Ruda była święcie przekonana o tym, że stojący w drzwiach mężczyzna był niebezpieczeństwem, naprawdę zakładała, że chce zrobić jej krzywdę. Miała prawo się tego spodziewać, bo przecież jej sumienie nie było do końca czyste, dosyć czynnie działała, by uprzykrzyć działania śmierciożerców, prędzej, czy później ktoś na pewno pojawi się przed jej drzwiami. Tyle, że chyba nie pukałby do nich i nie stał patrząc się na nią trochę jak na wariatkę. W swojej głowie jednak uważała własne zachowanie za zasadne, no typ nie wyglądała na szczególnie miłego, nie był pierwszym, lepszym przyjemniaczkiem. Miał coś takiego w sobie co sugerowało, że mogą pojawić się przez niego kłopoty, a ona niby lubiła kłopoty, ale nie chciała jeszcze umierać, więc postanowiła się nastroszyć - jakby to mogło coś zmienić, no, zmieniłoby, nie miałaby sobie nic do zarzucenia, bo wybrała walkę, a to było najważniejsze, w walce mogła umrzeć, proste.

- To nie tylko chęci, to lata praktyki. - Wszystko razem, w końcu nie od dzisiaj była przeklęta, od dawna próbowała coś z tym robić, na tyle ile miała możliwość to chyba jej się udawało. Oczywiście, że nie miała sobie nic do zarzucenia, bo wkładała w to sporo pracy, chociaż było to okropnie nudne, a Ruda nie znosiła nudy, ale czego się nie robiło po to, żeby mieć nad tym gównem odrobinę kontroli... Ogólnie nie potrzebowała kontroli, kochała chaos, odnajdywała się w nim doskonale, tylko w przypadku tej klątwy tak to wyglądało, bo nie mogła pozwalać na to, aby ktoś na kim jej zależało oberwał rykoszetem, tylko to powodowało, że się tak bardzo tym przejmowała. Gdyby chodziło tylko o nią, to pewnie miałaby w to wyjebane.

- Mam nawet z dziesięć minut dziennie, zresztą zaraz Ci to pokaże, bo przecież na Ciebie czekałam. - Prawdą było to, że u niej ciągle coś się działo, miała problem z tym, aby usiedzieć na dupie, nie znosiła bezczynności, chciała więcej i więcej, by faktycznie wiedzieć, że żyje, uwielbiała żyć, i skupiała się na tym, aby swoje życie przeżyć, jak najbardziej intensywnie, właściwie to się nie skupiała, po prostu płynęła, popełniała błędy, pakowała się w kłopoty, ale niczego nie żałowała, bo naprawdę czuła, że żyje.

- Co Ty tak z tą Ameryką? północnoamerykański bober, legalne picie w Ameryce, masz jakiś fetysz, czy coś? - nie skomentowała porównania do bobra, chociaż nie wydawało jej się, aby jakiegoś przypominała. - Może ja przypominam wzrostem bobra, za to Ty trolla, nie wiem, co jest gorsze. - Odgryzła się, bo czemu by nie. Typ był wielki, wyglądał jakby za dzieciaka wpadł do jakiegoś kociołka z eliksirem przyspieszającym wzrost, był większy nawet od Erika, a on już wydawał jej się być bardzo duży, zdecydowanie był od niego szerszy, wyglądał jak niedźwiedź, nie mogła się pozbyć z głowy porównania do tego zwierzęcia.

Oczywiście, że skoro nadarzyła się okazja, to zamierzała kwestionować jego pamięć, nie mogła nie wykorzystać momentu, bo sam chyba się nieco zawinął. No, jak można nie wiedzieć ile ma się lat? To były chyba podstawowe informacje, które każdy posiadał, jasne, że w pewnym wieku można było zacząć się gubić, bo lata mijały coraz szybciej, jedno za drugim, ale czy był, aż taki stary, aby stracić w tym rachubę? Trzydzieści siedem, czy trzy, to chyba jeszcze nie był, aż taki dziaderski wiek. Jej matka była od niego starsza pewnie z dwa, albo sześć lat, w zależności od tego, która liczba była prawdziwa.

