- Zawsze byłam ambitna. - Niektóre rzeczy się nie zmieniały. To nie tak, że zamierzała kontynuować swoje nowe badania na innych obiektach, nie kiedy znalazła już najlepszy z możliwych. Nieczęsto się to zdarzało, żeby przy pierwszej próbie trafiało się, aż tak celnie. Miała wyjątkowe szczęście, czyż nie? Nie wątpiła to wcale. Nie było jednak powodu, aby mu o tym mówiła, zresztą na pewno zdawał sobie z tego sprawę. Nie wydawało jej się, aby w ogóle istniała możliwość, by ktoś potrafił wzbudzić w niej podobne emocje, a Prue nigdy nie sięgała po coś, co nie miałoby jakiejś większej wartości.

Gdyby faktycznie zamierzała być ostrożna nie stąpałaby po takim kruchym lodzie. Była pewna, że niedługo pęknie, tyle, że nie do końca wydawało jej się, że czeka na nią lodowata otchłań, może dlatego nie obawiała się tego wcale. Mogła mówić o ostrożności, jednak jej czyny świadczyły o czymś zupełnie innym. Był to moment, w którym faktycznie zamierzała przekroczyć wszelkie granice, zatracić się w tym. Doskonale zdawała sobie z tego sprawę i wiedziała, że nie jest jedyna.

Jej decyzje zazwyczaj były przemyślane, kiedy je podejmowała brała pod uwagę wszystkie możliwe konsekwencje swoich czynów, tym razem jednak nie zamierzała tego robić. Nie było to nowe w jego obecności, przy nim bardzo łatwo przychodziło jej łamanie swoich zasad. Najwyraźniej to nigdy nie miało się zmienić. Co z tego, że to miało być tylko chwilowe, wręcz przeciwnie zamierzała z tego powodu przez ten czas, który mieli ze sobą spędzić wyciągnąć jak najwięcej. Już kiedyś miała wrażenie, że przy nim czuła, że żyje, odczuwała więcej, intensywniej, mimo, że wtedy to co ich łączyło było bardziej niewinne. Teraz mogli sięgnąć po wszystko, co podsuwała im wyobraźnia, a jej była całkiem bogata w najróżniejsze pomysły, nie wątpiła, że jego również.

Los postawił ich na swojej drodze po raz kolejny. Nie spodziewała, że kiedykolwiek do tego dojdzie, jak widać nie dało się przewidzieć tego, co miało się wydarzyć. Jakoś tak się złożyło... W tej chwili wydawało jej się, że nie mogli trafić na siebie w lepszym momencie, potrzebowali siebie nawzajem, chociaż na chwilę, na ten krótki moment w czasie. Irracjonalne było to, jak ją do niego ciągnęło, ale nie widziała sensu, aby z tym walczyć, wręcz przeciwnie miała zamiar się temu poddać, szczególnie kiedy widziała, jak na nią spoglądał, błądził wzrokiem po jej ciele.

Druzgotki, najwyraźniej nie miała być świadkiem tego, jak zakończą swój żywot, a szkoda. Chętnie by to zobaczyła. Nie zamierzała jednak naciskać. Wiedziała, że nie odsuwał jej tego bez powodu. To musiało mieć głębsze podłoże. Niby wiedziała, że gdyby się uparła to pewnie znalazłaby jakiś sposób, potrafiła to wynegocjować, jednak może faktycznie miał rację. Jeszcze kiedyś będzie miała szansę zobaczyć, co potrafi. Nie wątpiła w to. Jeszcze odezwał się do niej w ten sposób... przez który nie potrafiła kontynuować swojej próby wproszenia się na tę eksterminację. Nie chciał, żeby na to patrzyła, pewnie obawiał się tego, jak zareaguje na to, co zobaczy. Tyle, że Prue widziała w swoim życiu naprawdę wiele, jednak zaakceptowała podjętą przez niego decyzję.

- Dobrze, to niedługo trzeba będzie zacząć szukać tego sposobu, bo chcę wiedzieć. - Nie było to niczym zaskakującym. Prudence uwielbiała wiedzieć, jej ciekawość bywała niebezpieczna. Chciała zobaczyć wszystkie jego twarze, nie sądziła, że będzie to możliwe, chociaż może, kiedyś? Chciała go poznać, nie tylko podczas tych najlepszych momentów, bo to nie na tym polegało, nie obawiała się tego, co może zobaczyć, raczej wzbudzało w niej to ekscytację, bo miała świadomość, że musiał się zmienić podczas tych wszystkich lat, kiedy zniknął z jej życia.

