- Nie do końca to miałam na myśli, ale... to też brzmi dobrze. - Usta uniosły jej się w uśmiechu. Benjy był niemożliwy, potrafił tak łatwo spowodować, że całe napięcie, po prostu gdzieś znikało. Odwracał jej uwagę od tego, co jeszcze chwilę wcześniej zaczynało jej ciążyć. Nie było jednak sensu tego rozkładać na części pierwsze, skupiać się na przeszłości, której przecież nie mogli zmienić, nie mieli wpływu na to, co wtedy się wydarzyło. Dobrze było poznać przyczynę, ułożyć to sobie w głowie, wreszcie dostać powód dlaczego to wyglądało tak, a nie inaczej. Nie uważała jednak, że roztrząsanie tego w tej chwili miało jakieś większe znaczenie, to niczego nie zmieniło. Mimo tego, jak wyglądała ich przeszłość odnaleźli się w teraźniejszości, zbliżyli się do siebie pomimo tego wszystkiego. Wreszcie postępowali właściwie.

Może i wspominali o tym, że to był tylko moment w teraźniejszości, tak, czy siak zasługiwali na swoje szczęśliwe zakończenie, nawet jeśli miało ono trwać tylko przez jakiś okres czasu, którego póki co nie mogli nawet określić. Zasługiwali na to po tym, co przeszli. Mogli wreszcie sięgnąć po to, czego potrzebowali. Tej nocy wiele się zmieniło, przekroczyli granicę, jednak nie tylko tą fizyczną, otworzyli się przed sobą na nowo, dali sobie szansę i zupełnie tego nie żałowała.

Całkiem naturalnie odnalazła się u jego boku, przy jego ciepłym ciele, liczyła na to, że to był jeden z pierwszych takich poranków, nie miałaby nic przeciwko temu, by jak najczęściej budzić się w ten sposób. Czuła wyjątkowy spokój, taki, jaki nie towarzyszył jej od dawna i wiedziała, że jest to jego zasługą.

To nie tak, że nie pomyślała o tym, aby zamknąć ten notes i zająć się tą bardziej palącą potrzebą, którą wzbudzał w niej jego dotyk, delikatny, a jednak przeszywający dreszczem. Postanowiła jednak kontynuować lekturę, im szybciej ją skończy tym szybciej będą mogli kontynuować odnajdywanie się w tej nowej sytuacji, w której się znaleźli, a mieli jeszcze wiele do odkrycia, co do tego nie miała najmniejszych wątpliwości.

- Tak wiem, zdaję sobie sprawę z tego, że w takich domach z jakiego pochodzisz wszystko musi być idealne, nawet charakter pisma. - Oczywiście, że przywiązywali wagę do najdrobniejszych szczegółów, jakby to, że ktoś postawi kropkę nad i w nieodpowiedni sposób miało faktycznie większe znaczenie. - Nigdy jednak się tym nie chwaliłeś, teraz chcesz mi zaimponować? Rychło w czas. - Po tym, jak w przeszłości wiele razy powtarzała mu, żeby pisał starannie, nieco bardziej się postarał, naprawdę uważał, że to był idealny moment na takie popisy. - Wiesz, niby jestem w stanie uwierzyć Ci na słowo, jednak skoro sam chcesz mi to udowodnić, to chętnie sprawdzę Twoje umiejętności. - Na pewno znajdzie coś do pisania w kieszeni swojego płaszcza, tyle, że póki co nie miała zamiaru się podnosić, zbyt wygodnie jej było w miejscu, w którym się znajdowali. Nie chciała póki co niszczyć tej ich plątaniny ciał.

- Masz jeszcze co do tego jakieś wątpliwości? - Naprawdę? Wydawało jej się, że sprawa była jasna, fakty mówiły same za siebie. - Lecę, leciałam i najpewniej zawsze będę lecieć. - Z niektórymi rzeczami nie dało się walczyć. Nie miała też najmniejszego oporu, by się do tego przyznać. Skoro już przestali przed sobą ukrywać to co było i aktualnie się działo.