- O ciekawe, dlaczego masz coś innego w dokumentach, czyżbyś zrobił coś złego? a może przed czymś uciekał? - Nie mogła się powstrzymać przed zadaniem tego pytania, wiedziała, że nie powinna się interesować takimi rzeczami, szczególnie kiedy miała do czynienia z kimś obcym, bo mogła dostać kociej mordy, ale trudno, byłaby na pewno bardzo ładnym, rudym kiciusiem, który potrafiłby drapać pazurkami kiedy trzeba.

- Wypatruj, wypatruj, w tym wieku może pojawić się z dnia na dzień, przynajmniej będziesz na to gotowy. - Albo zapomni o tym, że jej wypatrywał, kto właściwie wiedział, jak ona działała, Heath nie była szczególnie biegła w tych wszystkich starczych dolegliwościach.

- Tak się tylko zgrywasz, nie znasz mnie jeszcze, spędzisz ze mną trochę czasu i zobaczysz, skończy się na tym, że będziesz o tym marzył, gwarantuję Ci to. - Ruda naprawdę wydawała się być przekonana o swojej zajebistości, trudno ją było przekonać o tym, że się myliła, cóż, jako jedynaczka naprawdę często słyszała, że jest wspaniała i niesamowita, i że osiągnie wiele - skończyła, jak skończyła, to było zupełnie inną sprawą, nadal uważała się za wyjątkową.

Specjalnie używała tego słowa, chciała sprawdzić, jak długo wytrzyma, chyba zaczynał się irytować, bo przymknął oczy, Merlinie to było tylko głupie nazewnictwo, naprawdę, aż tak przywiązywał do tego wagę? Chyba wolałaby nie wiedzieć, co siedzi mu w głowie skoro od razu wyobrażał sobie jedno. Typy tak chyba miały?

- Nie mam wpływu na to, jakie ktoś ma skojarzenia, nie jestem winna Twoich zbereźnych myśli. - Prosta sprawa, jego skojarzenia, jego wina - na pewno nie jej. - Muszę Cię zmartwić, przez jakieś pięć lat nie udało mi się wymyślić niczego, co lepiej opisywałoby mój stan, jeśli sądzisz, że nagle mnie oświeci, to ten... powodzenia w niedoczekaniu. - Próbowała, naprawdę starała się szukać, ale nic nie opisywało lepiej tego, co się z nią działo, no zalewała wszystko wokół, i tak - miała świadomość, jak to brzmiało, ale co niby mogła z tym zrobić, dużo prościej byłoby jakby jednak napierdalała piorunami, albo podpalała okolicę.

Docenił jej pomysł związany z użyciem kafla, uśmiechnęła się wiec sama do siebie, bardzo z tego zadowolona, oczywiście musiał zauważyć dziurę w jej planie, no jasne, powątpiewał w to, że uda jej się podnieść kafla. - Znajdę kogoś kto rzuci nim za mnie, będę mieć pewność, że oderwie się od ziemi. - Problem - rozwiązanie, w ten sposób działała, miała odpowiedź na każdą wątpliwość.

Później znaleźli się w salonie jej rodziców, co zabawne nie czuła się w jego towarzystwie zupełnie nieswojo, jakby się znali nie od dzisiaj, jakby naprawdę mogła mu zaufać. Nie miała pojęcia, skąd się jej to wzięło, bo próbowała go wcześniej palnąć miotłą, czy swoimi piąstkami, jednak jak zaczął z nią gadać, to wydawał się być całkiem spoko. Ruda lubiła ludzi, którzy byli konkretni i nie cedzili słów, tylko podejmowali potyczki. Nie był nudny, wydawał się jej być naprawdę interesującą i doświadczoną osobą, jego wygląd świadczył o tym, że swoje przeżył, dostrzegła blizny, czy siniaki na twarzy, no i ten głos, który zwrócił jej uwagę.

- To jeszcze nie jest ten poziom emocji, żeby mnie zalało. - Odpowiedziała mu, uśmiechnęła się przy tym, bo chyba jednak, aż tak nie przeszkadzało mu to konkretne słowo, skoro sam go użył - jeszcze zacznie z niego korzystać częściej, niż by się spodziewał, była o tym przekonana, bo już zaczął to robić.