Prowokowała go, sprawdzała na ile może sobie pozwolić, czekała, aż pęknie. Tyle, że nie do końca jej się to udawało, miała wrażenie, ze sama zaczyna zaciskać sobie pętlę na szyi, a nie tak to powinno wyglądać. Niefortunnie nic nie szło po jej myśli, ale nie była w stanie ignorować tego spojrzenia, które nie pozostawiało żadnych niedopowiedzeń. Wiedziała, że pragną tego samego, zresztą miała wrażenie, że już za chwilę po to sięgną, mimo, że tak się zapierała, że jest w stanie poświęcić się dla wyższego dobra. Jasne, nawet ona nie miała w sobie, aż tyle samozaparcia.

- To prawda, na szczęście my zawsze mieliśmy bardzo bujną wyobraźnię. - Nie mogła powstrzymać uśmiechu, który postanowił wpełznąć na jej usta. Można im było wiele zarzucić, ale nie tego, że nie mieli wyobraźni. Być może u każdego z nich działało to nieco inaczej, jednak nie należeli do przyziemnych osób, wręcz przeciwnie. Wydawało jej się, że chcieli jak najwięcej odczuwać, przeżywać, intensywność doznać była dla nich istotna.

- Nie spodziewałam się, że jesteś gotowy na takie poświęcenie, jednak nie mógł mi się trafić lepszy towarzysz do tych eksperymentów. - Jakby wcześniej w to wątpiła. Nie miała co do tego najmniejszych wątpliwości, jednak stwierdziła, że warto wypowiedzieć to w głos. Starała się, aby ton jej głosu był spokojny i pewny, jednak dało się w nim wyczuć lekkie drżenie. To było kolejnym potwierdzeniem tego, że powoli zbliżała się do skraju, chociaż chciała udawać, że jest inaczej. Prue jednak nigdy nie była dobrym kłamcą, bardzo łatwo można było z niej czytać emocje.

Nie mogła się powstrzymać od tego, by przejść obok niego zupełnie obojętnie, wykonała ten drobny gest, a później zniknęła w głębi chatki. Wróciła dość szybko, ubrana w jego koszulę, wiedział, co robił namawiając ją do tego. Nie wytrzymała zbyt długo siedząc obok. Nie obchodziło jej też jakoś specjalnie, że najprawdopodobniej przegrała ich drobną grę, to nie było istotne, nie w tym momencie. Dość szybko podjęła decyzję o tym, że to będzie jej koniec, a może ich? Przecież nie była w tym sama, widziała, że on również znajdował się na skraju, sama do tego doprowadziła. Wypadało wreszcie skończyć tę farsę - Musiałeś trochę poczekać. - To, że i ona przy okazji się męczyła było inną sprawą. Lubiła doprowadzać go do granicy, widzieć jak ze sobą walczy, może było to niepotrzebne, ale czuła z tego powodu drobną satysfakcję, bo pragnął jej tak jak i ona pragnęła jego. Nie zastanawiała się długo nad tym, co zamierzała zrobić, niemalże od razu znalazła się na jego kolanach, tam, gdzie powinna być już od dłuższego czasu.

Był to moment, w którym mogła przestać udawać, że jej na tym nie zależy. Dość szybko pozbył się kocy, które okazały się im tylko przeszkadzać, stanowiły ostatnią barierę, która oddzielała od siebie ich ciała. Mimowolnie się uśmiechnęła czując wreszcie pod sobą ciepło jego ciała. Dłonie, które nie potrafiły powstrzymać się od dotyku. Nie była temu bierna, jej palce przesuwały się po jego torsie, chciała zapamiętać jak najwięcej szczegółów. Zwróciła uwagę na jego wytatuowane ręce, nie miała szansy jeszcze przyjrzeć się z bliska malunkom na jego ciele, zamierzała to zrobić później, może nawet spytać o niektóre z nich. Oddychała coraz szybciej, a oddech ten zatrzymywał się na jego policzku, dość szybko przyniósł ze sobą pocałunek, w końcu tego właśnie pragnęli. Pocałunek inny od wcześniejszych, pełen emocji, które od dawna w sobie skrywali, miała wrażenie, że wyraża więcej niż jakiekolwiek słowa. Mimowolnie przesuwała się coraz bardziej, jakby chciała poczuć jego bliskość, ciepło na każdym fragmencie swojego ciała.

