— Tak? — Przekrzywił lekko głowę, posyłając rudowłosej dziewczynie zaskoczone spojrzenie. — A co miałaś na koniec szkoły z zajęć z wróżbiarstwa? Wiesz, wolałbym wiedzieć, jak często masz rację w takich przypadkach. — Uśmiechnął się krzywo. — Autentycznie byłbym wdzięczny, gdyby to była szybka akcja ratunkowa.

Wtedy moglibyśmy odtrąbić, chociaż taki sukces, skomentował bezgłośnie, rozglądając się uważnie po rozciągającej się pod nimi ziemi. Klify, kamienie, więcej kamieni... Z perspektywy lotu ptaka wyspa faktycznie wydawała się niezamieszkana, nie licząc budowli McBoonów, która znajdowała się niedaleko. Porzucona. Zapomniana przez wszystkich. Aż do teraz. Kiedy czas przeznaczony na dokonanie wstępnych oględzin terenu dobiegł końca, Erik poszybował za Heather w stronę Brenny i reszty grupy Zakonu Feniksa.

— Wydaje mi się, że jest względnie bezpiecznie — zawyrokował Erik, gdy na powrót znaleźli się przy grupie po krótkim zwiadzie powietrznym. — Nie zauważyłem żadnych oczywistych oznak niebezpieczeństwa. Armia ludojadów nie krąży po okolicy, a przynajmniej nie ma ich na powierzchni. — Zamilkł na moment. — Radziłbym jednak mieć różdżki w pogotowiu. Kto wie, czy te stworzenia nie wykopały sobie jakichś podziemnych tuneli, czy przejść w skałach, a ostrożności, jak wiadomo, nigdy za wiele.

Wypuścił powoli powietrze z ust, rozglądając się po raz ostatni na prawo i lewo, zanim ponownie podwyższył pułap lotu. Nie podobała mu się wizja tego, że kwintopedy mogły się rozgościć na wyspie na tyle, aby zbudować sobie całą siatkę podziemnych przejść między kluczowymi punktami na powierzchni. A czemu? Bo to by sugerowało, że mogą bardzo szybko przemieszczać się z miejsca na miejsca, kompletnie ignorując potencjalne utrudnienia terenowe, z jakimi musiałaby się mierzyć reszta ich grupy. Byliby jak na widelcu, pomyślał z niezadowoleniem, tym bardziej wytężając wzrok, gdy wraz z Heather zaczęli lecieć w kierunku zamczyska.

— Zgadzam się. W pełnej rozciągłości — zawtórował Rudej, przyglądając się budowli. — Ciekawe, czy po pozbyciu się lokalnego paskudztwa byłaby zdatna do zamieszkania...

Mimowolnie obejrzał się za siebie w kierunku siostry. Doprowadzenie posiadłości w Dolinie Godryka na pewno już teraz pochłonęło masę środków, ale może wspólnymi siłami udałoby im się uzbierać parę galeonów na taką morską twierdzę? Jak by ją nazwali? Warownia 2.0? Uber Warownia? Gniazdo Feniksa?

[roll=Z]

— Ah, rozumiem. W takim razie witam w klubie nieoświeconych — zażartował słabo Erik, posyłając dziewczynie krzywy uśmiech. — Do mnie też nigdy nie przemawiały te zajęcia w szkole. Ot, kolejna gałąź magii do której trzeba mieć konkretne talenty. W moim przypadku trzecie oko nigdy się nie otworzyło. Nie żebym tego z góry oczekiwał. Te dary to chyba w dużym mierze loteria.

Kiedy lecieli nad dziecińcem, Erik nie mógł się powstrzymać przed tym, żeby nie pogwizdać pod nosem. Budowlę zdecydowanie nadgryzł już ząb czasu, jednak zamczysko zdecydowanie robiło wrażenie. Nieco niepokojące z uwagi na to, że wyglądało na zapuszczone, ale było to miejsce... Z potencjałem. Ile mikro-kawalerek by się tutaj zmieściło.

— Nie wiem jeszcze, może wypadałoby? Mam wprawdzie łódkę w Londynie, ale to nie to samo — odparł z wahaniem, pozwalając sobie na ciężkie westchnienie. — Po pożarze w Dolinie Godryka chyba dobrze by było mieć jakiś dobrze zabezpieczony lokal. Na wypadek gdyby Śmierciożercy szykowali dla nas kolejną niespodziankę w najbliższych miesiącach. Albo nawet tygodniach. — Pokręcił z niezadowoleniem głową. — Samhain już za rogiem, a ja dalej czuję się, jakbyśmy ledwo wrócili z Londynu po Spalonej Nocy.

Nie dziwił się, że Brenna zaczęła kombinować z bezpiecznymi kryjówkami. Jej tajne mieszkanie w mieście, Księżycowy Staw... Dostęp do tych miejsc tylko nabierał na znaczeniu, gdy człowiek zaczynał orientować się, że jeszcze kilka takich wypadków w okolicy Doliny Godryka, a Strażnica mogła zacząć wymagać przeniesienia. Afery ze zjawami w Kniei Godryka, Spalona Noc - w okolicy kręciło się coraz więcej obcych ludzi powiązanych już nawet nie tyle z czarnoksiężnikami co Ministerstwem Magii. A taki Departament Tajemnic mógłby nie uszanować tego, że ktoś poza nimi ma parę tajemnic, biorąc pod uwagę sytuację w okolicy. Erik pokręcił głową, odsuwając od siebie tę myśl.

— Widzisz to? — rzucił nieoczekiwanie do Heather, wskazując palcem na okno jednego z pomieszczeń na wyższych kondygnacjach budynku. — Ktoś zabezpieczył okno. Cała reszta lata, jak im się żywnie podoba. — Omiótł wzrokiem pobliskie okna: w niektórych były tylko pojedyncze okiennice, w innych brakowało ich kompletnie, a jeszcze co poniektóre zdawały się zniszczone i w pełni poddawały się mocy lokalnych podmuchów wiatru. — Ktoś tam mógł być... Albo z jakiegoś powodu próbował uchronić przed czymś to pomieszczenie.

Poruszył lekko trzonkiem miotły, zbliżając się w stronę okna. Korciło go, aby posłać w stronę muru zaklęcie, które po prostu otworzyłoby okiennice. Pytanie tylko, czy nie narobiłoby to zbytniego chaosu i nie ściągnęło problemów na ich przyjaciół na dole. Jeśli kwintopedy zadomowiły się wewnątrz budowli, to kto wie, na ile wrażliwe były na wszelkiego rodzaju ingerencję w to, co się działo w jego murach? Kiedy oboje znaleźli się pod samymi okiennicami, Erik spróbował nimi delikatnie poruszyć, żeby je delikatnie odsunąć (o ile było to możliwe od zewnątrz).

[roll=W]