Nie wypuszczała tej jednej kartki ze swojej dłoni, przynajmniej jak na razie. Być może postanowi ją ze sobą zabrać jako potwierdzenie tego, czego nigdy nie mieli szansy sobie wyjaśnić. Nie wiedziała, czy gdyby przeczytała to wcześniej coś by się zmieniło, jednak teraz nieco zmieniło jej spojrzenie na tamte wydarzenia. Nie, żeby tego potrzebowała, bo przecież i bez przeczytania tej notatki nie miała najmniejszego problemu z tym, aby ponownie dopuścić go do siebie. Niby wiedziała, że powinna być rozsądna, że mogła się sparzyć, ale właśnie tego chciała. Już dawniej myślała o tym, jakby to było gdyby, a nie miała jeszcze pewności co do tego, że widział ją w ten sposób, w który ona patrzyła na niego. Nie spodziewała się tego, że tak prosto będzie odnaleźć jej się w jego ramionach, znaleźć tam swoje miejsce, to jednak działało, przynosiło ukojenie, którego potrzebowała. Nie chciała tego analizować, tym razem postanowiła odpuścić, dać się ponieść chwili, która była wyjątkowa. Na pewno zapamięta ją na długo, tak właściwie to nie sądziła, że kiedykolwiek wyprze ze swojej pamięci.

- Po tym co mówisz nie mogę się oprzeć, aby to przeczytać. - Naprawdę sądził, że ot tak pozwoli sobie teraz na pominięcie tej jakże istotnej treści? Dobre sobie, wzbudził w niej zbyt wielką ciekawość. Zresztą nawet jeśli nie teraz, to na pewno do tego wróci.

- Nie sądziłam, że to zauważałeś. - Wręcz przeciwnie wtedy wydawało jej się, że widział w niej to co najgorsze, jak widać jednak nie do końca tak było. Ona sama w przeszłości ignorowała te dziwne uczucie, którego nie potrafiła nazwać pojawiające się zawsze kiedy był tuż obok. Wystarczała jego obecność, by coś, bardzo głęboko zaczynało drgać. Nie chciała wtedy tego nazywać, wiedziała, że to nie powinno w niej tkwić, teraz jednak nie wzbraniała się przed tym, nie musiała uciekać, mogła pozwolić sobie odczuwać te wszystkie emocje, które siedziały w niej od lat.

Niby mówił do niej, jednak miała wrażenie, że skupiał się na czymś innym, coś odwracało jego uwagę i była o tym przekonana. Przeniosła wzrok na notes, właśnie przesuwał palcami po jednej z jego stron, musiało chodzić o ten przedmiot.

- Hmm? - Przesunęła nieco głowę, żeby zobaczyć, o co dokładnie mu chodzi. Nie pasowało mu coś w jego własnych notatkach? Dziwne.

- Nie jesteś jasnowidzem, prawda? - Na pewno zdążyłaby się już tego o nim dowiedzieć, gdyby tak było, a treść, która znalazła się w notesie, na tych ostatnich kartkach nie pasowała do reszty. Nie były to wspomnienia Aloysius'a, a Benjy'ego, chociaż czy właściwie można to było nazwać wspomnieniami. - Są tam daty? - Zmrużyła oczy, by nieco bardziej się temu przyjrzeć.

Odsłonili się przed sobą całkowicie. Przyszło im to całkiem naturalnie, nie zadawali pytań, nie analizowali tego, sięgnęli po to, co było im pisane już dawno temu. Miała pewność, że mieli skończyć w ten sposób, inaczej przecież nie wpasowałaby się tak idealnie w jego ciało. Mogłaby nawet stwierdzić, że byli dla siebie stworzeni, mimo tej sporej różnicy wzrostu. To działało, nie wątpiła w to nawet przez moment. Nie chodziło tylko o zaspokojenie potrzeb, tych przyziemnych, nad którymi nie dało się panować, oczywiście, że nie mogła mu się oprzeć, nie potrafiła nad sobą panować, jednak kiedy tak leżała obok niego to liczyło się coś więcej, spokój, którego nie czuła od lat i pewność, że znajduje się u boku właściwej osoby. Starała się o tym nie myśleć, nie zastanawiać się, bo wiedziała, że to tylko chwilowe, że niedługo się rozsypie, jednak póki mogła chciała napawać się tym zupełnie nowym uczuciem, właściwie nigdy nie było jej tak dobrze. Pokazała mu swoje mankamenty, uprzedziła go o tym, że jest trochę popsuta, no, może bardziej niż trochę, a on tak po prostu to zaakceptował, wziął ją z tym całym pakietem dziwności, jakby to nie było nic wielkiego. To było naprawdę miłą odmianą, nie musiała się ukrywać, udawać, mogła przy nim być po prostu sobą, a to wiele dla niej znaczyło.