Gdy poczuła dłoń sunącą po jej kręgosłupie po jej ciele przepłynęła fala gorąca. Rozkoszny żar powoli zaczął ją wypełniać. Zaplotła swoje uda wokół jego ciała, co spowodowało, że znajdowali się naprawdę blisko, dostrzegła jego spojrzenie, właściwie to poczuła je, bo ten wzrok palił. Niepotrzebnie ubierała tę koszulę, uzmysłowiła to sobie, kiedy jego dłonie znalazły się pod nią, miała wrażenie, że opuszki jego palców zostawiają ciepłe ślady w miejscach w który jej dotykał.

- Zrozumiałe. - To była jego koszula, więc mógł zrobić z nią co mu się żywnie podobało, nie miała zresztą nic przeciwko temu, by w końcu z niej ją zerwał. Było w tym wszystkim coś niezwykłego, tak bardzo pragnęli tej bliskości, że nic nie mogło im stanąć na drodze. Nie hamował się wcale, co powodowało, że i ona pragnęła jak najszybciej poczuć jak najwięcej. Już dawno zresztą przestała nad sobą panować, przy nim łatwo było się zatracić.

Odsunęła się nieco, aby ułatwić mu pozbycie się tego kawałka materiału, który jeszcze ich od siebie oddzielał, chciała, by zrobił to jak najszybciej. Słyszała dźwięk trzaskających guzików, co spowodowało, że na jej twarzy ponownie pojawił się uśmiech, nie wiedzieć czemu bawiło ją to, jak bardzo chcieli w końcu sięgnąć po spełnienie.

Wreszcie mogła zrzucić z siebie koszulę, znaleźć się nad nim zupełnie naga, nie towarzyszył jej jednak wstyd, który nie byłby niczym dziwnym, w końcu pierwsze razy niosły ze sobą różne emocje. Jednak nie tym razem. Teraz czuła ulgę, że wreszcie będzie mogła zobaczyć, jak to jest. Jego objęcia, zapach, ciało, dłonie sunące po jej skórze. Nachyliła się wreszcie, jej usta znaczyły pocałunkami zarys jego szczęki, aż w końcu znalazły się na szyi, gdzie pozwoliła sobie na nieco dłuższy pocałunek, który mógł, ale nie musiał pozostawić po sobie drobny ślad. Musiał jej to wybaczyć.

Odnajdywała się w tej grze, którą ze sobą prowadzili, miała przecież spore doświadczenie w tym, jak z nim postępować i mimo, że upłynęło wiele czasu, to nadal gdzieś to w niej było. Tym razem też wiedziała, że może ich to doprowadzić do czegoś dobrego, bo nie chcieli się ranić, wręcz przeciwnie. Powoli odnajdywali się w tej nowej rzeczywistości, która była całkiem orzeźwiająca. Prudence lubiła wyzwania, lubiła rzucać się na głęboką wodę, całkiem świadomie więc postępowała tak, a nie inaczej, i może wspominała o ostrożności, ale już dawno przestała być ostrożna. Przy nim przychodziło jej to bardzo łatwo, zapominanie o powinnościach, czy dystansowanie się, nie chciała zresztą trzymać się od niego z daleko. Być może się sparzy, ale przecież nie dało się inaczej dotknąć ognia, a bardzo chciała to zrobić.

- Mówisz? Nie wydawało mi się. - Rzuciła jeszcze lekko, ale przecież wiedziała, że poniekąd tak było. Z pozoru zawsze była pełna ogłady, zachowawcza, starała się nie rzucać w oczy, wtapić z tłem, jednak niekiedy pokazywała to, co faktycznie w niej siedziało. Nie miała oporów, aby sięgać po to, co niektórym nie wydawało się być w ogóle na wyciągnięcie ręki. Lubiła wyzwania, lubiła przekraczać granice, chociaż raczej starała się tego nie pokazywać. Benjy doskonale znał jej wszystkie strony, zawsze ukazywała mu nieco więcej niż innym, nawet kiedy po prostu rzucali w siebie uszczypliwościami. Wiedział o tym, że potrafi się zatracić w dążeniu do celu.

Jeszcze łatwiej przychodziło to zatracenie w odpowiednim towarzystwie, a teraz ich cel był całkiem jasny i wiedziała, że pragną tego samego. Odwlekali to zbyt długo, aby nie pozwolić sobie wreszcie przekroczyć wszystkich granic, zresztą dlaczego mieliby się ograniczać, raczej wszystko sugerowało, że to był ich moment.

- Czy ja wiem, czy wyobraźnia może być za dobra? - Wręcz przeciwnie, doceniała ich kreatywność, chociaż póki co głównie o niej mówili, wiedziała jednak, że prędzej, czy później pokażą sobie nawzajem wszystko o czym dyskutowali. Nie bez powodu opowiadali o tych teoriach, skoro nie mieli z nich korzystać w praktyce, a słów padło wiele, pozostawało tylko wdrożyć je w rzeczywistość.