- No, to byłaby ogromna strata, nie miałbyś szansy poznać takiej zajebistej osoby. - Dodała całkiem poważnie, jakby naprawdę w to wierzyła. Ta opowieść była niesamowita, i była pewnie to tylko jedna z wielu, które miał do opowiedzenia, wydawało jej się, że przeżył naprawdę sporo.

- Serio? Co za zjeby, dobrze, że ja się znam i mogłam Ci to powiedzieć. - Och tak, jak nikt inny znała się na klątwołamaczach... i na ich profesji. To znaczy miała szansę poznać kilku przez swoją przypadłość, ale to byłoby na tyle.

- No dobra, ale gdybyś nie robił głupot, to nie mógłbyś chyba sprawdzać tych swoich klątw? tak trzeba? czy nie trzeba? Nie znam się do końca. Może robi jeb, ale skoro później pijesz, to znaczy, że to chyba działa, no i żyjesz, więc to chyba też o Tobie dobrze świadczy. - Gdyby te głupoty były naprawdę głupie to pewnie gryzłby już piach od spodu, a siedział teraz w salonie jej rodziców. - Byłeś w Peru? Widziałeś Machu Picchu? Spotkałeś tam jakichś szamanów, czy coś? Ich magia pewnie różni się od tej naszej, kurde, dużo widziałeś, chętnie posłucham o tym, jak zgubiłeś się w czasie, to może być fajne, ale wróciłeś? Musiałeś wrócić skoro jesteś tu i teraz. - Dużo pytań... bardzo dużo pytań, na niektóre z nich nawet sama próbowała sobie odpowiedzieć, bo czemu by nie.

- No, nie wątpię, że jak ktoś Cię zna, to może poczuć się przy Tobie bezpiecznie, wyglądasz jak ktoś, kto potrafiłby wpierdolić za to, że ktoś się krzywo spojrzał na kogoś na kim Ci zależy. - Bardzo łatwo jej się z nim rozmawiało i wiedziała, że jest może trochę zbyt bezpośrednia, ale jakoś nie zależało jej na tym, aby ukrywać swoje myśli, jeszcze bardziej niż normalnie, jakby nie obawiała się zupełnie tego, co sobie o niej pomyśli.

- Osiągnięciami? To ogólnie widziałeś, największe jest takie, że zaczęłam nad tym panować, kiedyś w ogóle tego nie umiałam, to było mega chujowe, bo wystarczyło, że coś mnie wkurzyło, czy ucieszyło, i bum - wszystko mokre. Woda się ze mnie wylewa, tak po prostu, ze środka, jakbym miała w sobie jej w chuj. - Od tego chyba warto było zacząć. - Kiedyś zrobiłam powódź w sali do eliksirów, bo wkurwiłam się na to, że jakaś zjebana mikstura mi nie wyszła, nie wyjebali mnie ze szkoły, ale było blisko. Slughorn był okropnie rozczarowany, zwłaszcza, że należałam do tego jego śmiesznego klubu, chciał mnie dołączyć do swojej kolekcji i chyba trochę jednak wolał się mną nie chwalić. Zdarzyło mi się to też podczas meczy, wiesz, grałam kiedyś dla Harpii, a wiadomo, że tam jest dosyć nerwowo, wylewała się ze mnie złość dosłownie. Zaczęłam pracować nad sobą i tą magią, niby jest lepiej, ale czasem dalej nie potrafię tak do końca nad tym panować. - Było zdecydowanie lepiej, niż kilka lat temu, no ale jednak wolałaby po prostu pozbyć się tej klątwy. - Wiosną prowadziliśmy śledztwo, w lesie, w Little Hangleton, znaleźliśmy pełno trupów, pierwszy raz widziałam wtedy trupy, wiesz? Do tego było ich tam tak wiele, spanikowałam, przestraszyłam się i też wybuchłam, a jestem jebanym bumowcem, nie mogę sobie pozwalać na takie akcje, bo mnie wyjebią z roboty. - Czy powinna mu wspominać o szczegółach? Pewnie nie, to była sprawa ministerstwa, ale jakoś się tym nie przejmowała, nie miała oporu przed tym, aby dzielić się z nim wszystkim. - Cieszysz się za bardzo, wybuchasz, smucisz się, wybuchasz, no to jest męczące. A, że mam ostatnio sporo na głowie poza pracą, trochę działam dodatkowo, to wolałabym mieć pewność, że nie zrobię nikomu krzywdy, bo śmierciożercy mogą ich skrzywdzić, lepiej, żeby mieli pewność, że ktoś od nas im tego nie zrobi. - Nie mówiła być może o szczegółach, ale można było się domyślić tego, że działa w wiadomym kierunku, też nie powinna o tym wspominać, bo przecież go nie znała, ale tak łatwo było jej mu o tym wszystkim mówić.