- Ach, czyli ukrywałeś te swoje wybitne zdolności z troski o mnię. Niesamowite. - Poruszyła delikatnie głową kiedy się uśmiechnęła. Wszystko było jasne, jak słońce. - Byłeś bardzo asertywny, jeśli o to chodzi, teraz jednak rozumiem, wszystko nabiera sensu. Faktycznie mogłabym przepaść i sobie z tym nie poradzić. Dobrze, że teraz jestem na to gotowa. - Czy była bardziej gotowa niż wtedy na to, aby się nim zauroczyć? Pewnie nie, dało się w ogóle być przygotowanym na coś takiego? Nie wydawało jej się. Tak łatwo jednak odnajdywała się w tym, co zaczęli robić. Czuła, że może zakończyć się to złamanym sercem, ale nie chciała się powstrzymywać, zbyt długo zajęło im dojście do tego momentu. Teraźniejszość musiała jej wystarczyć, nie było mowy o przyszłości, ale chciała sięgnąć po to wszystko, chciała przekroczyć kolejne granice, chciała wprowadzić do swojego życia nieco światła, zbyt długo wybierała ciemność.

- Co dwóch idiotów, to nie jeden, co nie? - Miał rację. Zdecydowanie łatwiej było ulec temu wszystkiemu ze świadomością, że on robił to samo, że nie tylko ona czuła się w ten dziwny sposób. Widziała to w jego oczach, a przynajmniej tak się jej wydawało. Razem mieli w tym przepaść, w tej chatce z dala od całego świata stało się to jedną z naprostszych decyzji, które mogli podjąć. Rzeczywistość wydawała się im na to pozwalać, dała im na to czas.

- Może po prostu nie chciałam tego widzieć... - To również było prawdopodobne. Jego ręce błądziły po jej ciele, widziała, że nie mógł się powstrzymać od dotykania jej, nie wydawało jej się, aby to były przemyślane gesty, robił to całkiem naturalnie, tak po prostu, jakby od zawsze ich poranki wyglądały właśnie w ten sposób. Sama zresztą bez mniejszego problemu wpasowała się w jego ramiona, jakby to było dla nich zupełnie normalne i robili to od lat.

- Nikt nie był w stanie tego przewidzieć, najwyraźniej jednak warto było prowadzić te zapiski. Nigdy nie wiesz, co może pobudzić kobietę. - Oczy jej błysnęły, drażnił się z nią, jak zawsze, nie byłby sobą, gdyby tego nie robił.

Obserwowała go uważnie. Widziała, że nastrój mężczyzny się zmienił. Te notatki, zakończenie dziennika, sama namówiła go, aby tam zerknął, nie spodziewała się, że coś może pójść nie tak. Widziała, że próbuje zrozumieć, co się działo. Nie był jasnowidzem, to było całkiem jasne, nie mógł tego przewidzieć, zapisać wcześniej, wiec dlaczego, niby tak się stało. To było dziwne.

Daty, daty sugerowały, że to, co zostało zapisane na kartkach miało się dopiero wydarzyć, trzy kolejne dni. Tylko skąd ktoś wiedział, skąd on wiedział?

Odetchnęła głęboko. Może dałoby się coś z tego? Właściwie dlaczego nie. Być może uda jej się znaleźć jakieś odpowiedzi. Przeniosła spojrzenie na szafkę, z której wcześniej ściągnęła notes, zwróciła uwagę na to, że były tam świeczki, jedna do połowy wypalona, ale trzy całe. Cztery powinny jej wystarczyć. Nie zastanawiała się zbyt długo, widziała jego minę, chciała znaleźć odpowiedź na pytanie, które pojawiło się na pewno w jego głowie, bo w jej też zaistniało, kto i dlaczego, jakim cudem, właściwie tych pytań było dosyć wiele.

- Sekunda. - Powiedziała cicho, i zaczęła wyplątywać się z jego objęć. Nie, żeby chciała to robić, naprawdę było jej wygodnie tuż przy nim, kiedy czuła ciepło jego ciała, zapach, oddech na szyi, ale to mogło chwilę zaczekać, tak, zamierzała do tego wrócić, chociaż najpierw wypadało zająć się tą bardziej naglącą sprawą.