W chatce robiło się coraz duszniej, goręcej i nie było to tylko zasługą ognia, który płonął w kominku, tak naprawdę wydawało się Prue, że akurat on miał w tym najmniejszą zasługę. To spojrzenia Benjy'ego, jego słowa powodowały, że zaczynała czuć ciepło rozlewające się po jej ciele. Robiło się coraz bardziej niebezpiecznie, mimo, że dzielił ich dystans, czuła, że nie będzie trwało to długo, nie była w stanie panować nad tym, co z nią robił, prędzej, czy później poszuka ukojenia w jego ramionach, poprosi go o to, aby zgasił ten ogień, który zaczynał ją pochłaniać, by przyniósł jej ukojenie.

W końcu wiedziała, że już nie ma odwrotu, wdrapała się na jego kolana, na których powinna znaleźć się zdecydowanie dużo wcześniej, serce biło jej jak oszalałe, ale czuła pewność, że właśnie tego chce, nie dało się ignorować tego ich wzajemnego przyciągania, które mieszało jej w głowie, powodowało, że nie myślała jasno, chociaż czy faktycznie? Wszystko było całkiem jasne, chciała poczuć jego ciało pod swoim, ciepły oddech na szyi, wpleść mu palce we włosy, przyciągnąć go do siebie, by ponownie móc zanurzyć się w jego ustach. To wszystko było bardzo jasne.

- Tylko trochę, odrobinę. - Chociaż, czy faktycznie, poniekąd sobie też robiła krzywdę, gdy usilnie próbowała walczyć z tym pragnieniem, wreszcie jednak pękła i podjęła decyzję, która nie mogła być inna. Znalazła się na jego kolanach, otoczyła go swoimi nogami, by po chwili móc wreszcie oddać się w pełni tym pocałunkom, pocałunkom które wyrażały wszystko. Były zachłanne, pełne tęsknoty, niewypowiedzianych słów, ale też zupełnie innych emocji, niosły ze sobą tak właściwie wszystko, nie wiedziała, że tak się da, że to w ogóle jest możliwe. Jak można był w jednym pocałunku przekazać wszystko?

Zupełnie naturalnie odnalazła się na jego kolanach, dopasowała swoje ciało do niego, tak by mogli idealnie się dopełniać, mimo tych drobnych różnic, których nie dało się nie zauważyć, miała jednak wrażenie, że im nie przeszkadzają, wręcz przeciwnie niosły za sobą dodatkowe możliwości i szansę na jeszcze większy rozwój kreatywności, o której przecież rozmawiali. Póki co jednak skupiała się na tym, jak jego palce powoli sunęły po jej ciele, miała wrażenie, że skóra paliła ją w miejscach, w których jej dotykał, te wszystkie gesty, tak bardzo tego pragnęła, tak bardzo chciała znaleźć się tak blisko niego i sięgnąć po wszystko, i nic nie stało im na przeszkodzie. Widziała jego spojrzenie i miała pewność, że chcą tego samego, spoglądał na nią, jakby była jedyną kobietą na świecie, jakby nikt inny się nie liczył i odwdzięczała mu się tym samym, bo czy tak naprawdę, kiedykolwiek, ktoś był jej bliższy od niego? Mimo tego, że pierwszy raz mieli szansę być ze sobą tak blisko, to wiedziała, że miało to jej przynieść doznania, których nigdy nie miała szansy zasmakować. On tak już miał, wszystko z nim zawsze było najlepsze. Tak po prostu.

Chciała znaleźć się bliżej, dlatego oplotła go swoimi udami, napierała na mężczyznę ciężarem swojego ciała, potrzebowała poczuć go wszędzie, o ile dało się znaleźć jeszcze bliżej. Jego dłonie dokładnie wiedziały czego robić, pozbywał się tej resztki materiału, która ich od siebie oddzielała, miała wrażenie, że ciągnie ją za sobą w miejsce, w którym mieli istnieć tylko oni, i zamierzała pozwolić mu się tam zaprowadzić, tak naprawdę w tej chwili była gotowa pójść za nim do samego piekła i wiedziała, że nie byłoby miejsca, w którym będzie jej lepiej. Przepadła, w tych zachłannych, coraz bardziej obezwładniających ją pocałunkach, jej oddech robił się coraz cięższy, ogarnęło ją ogromne pragnienie, które domagało się ugaszenia.