Ruda nie myślała jakoś szczególnie nad tym, dlaczego mężczyzna pojawił się w jej drzwiach. Gdyby wyjątkowo się nad tym zastanowiła to połączyłaby kropki. Widząc jednak kogoś takiej postury, o takiej aparycji, z takim wyrazem twarzy... dość szybko się najeżyła i próbowała walczyć o siebie, chociaż nawet nie było ku temu powodu. Proste, widziała wielkiego typa w swoich drzwiach to od razu zakładała, że znalazł się tu po to, aby jej wpierdolić, albo ją zajebać. No, miała nawet ku temu powód, aby sobie tak myśleć, chociaż w tym przypadku nie był do końca racjonalny, no bo kurwa mać sama zaprosiła do siebie klątwołamacza, a że wyglądał jak typ spod ciemnej gwiazdy, to było zupełnie inną sprawą. Mogła grzecznie zapytać co go tutaj sprowadza, a nie zakładać od razu najgorsze, no mogła, ale to nie było w jej stylu, po co pytać, skoro można z siebie zrobić bobra z wścieklizną?

Zawsze znajdowała wytłumaczenie dla swoich irracjonalnych zachowań, łatwo było jej szukać powodów, gdzieś wokół. Nigdy nie widziała winy w sobie samej, nie, nie miała jeszcze w sobie ani odrobiny autorefleksji, pewnie nigdy nie miało się to zmienić, nie z tym charakterem.

- Mówisz, że nie jest ze mną, aż tak źle? - Uniosła pytająco brew. Dziesięć minut w sumie mogło okazać się mogło całkiem sporą ilością czasu, z drugiej strony, czy na pewno? Nie tak trudno było wykrzesać je w ciągu jednego dnia, zawsze znajdowała chwilę na to, żeby pomyśleć, ale była to bardzo krótka chwila, jak widać w jego mniemaniu dziesięć minut to było sporo, chyba też zacznie tak na to patrzeć w ten sposób.

Próbowała się nie roześmiać kiedy powiedział to swoje Ameryka mnie ukształtowała, zabrzmiał jakby miał jakieś sto lat i bardzo sporo przeżył i nic nie mogło go już zmienić. Naprawdę wydawał się być w tym cholernie poważny, próbowała zachować powagę, aby go nie wkurzyć, nie chciałaby go wkurzyć, bo wyglądał jak ktoś, kto kiedy się wkurzy przestaje nad sobą panować, a kto wie, co wtedy mógłby zrobić.

- Czyli większość życia, kiedy byłeś duży, w sensie dorosły. - No, czternaście lat to był szmat czasu, może faktycznie więc było coś w tym, że to tamto miejsce go ukształtowało. Świadome i samodzielne życie spędził tam. Chciała się go zapytać dlaczego postanowił rozpocząć życie w tamtym miejscu, ale może nie powinna być aż tak wścibska, zostawi sobie to pytanie na jakiś inny moment.

- Ja nie jestem krótka, jeszcze daleko mi do karła, ale tak, trochę widzę tę analogię, umiem gryźć. - Jak tylko się postarała to naprawdę bardzo celnie to robiła. Ruda nie należała do osób, które unikały konfliktów, raczej sama je powodowała, niczym te małe pieski, które najgłośniej szczekały, tyle, że u niej nie kończyło się to tylko na szczekaniu, potrafiła boleśnie upierdolić, co jej zdaniem pozwalało jej na to, żeby prowokować.