- Spróbuję czegoś. - Dodała jeszcze, aby wyjaśnić dlaczego nagle postanowiła się podnieść.

Nie przejmowała się tym, że była zupełnie naga, nie czuła wstydu, czy potrzeby narzucenia na siebie czegokolwiek, to również mogło zaczekać. działała szybko, pewnie, metodycznie, nie robiła tego pierwszy raz. Doskonale wiedziała do czego dąży. Sięgnęła po świeczki, wpatrywała się w nie krótką chwilę mrużąc przy tym oczy, to musiało wystarczyć. W jednej dłoni nadal trzymała notes, który okazał się przynieść jej poza odpowiedziami pytania których chyba i Benjy się nie spodziewał.

Znalazła kawałek miejsca, na drewnianej podłodze, ułożyła krąg ze świec, prowizoryczny, ale na tę chwilę to musiało im wystarczyć. Różdżka, potrzebowała różdżki, aby je zapalić. Odnalazła ją wśród ubrań, które również leżały na podłodze. Zapaliła świece, jednym wprawnie rzuconym zaklęciem. Mogła przejść do tej nieco bardziej skomplikowanej części zadania, które miała do wykonania.

Usiadła w kręgu, złapała notes w dłonie, skupiła się na przedmiocie, ignorowała wszystko, co działo się wokół. Potrzebowała dowiedzieć się czegokolwiek. Oddychała powoli, spokojnie, miarowo. Nic nie mogło jej rozproszyć, to powinno wystarczyć, musiało się udać. Opowiedz mi swoją historię. Naprawdę liczyła na to, że przedmiot jej wysłucha.

Prue od lat nie pozwoliła sobie na to, by znaleźć się tak blisko koło kogokolwiek. Tak właściwie mogłaby stwierdzić, że to był pierwszy raz. Od samego początku była z nim zupełnie szczera, pokazywała mu swoje wszystkie dziwactwa, a on nie traktował ich jako coś złego. Zresztą nie powinno jej to zaskoczyć, kiedy byli dzieciakami postępował podobnie, akceptował ją taką, jaka była, to się nie zmieniło. I mimo, że nie wiedzieli kim są, gdy ponownie się spotkali, to jakoś udało im się odnaleźć, jakby wszechświat chciał dać im kolejną szansę. Nie mogła nie zastanawiać się nad tym dlaczego tak się stało. To nie było chyba normalne, jaka właściwie była szansa na to, że spotkają się po latach, tak nagle, zupełnie przypadkowo? Musieli znaleźć się w tym samym czasie i przestrzeni w tym samym miejscu, a zdarzyło im się to dwa razy. Los zdecydowanie tego chciał. Skoro tak się stało nie zamierzała negować tego pomysłu, wręcz przeciwnie postanowiła wpuścić go do swojego życia, jakby nic złego się między nimi nie wydarzyło, jakby to była najbardziej naturalna rzecz na świecie. Zresztą teraz wiedziała, że przeszłość była dużo bardziej skomplikowana, niż jej się mogło wydawać.

Czuła, że on również po prostu na to przystał. Na ten chwilowy czas, który mieli spędzić wspólnie, widziała jak na nią patrzył, miała wrażenie, że podobny błysk pojawił się i w jej oczach. Odnaleźli się, okazało się to być czymś czego się nie spodziewała, ale niosło ze sobą wiele dobrego. To, co wydarzyło się w nocy, co działo się teraz, to jak bardzo pragnęli siebie nawzajem tylko ją w tym utwierdzało i była pewna, że nie było to tylko tym najbardziej zwierzęcym pożądaniem, przez te kilka dni przecież zdążyli poruszyć tak wiele tematów, wyjaśnić sobie wiele, coraz bardziej się przed sobą otwierali. Wolała nie nazywać tego uczucia, które zaczynało się w niej budzić, wiedziała, że to może okazać się jej klęską, bo przecież poruszyli też to, że mieli mieć swój okres ważności, to nie miało być na stałe, wiedziała jednak, że bardzo łatwo przyszłoby jej się przyzwyczaić do tego, że tak mógł wyglądać jej świat.