Jej usta zaczęły błądzić, jakby chciała sprawdzić, czy każdy centymetr jego ciała smakuje tak samo, nie powstrzymywała się zupełnie, nie było już granic, zastanawiania się nad tym, co wypada, a co nie wypada, liczyło się tylko to palące pożądanie, którego nie dało się ignorować. Miała wrażenie, że w tej ciszy dało się usłyszeć jej głośne bicie serca, które zdradzało wszystko, co działo się z jej ciałem. Ciepło powoli zaczynało wylewać się do środka, dreszcze przechodziły przez jej kręgosłup, zupełnie nad tym nie panowała, nie chciała nad tym panować, zamierzała pozwolić, aby to ją pochłonęło, chciała się rozpaść w jego ramionach, zdjąć wszystkie maski, być po prostu sobą, w tej najprostszej postaci. Liczyło się teraz tylko spełnienie, a czuła, że droga do niego była coraz bliższa.

- Ty bardziej. - Wyszeptała jeszcze w jego wargi. Ich oddechy się ze sobą mieszały, ich ciała się ze sobą plątały, usta zaczynały szukać kolejnych miejsc, które mogłyby dotknąć, to było niesamowite, warto było tyle czekać, by teraz w końcu sięgnąć po wszystko. Mruknęła cicho, gdy jego usta znalazły się na jej dekolcie, nie potrafiła powstrzymać tych dźwięków zadowolenia, które przerywały ciszę, przestawała nad sobą panować, nie była w stanie tego robić, gdy czuła go tak blisko.

Jej wzrok robił się coraz bardziej zamglony, traciła równowagę, pozwalała sobie znaleźć się zupełnie gdzieś indziej, traciła grunt pod nogami, zatracała się w tych doznaniach. Była gotowa przyjąć wszystko, co miał jej do zaoferowania, sama zresztą nie miała oporu przed tym by dostał całą ją, mogła dać mu wszystko, byleby razem sięgnęli po spełnienie.

- Może właśnie liczę na to, że w końcu przestrzaniesz? - Nadal go prowokowała, mimo, że nie było to już konieczne, bo przecież właśnie sięgali po to wszystko, co jeszcze niedawno było zupełnie odległe. Nie było sensu udawać, że im na tym nie zależało, że tego nie chcieli. Ich ciała mówiły same za siebie, zaczynały poruszać się w ten sam rytm, który miał doprowadzić ich ku temu, co odwlekali przez wiele lat.

Świat na zewnątrz wydawał się nie istnieć, byli tylko oni, którzy wreszcie dostali swoją szansę, mogli odnaleźć się na nowo, w sposób, który nigdy wcześniej nie był im pisany. Nikt, ani nic nie mogło im w tym przeszkodzić, nie tym razem.

Obejmowała go mocno, jakby bała się, że jeśli opuści to on zniknie niczym jakaś mgła, kiedy czuła pod swoim ciałem jego ciepło wiedziała, że nigdzie się nie wybiera, że jest tutaj z nią. W tej chwili tylko to było istotne, te przyspieszone oddechy, usta łaknące ust, ciała, które chciały poznać się bliżej. Nie mieli jeszcze nigdy takiej szansy, miała wrażenie, że to tylko potęgowało doznania. Bez względu na to, jak bardzo okrężną drogę by wybrali, o ile dało się bardziej od tej, którą mieli za sobą to i tak mieli skończyć podobnie. To było im pisane, Prue nie miała co do tego najmniejszych wątpliwości. Pragnęła go całym ciałem, jednak w ich przypadku zawsze chodziło o coś więcej, przyspieszone bicie serca jej o tym przypominało, ten skurcz w żołądku, czy to były te mityczne motyle, o których pisano w książkach? Nie miała pojęcia, jednak całe ciało mówiło jej o tym, że znajduje się wreszcie przy kimś kto jest w stanie obudzić w niej coś więcej, co było bardzo głęboko zakopane, tak właściwie to nawet nie wiedziała, że istnieje.

- Ostrzegasz mnie, czy obiecujesz? - Uniosła na moment głowę, by spojrzeć mu w oczy, spoglądał na nią spod tych swoich ciemnych rzęs, jego spojrzenie wydawało się być jeszcze bardziej głębokie, niż zazwyczaj. Nie zamierzała przerywać, nie, ponownie zbliżyła usta do jego ciepłej skóry, powoli wyznaczała na jego ciele ścieżkę pocałunkami, delikatnymi, jakby ledwo je muskała.

