi, właściwie to bardziej Rookwood ją prowadził, niż sama się poruszała, pogodziła się z tym, że stała się od niego nieco zależna. To miał być jeden dzień, nic więcej, jutro wszystko wróci do normy - naprawdę w to wierzyła.

- Przestrzeganie norm powoduje, że nikt nie zwraca na Ciebie uwagi, nie rzucasz się w oczy, wszyscy więc myślą, że jesteś nudny, to jest wygodne. Nie chodzi o żaden strach, a na pewno nie taki przed brakiem zasad. - Nie sądziła, że zrozumiałby jej podejście, bo nie znał Bletchley na tyle, żeby wiedzieć do czego zmierzała. Święty spokój wyjątkowo jej leżał, i nie zamierzała się go pozbywać. Dzięki temu nikt jakoś specjalnie nie interesował się tym, co robiła w wolnym czasie, gdyby nawet została przyłapana w dziale ksiąg zakazanych to nikt nie robiłby z tego afery, bo przecież nie spodziewano się, by mogła wykorzytać informacje nabyte tam w nieodpowiedni sposób, to było bardzo wygodne.

- Jesteś niereformowalny. - Mieli zdecydowanie inne spojrzenie na przywłaszczanie sobie czyichś rzeczy, zresztą jak na wiele innych spraw, pochodzili przecież z różnych światów, to było widoczne po ich podejściu do życia.

- Można znaleźć w tym jakiś złoty środek. - No, może ona jeszcze go nie odnalazła, bo faktycznie perfekcjonizm okazywał się być jej największym utrapieniem, ale być może kiedyś to się zmieni. Tak naprawdę miała całe życie przed sobą, nic nie było pewne, z drugiej strony, czy faktycznie akurat tej cechy mogłaby się pozbyć, pewnie nie...

Zmrużyła oczy i uniosła głowę, aby na niego spojrzeć, albo jej się wydawało, albo nazwał ją bystrą, nie spodziewała się usłyszeć coś podobnego kiedykolwiek z jego ust, pewnie szybko nie wyprze tego ze swojej pamięci. - Może i by pasowało, ale to nie byłabym ja. - Kierowała się w życiu tymi swoimi zasadami, raczej rzadko kiedy patrzyła wyłącznie na siebie, nie była tego nauczona, zresztą nie czułaby się z tym dobrze.

- Skąd ta pewność, że nigdy o tym nie zapomnę? Podejrzewam, że będzie wręcz przeciwnie, dość szybko wszystko wróci do normy, postaram się to wyprzeć z pamięci, jakby nigdy nic. - Oczywiście, że było to nieprawdą, najpewnie jeszcze przez bardzo długi czas będzie analizowała wszystko, co się wydarzyło, najgorsze było to, że miał rację. Wiedział na jakiej zasadzie działała, jak trudno będzie się Prue pogodzić z tym, że musiała przyjąć pomoc. To ją nieco rozdrażniło, nie na tyle jednak, żeby mu powiedziała, aby poszedł w diabły - wiedziała, że w tej chwili nie mogła na to pozwolić.

- Póki co stoisz stabilnie, wystarczy jeden zły ruch i razem runiemy na ziemię. - Oczywiście, że musiała powiedzieć, co o tym myśli. To, że aktualnie udało mu się stać stabilnie nie musiało wcale oznaczać, że pokonywanie schodów będzie przebiegało tak samo. Nie do końca zgadzało się z tym, jak właściwie się czuła, całkiem szybko bowiem pogodziła się z tym, że jego ramiona okazały się być całkiem wygodne i przynosiły poczucie bezpieczeństwa, a ta bliskość sprawiała jej więcej przyjemności, niż powinna.

- Naprawdę muszę na to odpowiadać? - Wydawało jej się to całkiem logiczne zważając na to, jak wyglądała ich relacja przez te lata. - Dla mnie jesteś demonem, który uprzykrza mi życie. - Dodała jeszcze, żeby nie pozostawić miejsca na niedopowiedzenia. Nie wydawało jej się, że powinno go to zaskoczyć.

- Nie zamierzam, cuda zdarzają się bardzo rzadko. - Poniekąd trochę tak traktowała to, co wydarzyło się tego dnia. - Tak, czy siak miałam wyjątkowe szczęście, że udało mi się ją zobaczyć chociaż raz, nie sądzisz? - Zwłaszcza, że zupełnie się tego nie spodziewała. Było to dla niej dość mocno zaskakujące, tak właściwie to mogłaby nawet stwierdzić, że byłaby w stanie polubić taką wersję Aloysius'a, ale to również zostawiła dla siebie. Zresztą pojawiły się w jej głowie pytanie, ile z tego, co pokazywał na co dzień było prawdą, a ile grą? Skoro tak łatwo przyszła mu ta zmiana... to być może wcale nie był tym na kogo się kreował. Pewnie nigdy nie miała się tego dowiedzieć.

- To dobrze, bo przecież nie potrafię kłamać. - To już też ustalili. Przymknęła oczy, kiedy pokonywali kolejne schody, aby nie skupiać się na otoczeniu, oddychała powoli, w sumie to nie narzekała na to, że tego dnia trafiła właśnie na niego.