Parsknęła, gdy usłyszała jego kolejne słowa. Nie mogła się powstrzymać. Trafił jej się naprawdę złotousty chłopak, nie ma co. - Na tę Twoją potencję można zawsze coś zaradzić. - Uśmiechnęła się do niego całkiem niewinne, jak miała w zwyczaju, niestety akurat chyba on potrafił rozgryźć te wszystkie jej spojrzenia, miała wrażenie, ze zna ją jak nikt inny. Mimo tego, że przecież przez tyle lat nie utrzymywali kontaktu, to nadal tak po prostu ją czytał, jakby była otwartą księgą. Rozumiał ją i jej metody postępowania, jakby były najbardziej proste na świecie.

- Tak, tego również nie można nam odmówić. - Oczywiście, że byli wyjątkowo kompetentni, nie było sensu się z tym spierać. Kompetentni idioci - nie brzmiało to najgorzej, zawsze mogli być po prostu idiotami.

- Byłam bardzo oporna na to, aby go dostrzec. - Wiedziała przecież, że jest bystry jak mało kto, jako jedyna osoba był w stanie toczyć z nią te śmieszne wojenki słowne, i prowadzić gry, które doprowadzały ją do szaleństwa.

- Grunt to znaleźć jakikolwiek fundament. - Głupota mogła powodować stabilność, bo czemu by nie. Słabo by było, gdyby w tej kwestii wyjątkowo się różnili, na szczęście doszli do tego, że wszystko się zgadzało.

Poranek nieco się skomplikował przez dziennik, który okazał się nieść ze sobą coś więcej niż tylko widmo przeszłości. Nie zastanawiała się zbyt długo nad tym, jak powinna postąpić, co zrobić. To wydawało się być dla niej całkiem jasne. Mogła spróbować dowiedzieć się czegoś więcej. Nie pytała o zgodę, zezwolenie, po prostu zaczęła działać. Dość szybko przeszła z tego zupełnie lekkiego trybu, podczas którego niczym się nie przejmowała, po prostu cieszyła się z tego, że byli tu razem na ten nieco zimniejszy, bardziej profesjonalny. Wiedziała, że może jej się udać wyciągnąć z tego notesu coś więcej, widziała też jego minę, kiedy zobaczył te notatki, to spowodowało, że po prostu się tym zajęła. Przyszło to jej całkiem naturalnie, zawsze była w gotowości.

Świeczki same się znalazły, to prosiło się o to, by z nich skorzystać. Nie odpowiedziała mu, wiedziała, że połączy kropki bardzo szybko, mógł domyślić się, co zamierzała zrobić, słowa nie były tutaj potrzebne, teraz liczyły się czyny. Stworzyła krąg, w którym usiadła. Wyprostowana niczym struna, zupełnie nie przejmując się tym, że mógł ją teraz widzieć taka obnażoną, nie chodziło tylko o jej nagie ciało, ale o całą resztę, którą nie miała w zwyczaju się chwalić. Nie musiała się obawiać jego reakcji, wiedziała, że nie będzie to dla niego niczym dziwnym, miała wrażenie, że mało co było go w stanie zadziwić.

Zrobiła to, co zamierzała. Skupiła się na tym nieszczęsnym notesie. Trzymała go w dłoniach, wyciszyła się bardzo, ignorowała to, co działo się wokół niej. Liczył się tylko notes który miała w ręce, i to, co mógł jej pokazać. Zależało jej na tym, by sięgnąć jak najgłębiej, dostrzec, jak najwięcej obrazów, bo chodziło o niego, chciała dać mu jakieś odpowiedzi, dowiedzieć się, co spowodowało to, że pojawiły się te notatki, bo to nie było normalne, zależało jej na tym, by mogła się do czegoś przydać, Benjy pomógł jej wiele razy w przeciągu ostatnich dni, teraz ona mogła mu się za to odwdzięczyć.

Nie trwało to długo, w pewnym momencie jej oczy otworzyły się szeroko, dłonie zadrżały, najwyraźniej to, co robiła działało.

- Tak, faktycznie lepiej nie pytaj, bo mogą Ci się nie spodobać. - Mrugnęła do niego jeszcze porozumiewawczo. Na pewno przemyśli sobie dokładnie sposób, w jaki może mu pomóc, coś zaradzić na tę jego dolegliwość. Prue tak już miała, szukała najlepszych rozwiązań, czyż nie? Mieli trochę czasu, aby z tym sobie poradzić i zamierzała wykorzystać ten czas w najbardziej odpowiedni sposób, chociaż odrobinę mu ulżyć.