Wdrapanie się na jego kolana było najlepszą decyzją, jaką mogła podjąć. Czuła pod sobą jego napinające się ciało, co powodowało, że jeszcze bardziej się do niego zbliżała, bo przynosiło to oczekiwany efekt, chciała, żeby się w niej zatracił, żeby przestał myśleć o całym świecie, bo ona już to robiła, nie liczyło się nic poza tą bliskością po którą właśnie sięgali, która niosła ze sobą wiele niewypowiedzianych słów, tęsknotę, ale też nadzieję na to, że w końcu wszystko miało znaleźć się na swoim miejscu.

Zacisnął dłoń mocniej na jej udzie, jakby nie mógł się powstrzymać, próbował ze sobą walczyć, dobrze, bo ona nie zamierzała mu tego ułatwiać. Wsunęła dłoń pod jego plecy, by mieć się czego złapać, kiedy świat zacznie drżeć, bo wiedziała, że to było nieuniknione, nie kiedy patrzył na nią w ten sposób, zacisnęła rękę gdzieś w okolicach jego żeber, czuła pod opuszkami palców ciepło, które z niego emanowało.

- A co złego jest w zatracaniu się w tym od razu? - Chciała, żeby sięgnął po wszystko, zbyt długo zwlekali, ich ciała były spragnione siebie nawzajem, dlaczego więc nie dać im tego, czego potrzebowały. To był pierwszy raz, kiedy mogli zaznać czegoś podobnego, nie było nic złego w tym, że nie potrafili nad sobą zapanować, w końcu czas tylko potęgował pragnienie, należało im się wszystko za to, że tyle wytrzymali.

- Wiem, wiem, jak bardzo chciałeś. - Jej głos się załamywał, nie wydawało jej się, że słowa były potrzebne, bo to, co robili mówiło samo za siebie. Jeśli chociaż odrobinę pragnął tego, tak jak ona, to potrafiła sobie to wyobrazić. Zresztą mogła to wyczuć w każdym jego geście, w każdym pocałunku.

Nie przestawała błądzić ustami po jego ciele, było rozgrzane, prosiło się o to, aby je dotykać, aby sięgać po coraz więcej, jej dłoń zaciskała się coraz mocniej w okolicach jego żeber, miała wrażenie, że mogła go nieco zadrapać, ale musiał jej to wybaczyć, nie do końca kontrolowała to, co robiła. To była jego wina, doprowadzał ją do skraju, obudził w niej coś, co czekało na to, żeby się uwolnić od wielu lat.

Napierała na niego coraz mocniej, nie mogła się przed tym powstrzymać, jakby chciała zwiększyć intensywność wrażeń, chociaż przecież już czuła go w każdym zakończeniu nerwowym swojego ciała, wydawało jej się, że smakuje jak szaleństwo, takie od którego nie można uciec, które wchodzi pod skórę i zostanie tam na zawsze. Przez jej ciało przechodziły fale gorąca, nad którymi nie była w stanie zapanować, nie chciała tego zrobić, rozkoszny żar zaczął wypełniać ją od wewnątrz, była blisko tego, żeby pozwolić mu wreszcie wyjść na powierzchnię.

Podniosła głowę, na moment przestała się poruszać, jej oczy błyszczały, policzki były zarumienione, wpatrywała się przez niego przez ułamek sekundy. - Mam przestać? - Nie wydawało jej się, aby o to mu chodziło. Przez moment jednak nic nie robiła, czekała na to, aż się odezwie, chociaż trudno jej było się powstrzymywać kiedy znajdowali się najbliżej siebie, jak się tylko dało.

Odpowiedź przyszła sama, przyciągnął ją do siebie, złapał za włosy, z jej ust wymsknął się cichy jęk prosto w jego usta. Nie mogli się już dłużej przed tym bronić, nie kiedy tak łatwo mogli wreszcie się w tym zatracić i zacząć spadać, razem. Mogłaby przekroczyć z nim wszelkie granice, nie myśląc przy tym o żadnych konsekwencjach, chociaż wiedziała, że to było coś więcej niż zwykłe pożądanie, które czasem po prostu się zdarzało. W tej chwili można było się doszukać w tym pierwotnych instynktów nad którymi nie panowali, trudno było bowiem to robić, kiedy ciała tak bardzo pragnęły splątać się w jedno, ale to od zawsze było coś więcej.

- Zatrać się w tym, nie przejmuj niczym, nie myśl Benjy. - Oderwała się na moment od jego szyi, gdzie teraz znowu znajdowały się jej usta. Nie musiał się tłumaczyć, analizować, myśleć, to był moment w którym powinien pozwolić sobie popłynąć, bo ona była na to gotowa, i wiedziała, że nie ma już odwrotu. Mogli zatopić się w tym razem, przepaść w swoich ramionach, doprowadzić ciała do ostatecznego drżenia.

