Według Malfoya winnym może być każdy. Niektórzy mogliby wykorzystać okazję zamieszania i dopuścić się ataku na nielubianych osobach, sąsiadach a ukaranym nie zostanie. Doświadczył nienawiści brudno krwistej na sobie. Dlatego przypisał im zniszczenie jego mieszkania. To, że widziana była mnoga liczba mrocznych znaków na niebie, to inna sprawa. Nie miał nic przeciwko działaniom Śmierciożerców, którzy robili porządek ze szlamami i szlamolubnymi. Nie wierzyłby także w to, że oni mogliby podrzucić ogień do jego mieszkania. W jakim celu mieliby to rodzić, skoro podzielał ich poglądy, ale nie angażował się?

Zmarszczył brwi, widząc że Astoria odmówiła podzielenia się swoimi przypuszczeniami, kto mógł zaatakować miasto. On jej powiedział, trzymając się ich zasady szczerości. A ona co?

- Ja ci powiedziałem. Sądziłem, że jeżeli mnie o to pytasz, podzielisz się także swoimi spostrzeżeniami.
Upomniał ją. Lecz też zauważył, iż próbowała zachować stabilność swoich emocji? Milczała więcej niż ją znał. Dlaczego nie chciała podzielić się z nim swoimi uwagami? Przecież nie doniesie na nią, jeżeli sprzymierzała się z kimś, kim nie powinna. On sam dostał ostry wykład od ojca, za spoufalanie się z Weasleyową.

Przyjacielska kolacja, została przerwana pojawieniem się członka rodziny Astorii. Słysząc otwierające się drzwi, Renigald pytająco spojrzał na Astorię. Długo nie musiał czekać na jakąkolwiek odpowiedź, gdyż Pani Avery od razu zastała ich w jadalni. Jak na dżentelmena przystało, wstał od razu ze swojego miejsca, odkładając serwetkę z kolan na stół.

- Pani Avery.
Posłał kobiecie lekki uśmiech powitania gospodyni, jak na gościa przystało. Nie robił nic, gdy mu się tak przyglądała, potwierdzając słowami, że jego widok ją ucieszył. A tym bardziej, że był w jednym kawałku.
- Miło to słyszeć.
Odpowiedział uprzejmie. Czując nutę niezręczności, czując ciągłe obserwowanie jego i Astorii razem. Spojrzał kątem oka na Astorię, jakby sprawdzał jej zachowanie czy wyraz twarzy. Jak oceniała obecność własnej matki w tej chwili.
Gdy kobieta oświadczyła, że "ładnie razem wyglądają", Renigald uśmiechnął się pewniej.
- Tylko się przyjaźnimy. Pomogłem jej ostatnio, chciała mi podziękować wspaniałym posiłkiem.
Wyjaśnił, licząc że kobieta kupi tę wersję. Nie kłamał przecież. Nie myśleli aby być razem na wieczność. Sam był zdania, że Astoria zasługiwała na kogoś lepszego od niego. Spojrzał też na nią, chcąc wybadać czy jej ta odpowiedź pasowała, czy nie zranił czasem jej uczuć, o których mógł nie wiedzieć.