Poranek był lekki, niemalże sielankowy. Dawno nie czuła takiego spokoju i poczucia, że wszystko jest na swoim miejscu. Nie chciałaby być gdzieś indziej, z nikim innym. Może było to nieco niespodziewane, zupełnie dla niej nietypowe, ale cieszyła się z tego, że pojawił się ponownie na jej drodze. Nie pamiętała już jak to jest pozwalać sobie na więcej, zatracać się w spojrzeniach, czy gestach. Zresztą to nigdy nie było takie proste, jak teraz. Nasuwało jej się na myśl, że mieli tak skończyć, zobaczyć jak to jest kiedy mogli razem przekroczyć wszystkie granice, potrzebowali do tego, żeby znaleźć się w tym miejscu nieco czasu, ale może to też wpłynęło na ich korzyść. Byli dorośli, bardziej świadomi niż wtedy, w przeszłości, przeszli swoje, a to i tak nie zmieniło ich podejścia do siebie. Od zawsze miał specjalne miejsce w jej życiu, nawet wtedy kiedy nie było im do końca po drodze to właśnie on wzbudzał w niej najsilniejsze emocje, to o czymś świadczyło, wolała jednak aktualnie nie rozmyślać nad tym o czym. Niektórych rzeczy lepiej było nie nazywać, bo to mogłoby tylko wszystko popsuć.

Nastrój nieco się zmienił, kiedy sięgnęła po ten notes. Doceniała to, że jej przed tym nie powstrzymał, wręcz przeciwnie, nie wydawał się mieć nic przeciwko temu, żeby zajrzała w przeszłość. Przyniosło to Prudence odpowiedzi, zmieniło jej podejście, dało do myślenia.

Nie zastanawiała się nawet sekundy nad tym, co powinna zrobić z notesem, kiedy pojawiły się te kartki, zapiski, które nie pasowały do całej reszty. Było to dla niej całkiem naturalne, chciała dowiedzieć się tego, skąd się tam wzięły. Szczególnie, że widziała co było tam napisane, nie do końca umiała stwierdzić, jak te notatki mogły się tam znaleźć, Benjy również tego nie wiedział, więc musiała zapytać o to przedmiot. Na szczęście potrafiła to robić, jej umiejętność czasem mogła się do czegoś przydać. Ceniła sobie ją, chociaż wiedziała, że niektórzy nie uważali tego, za coś normalnego. Ona traktowała to jako dar, kolejne możliwości z których mogła korzystać, od zawsze zresztą widziała więcej, czuła więcej, a, że przeszłość ciekawiła ją najbardziej, to nie mogło jej się lepiej trafić w loterii genetycznej.

Szybko przygotowała sobie miejsce do działania, nie pytała o zgodę, po prostu to zrobiła wiedząc, że Benjy to zrozumie. Wprowadziła się w trans, wiedziała, że jej się to uda, nic jej przecież nie rozpraszało, była wyjątkowo stabilna, wszystko świadczyło o tym, że musiało jej się udać.

Jej ciało nadal znajdowało się w kręgu, oczy, zamglone spojrzenie świadczyły jednak o tym, że nie do końca była obecna w tej chatce. Odpłynęła, zniknęła w przeszłości.

Była niemalże pewna tego, że w powietrzu wyczuwała charakterystyczny zapach ozonu, który pojawiał się po burzy. Znalazła się w tej samej chatce, właściwie to przy jej drzwiach, na werandzie. Widziała chłopca, tego o błyszczących oczach, ciemnych, rozczochranych włosach, siedział na schodach, oparty o balustradę i zapisywał coś w notesie, podeszła nieco bliżej, rzuciła okiem na otoczenie i zauważyła kolejne znajome sylwetki, tyle, że w jeziorze. To musiały być wakacje, trudno jej było stwierdzić, który to był rok, które wakacje.

Chłopiec wydawał się nie zwracać uwagi na to, co działo się wokół niego, zapisywał coś bardzo skrupulatnie, widziała, jak przewracał kartki, zapisywał kolejne z nich, podeszła bliżej, stanęła nad nim, żeby zerknąć na to, co robił. Miała ochotę przeczesać mu palcami te niesforne włosy, pamiętała, że zdarzało jej się to robić, gdy byli dziećmi, kiedy mówiła mu o tym, że znowu wygląda tak, jakby strzelił w niego piorun. Rzuciła w końcu okiem na kartkę, którą właśnie zapisywał. Widziała datę, to były te same daty, które oni zauważyli przed chwilą. Tylko jak? Jak to było możliwe, że Benjy wtedy był w stanie przewidzieć coś, co stanie się za kilkanaście lat?