Odszukała jego usta, aby po raz kolejny móc zatracić się w ich smaku, całowała go coraz gwałtowniej, intensywniej, traciła przy tym oddech, jej ciało ogarniał żar, który można było ugasić tylko w jeden możliwy sposób i chciała, żeby w końcu pomógł jej to zrobić.

- To prawda. - Nie zamierzała zaprzeczać, kiedy wcale nie było inaczej. Próbowała różnych sztuczek, bo przecież nie mogła pozwolić mu wygrywać, czasem bez drobnych oszustw nie było to możliwe. W tym wypadku jednak nikt nie miał zostać przegranym, raczej zmierzali ku temu, aby razem osiągnąć wyjątkową satysfakcję, taką, której smaku nie mieli szansy jeszcze poznać, to było dopiero przed nimi. Całkiem nieźle im wychodziła ta współpraca, o czym świadczyły przyspieszone oddechy, i zamglone spojrzenia, ręce błądzące po rozgrzanych ciałach.

Odnaleźli się zupełnie przypadkiem, w świecie, który nie do końca im sprzyjał, zamknięci w tej chatce, nie musieli się jednak niczym martwić, mogli pozwolić sobie płynąć, zatapiać się w nieznanym. Miała świadomość, że nie chodziło tylko o chwilowe ukojenie żądzy, w jego przypadku zawsze chodziło o coś głębszego, przynajmniej z jej strony. Od zawsze miała do niego sentyment, a nawet słabość, to pewnie nigdy nie miało się zmienić. Tak po prostu na niego reagowała. Tylko przy nim pojawiały się jej te mityczne motyle w brzuchu, entuzjazm, ciepło, no cała gama uczuć, na którą nie była do końca przygotowana, ale musiała sobie z tym poradzić. Póki co przecież liczyła się tylko ta chwila, przed którą nie mogli dłużej uciekać.

Nie musiała już się przed tym bronić, nie musiała udawać, że to nie jest dokładnie to czego pragnie. Nie miała zamiaru udawać, że jest inaczej, nie musiała tego robić. Mogła sięgnąć po wszystko, bo znajdowało się na wyciągnięcie ręki i nic nie mogło jej przed tym powstrzymać, ani jego, widziała w jego spojrzeniu, że też tego pragnął, czerpała z tego sporą satysfakcję, bo nikt nigdy na nią w ten sposób nie patrzył, jakby była naprawdę jedyną kobietą na świecie.

Prowokowała go, bo chciała, żeby przekroczył wszystkie możliwe granice, nie widziała potrzeby, aby nadal nad sobą panował, zachęcała go do tego, aby wreszcie odpuścił, chciała zobaczyć jaki jest, kiedy przestaje się pilnować, kiedy zatraca się tylko i wyłącznie w emocjach. Widziała, że walczy, że sobą, ale to tylko skłaniało ją do działania, do dalszej eksploracji jego ciała, naprawdę chciała poznać je tak dokładnie, jak tylko się dało.

- Zawsze znajdę coś, z czego będę Cię mogła rozliczyć. - Niekoniecznie z tego, co mówił tym razem, raczej wolałaby, aby przestał już nad sobą panować, bo ją zaczął wypełniać ten żar, który domagał się bardzo szybkiego ugaszenia. Czuła ciepło rozchodzące się po jej ciele, pragnienie tak silne, że nie była w stanie nic z tym zrobić, tylko on mógł je ugasić. Przesunął kciukiem po jej ustach, przymknęła na chwilę oczy, nie mogła uwierzyć w to, że to wszystko było prawdziwe, a jednak czuła ciepło jego ciała pod swoim, oddech na policzku, czy palce przesuwające się wzdłuż kręgosłupa, naprawdę byli tu razem.

- Dobrze, że się co do tego zgadzamy. - Nic nie stało na przeszkodzie, aby w końcu, w pełni mogli się w sobie zatracić, i nie mieli co do tego najmniejszych wątpliwości. Nie panowała nad swoimi dłońmi, które błądziły po jego plecach, i karku, czy nad ustami, które powoli muskały jego ciało, nie panowała też nad drżącymi udami, które coraz mocniej go oplatały. Nie było już odwrotu, nie było miejsca na nawet drobne wahanie, była pewna tego, że znajdują się na dobrej drodze.

Pragnęła go, nie wzięło się to znikąd, to rosło w niej od lat, mimo, że zniknął z jej życia na długo, to uczucie nie zgasło, nadal się gdzieś bardzo głęboko tliło, po to by wreszcie móc zapłonąć prawdziwym płomieniem, nie sądziła, że kiedykolwiek miał zgasnąć. Mówiła mu przecież kiedyś, że to co ich łączyło miało być na zawsze, i niby wiedziała, że był to tylko chwilowy przystanek w ich teraźniejszości, to, że trzymał ją teraz w ramionach, to wiedziała, że znaczyło to dla niej dużo więcej, niż się mogło wydawać. Nie był pierwszym lepszym, nigdy nie był, zawsze miał specjalnie miejsce w jej sercu.

Czy na pewno nie miała pojęcia? Mogła to sobie wyobrażać, wyszeptał jej to w wargi jednak w ten sposób, że w to uwierzyła, być może faktycznie nie wiedziała, nie była świadoma. Najwyraźniej nie wszystko o nim wiedziała, kiedyś nie zauważała tego, jak na nią spoglądał, umykało jej to, teraz powoli to do niej docierało.

Nie dotykałby jej w ten sposób, gdyby faktycznie jej nie pragnął, nie miała co do tego najmniejszej wątpliwości, nie patrzyłby na nią w ten sposób, nie miała pojęcia, jak mogła wierzyć w to, że jej nienawidził, wtedy jednak bardzo łatwo było pogodzić się jej z tą narracją, tak było wygodniej, bo przecież próbowała połączyć kropki, ale nie miała wystarczającej ilości informacji, teraz, teraz wszystko stawało się jaśniejsze. Naprawdę już wtedy spoglądał na nią w ten sposób, tylko, że to było niewłaściwe, więc z tym walczył, a i tak poległ, polegli, bo teraz razem desperacko szukali swoich ust, i mieli dać wreszcie upust temu, co narastało w nich od lat.

Nie odpowiedział na jej pytanie. Zawisło ono gdzieś w eterze, nie dostała na nie odpowiedzi, chociaż, czy to nie było odpowiedzią? To milczenie, gdyby chciał, aby przestała to by się odezwał, zamiast tego ponownie złączył ich usta w pocałunku, żarliwym, gwałtownym, takim, który powodował, że zapominało się o oddychaniu, że miało się wrażenie, że cały świat się zatrzymuje, by pozwolić im się w tym zatracić. Nikt jej jeszcze nigdy nie całował w ten sposób, ale to był on - z nim wszystko musiało być wyjątkowe.

Nie spieszyli się nigdzie, odnaleźli wspólny rytm, którym mogli się rozkoszować, odpowiednio celebrować tę chwilę, ich ciała wydawały się doskonale wiedzieć, co powinny robić, jakby to wcale nie był pierwszy raz, kiedy były ze sobą w ten sposób. Jej oddech stawał się coraz cięższy, powoli zaczynało brakować jej tchu, łatwo było przy nim zapomnieć o tym, żeby oddychać, to zawsze było takie proste.

Uniósł ją nieco, wydawała się być dla niego żadnym ciężarem, poczuła tylko, że zbliża się do niego jeszcze bardziej, przez co zacisnęła mu dłonie na ramionach, oparła głowę o jego obojczyk, jakby chciała znaleźć się jeszcze bliżej. Wiedziała, że są coraz bliżej, a może to ona była na skraju, świadczyły o tym dreszcze, które przechodziły jej po całym ciele. Nie panowała nad tym już zupełnie, po prostu pozwalała się sobie ponieść.

I wtedy powiedział, aby wzięła to, co jej. Poruszyło to w niej dosłownie wszystko. Mówił do niej tak, jakby faktycznie miała prawo sięgnąć po wszystko, czego chciała, jakby należał do niej, przynajmniej w tej chwili. Skoro ją do tego zachęcał, to nie zamierzała to zrobić. Opadała na niego całym ciężarem swojego ciała, jej usta skupiły się na jego szyi, to ją muskała ciągle w jednym miejscu, zatracając się w tej chwili.

Dło­nie, które wcze­śniej delikatnie muskały jego ciało, teraz chwy­ta­ły. Od­dech, który jeszcze przed chwilą był mia­ro­wy, może nieco ciężki, teraz zaczął być przerywany. Wili się razem w ciszy, wokół wszystko wydawało się być gorące, być może od tego ciepła, które zaczęło ich wypełniać.

Jej serce, ciało i duszę zaczął wypełniać żywy ogień, który jednak nie parzył, a doprowadzał ją do spełnienia. Zacisnęła w końcu swoje drobne dłonie na jego ramionach bardzo mocno, i zamarła, pozwoliła się sobie rozpaść w jego ramionach, na drobne kawałki, jednak było to tym do czego dążyła, przymknęła oczy, a jej ciało zrobiło się bezwiedne, kiedy obezwładniająca przyjemność zaczęła wypełniać je całe.