Mrugnęła w końcu, odetchnęła głęboko, nie do końca wiedziała, co myśleć o tym, co przed chwilą zobaczyła, przeniosła wzrok na Benjy'ego, który nadal leżał na tym ich całkiem przytulnym posłaniu, które sobie zorganizowali, nie do końca spodziewała się zobaczyć, to co zobaczyła.

- To dziwne. - Powiedziała w końcu, nieco zachrypniętym głosem.

- Widziałam, jak Ty to zapisywałeś. - Musiała się z nim tym podzielić, chociaż nie miała pojęcia, jak na to zareaguje. Coś było nie tak, może ktoś specjalnie zmienił to, co pamiętał ten notes, czy w ogóle dało się tak zrobić? Trans przyniósł jeszcze więcej pytań, zamiast dać odpowiedzi.

Miało być lekko i przyjemnie, z początku tak było, nie wydawało się, aby cokolwiek mogło zahwiać ten spokój, który panował w chatce. Tyle, że musiała być sobą, sięgnęła po ten notes, bo nie umiała się oprzeć, by poznać jego treść, zanim właściwie wiedziała, co w nim znajdzie. Pozwolił jej to zrobić, pozwolił jej zajrzeć do swojej przeszłości, tyle, że na tym się nie skończyło. Coś poszło nie tak. Pojawiły się te fragmenty, które nie pasowały do reszty, które były opisem dni, które dopiero miały nadejść. To było zastanawiające, nie mogła teraz odpuścić, właściwie to od razu stwierdziła, że spróbuje ustalić jakieś fakty, dowiedzieć się skąd te zapiski mogły się wziąć na tych kartkach. Mogła to zrobić, to nie było nic skomplikowanego, przecież robiła podobne rzeczy od lat.

Decyzja była prosta, odruchowa, chociaż szkoda jej było porzucać ten wyjątkowy poranek, zupełnie inny od wszystkich, chwile w której czuła, że coś się zmieniło, może ruszyło, może drgnęło gdzieś w niej. Nie zakładała, że odnajdzie się w tej sytuacji tak dobrze, bo przecież miała w zwyczaju wszystko analizować, rozkładać na czynniki pierwsze, tym razem tego nie robiła, nie potrzebowała bo i bez tego to co robili wydawało jej się najbardziej właściwą rzeczą na świecie. Po co analizować coś w takich momentach? Mogła porzucić pewne przyzwyczajenia, nie musiała ich się trzymać kurczowo, tym bardziej, że czuła, że przy nim nic jej nie grozi, nie miał wykorzystać jej chwilowej bezradności, czy odsłonięcia się. Ufała mu i wierzyła, co było dla Prudence rzadkością, właściwie to jej się nie zdarzało. Tym razem jednak chciała wierzyć, tak po prostu, bo nic nie wydawało się być bardziej właściwe.

Postanowiła więc skorzystać ze swojej wiedzy, z tego, co potrafiła. Naprawdę zależało jej na tym, aby dać mu odpowiedzi na te pytania, które się pojawiły, chciała się do czegoś przydać, w końcu mogła to zrobić, bo przecież ona również miała swoją niszę, w której mogła zabłysnąć. Nie chodziło jednak o błysk, a o to, że lubiła się czuć potrzebna, tak po prostu, całkiem naturalnie jej to przychodziło.

Przygotowała się do swojego zadania, na tyle na ile mogła, całkiem skrupulatnie jak na dostępne zasoby, nigdy nie podchodziła do tego lekkomyślnie, wiedziała, że magia rządzi się swoimi prawami, których trzeba przestrzegać, nie postępowała głupio, chociaż nie był to najwspanialszy krąg, który przygotowała. Musiał zadziałać, to musiało wystarczyć w tej chwili, nie zawsze przecież miała przy sobie swój ulubiony zestaw świec, no i nie świecie tutaj były najważniejsze, a jej zmysły, to od nich wszystko zależało. Nastawiła się na to, że jej się to uda, robiła to przecież często, wiadomo, przedmioty nie zawsze chciały słuchać jej próśb, ale tym razem była naprawdę bardzo mocno zmotywowana, aby zdobyć potrzebne informacje.

Musiała przestawić się z tej lekkiej wersji siebie na bardziej metodyczną, nie było to wcale takie trudne, widać było, że wiedziała, co robi, że nie ma najmniejszego problemu z tym, by wprawić się w odpowiedni nastrój. Dość szybko udało jej się osiągnąć swój cel. Odpłynęła, pozwoliła sobie przenieść się w przeszłość. Widziała go w niej, piszącego w tym notesie, który trzymała w rękach, który pozwolił jej obejrzeć te wspomnienia, to coś jej w tym wszystkim nie pasowało. Znała jego charakter pisma, pamiętała szczegóły, każdą literę, przecinki, wymienili tak wiele listów, coś się w tym wszystkim nie spinało, to ją niepokoiło, a zarazem jeszcze bardziej wzbudzało ciekawość, bo Prudence uwielbiała dowiadywać się prawdy.

Wróciła, po kilku minutach, może mniej, nie była w stanie stwierdzić, jak długo jej nie było, traciła wtedy poczucie czasu. Odetchnęła głęboko, pozwoliła sobie wziąć bardzo głęboki haust powietrza. Dopiero po chwili się rozejrzała.

Dotarł do niej jego głos, brzmiał póki co jednak jak echo, był nieco rozmyty. Przymknęła na moment oczy, by w pełni wrócić, znaleźć się w końcu całą sobą z powrotem. Zaczęła mówić, nie do końca składnie, nie do końca wszystko, ale musiała zacząć wypluwać z siebie słowa, zamilkła na moment, aby ułożyć sobie wszystko w głowie. Nie chciała dochodzić do pochopnych wniosków, ale one same się nasuwały, widziała, jak to robił, to na pewno był on.

Benjy znalazł się bliżej, podniósł z ich całkiem miękkiego posłania i zatrzymał tuż przed kręgiem, w którym nadal się znajdowała, póki co jeszcze się nie ruszała, trans kosztował ją nieco energii, wolała mieć pewność, że w pełni wróciła.

- Mam wrażenie, że coś jest nie tak. - Z tą wizją? Być może, tylko, że nigdy dotąd jej się nie zdarzyło widzieć czegoś, co nie miało miejsca, a przecież mówił, że tego nie pisał, wierzyła jego słowom, tylko dlaczego więc to wszystko wyglądało w ten sposób. Wizje nie kłamały, Benjy też nie kłamał, więc co właściwie się wydarzyło?

- Chciałam znaleźć odpowiedź. - Mruknęła jeszcze cicho, nie była zadowolona z tego, jak się to potoczyło, ale on miał rację. Dziennik mógł poczekać, nie musieli tego robić teraz, oczywiście, że nie zamierzała porzucić tego tematu, nie teraz kiedy jeszcze bardziej się komplikował, bo Prue lubiła wiedzieć, to było dla niej kolejnym wyzwaniem.

Dopiero po chwili dotarło do niej, że nazwał ją kochaniem, na moment zawiesiła wzrok na jego spojrzeniu, wyszło to z jego ust całkiem naturalnie, wystarczyło, by ją przekonać do opuszczenia tego kręgu. Uniosła się bardzo powoli, jakby nie była do końca pewna, że całkowicie wróciła, po chwili przekroczyła krąg, już pewniejszym krokiem. - To dobry pomysł, bo zrobiło się chłodno, zawsze tak jest. - Dodała jeszcze, a przynajmniej ona to odczuwała w ten sposób, jakby moment w którym zastygała na chwilę powodował, że całe ciepło uciekało z jej ciała.

Miała ochotę się teraz w niego wtulić, otoczyć jego ramionami, wiedziała, że przyniesie to natychmiastowy efekt, spojrzała jednak na kominek, właściwie to na drewno w nim dogasające. - Wiem, że jesteś tutaj najbardziej właściwym źródłem ciepła, chętnie to wykorzystam, ale może mógłbyś zorganizować trochę więcej drewna? Może nam się jeszcze przydać. - Nie musieli się nigdzie spieszyć, a wcale nie miała ochoty jeszcze się stąd ulatniać. Być może na moment przerwali swoją sielankę, ale Benjy miał rację mogli do niej wrócić, jeszcze chwilę korzystać z tego, ze rzeczywistość się o nich nie dopominała.