Zmrużyła oczy, gdy wspomniał o fałszywych dokumentach, nieco też spoważniała. Przyznał się jej tak po prostu, że musiał to zrobić z jakiegoś konkretnego powodu, być może jej go nie podał, ale mogło to poruszyć jej wyobraźnię. Nie pasował do układu? Komuś nie podobało się to, co robił? Wiedziała, że niektóre rodziny były pojebane, nie musiała szukać daleko. W końcu jej Charlie musiał zmienić nazwisko, przyjąć nową tożsamość, bo nie podobało im się to jakim był człowiekiem. Nie pasował do obrazka, chcieli go wykończyć. Jego pojebany stary... - Ktoś bardzo mi bliski też coś takiego przeżył, musiał porzucić to, kim był i stać się kimś innym, bo jego rodzina nie do końca go tolerowała. - Nie do końca go tolerowała... to było naprawdę mało powiedziane. Nie znosiła jego starego, sama najchętniej pierdolnęłaby w niego zaklęciem niewybaczalnym i patrzyła jak zdycha, chociaż póki co tego nie zrobiła, bo nie chciała trafić przez tego zjeba do Azkabanu.

Nie powinna chyba się tym dzielić, ale czuła, że musi to powiedzieć. Nie powiedziała wprost, że chodziło o Jules'a, nie powinien mieć jej tego za złe, na pewno nie będzie miał.

Charlie spierdolił do Australii, bo chciał się przed nimi ukryć, zdążył już wrócić, obawiała się o jego bezpieczeństwo, bo wiedziała, że tacy jak on byli ogromną plamą na honorze ich rodzin, za to, co zrobił, za to, że był ich przyjacielem, nie traktował ich z wyższością, za swoją dziewczynę, za to najpewniej chcieli go zabić. To było okrutne.

Tak, Heather zakładała, że jeśli ktoś mówił nie, to robił to tylko dlatego, ze nie zdążyła mu jeszcze pokazać wszystkich argumentów, które przemawiały za tym, że ma rację. Oczywiście, że nie zamierzała się poddawać, Benjy kiedyś miał zrozumieć, że chciałby mieć takiego cudownego dzieciaka jak ona, nie widziała nawet innej możliwości.

- Ja? Ja jestem podtekstem? Niemożliwe. - Musiała zaprzeczyć, bo przecież jedyne, co miała w sobie z podtekstu to to słowo, którego używała do opisywania swoich umiejętności. - Nie wiem, co Ty oglądasz w tej mugolskiej telewizji i chyba nie chcę wiedzieć... - Pokręciła jeszcze głową z dezaprobatą.

- Tja, warto mieć koło siebie kogoś, kto będzie w stanie dla Ciebie wskoczyć w ogień, gdy będzie taka potrzeba. - Zdawała sobie sprawę z tego, że dość istotne było to, aby otaczać się odpowiednimi ludźmi, nie zawsze ze wszystkim mogła poradzić sobie sama, wręcz przeciwnie - ostatnio utwierdzała się w tym, że żyła dzięki temu, że komuś na niej zależało. To było naprawdę dziwnym uczuciem, bo Heather raczej nie należała do osób, które się tak po prostu lubiło, ale jednak nawet ona potrafiła znaleźć kogoś, kto wiele by dla niej zrobił. Brenna ocaliła ją przed śmiercią, walczyła o nią jak lwica, co było niesamowite, nie byłaby jednak osobą, którą poprosiłaby o rzut kaflem w Benjy'ego, nie chciała zawracać jej głowy, musiałaby znaleźć kogoś innego, pewnie znalazłby się jakiś chętny.

- Meh, czyli jak wszędzie, muszą się najebać, żeby znaleźć w sobie to coś, szkoda, ale dobrze, że to mówisz. - Przynajmniej nie będzie uważała, że ci pochodzący z dzikich terenów są bardziej wyjątkowi od nich, najwyraźniej wędzie wyglądało to podobnie.

- Po co tracić tygodnie, jeśli możesz sprawdzić to od razu, co nie? - Zgadzała się z nim. Też wolała dotknąć i się poparzyć niż studiować ewentualne konsekwencje. Może w przypadku klątw te mogły być nieco większe, ale chyba nie były, aż tak wielkie bo tu przed nią siedział w jednym kawałku. - Zresztą moim zdaniem to nie jest głupota, to odwaga, wiesz, nie każdy byłby w stanie coś takiego zrobić, a Ty to po prostu robisz. - Wood bardzo łatwo przychodziło tłumaczenie niektórych rzeczy, w ty wypadku poczuła potrzebę nazwania jego zachowania nieco inaczej, bo chyba widziała w tym podobieństwo do tego, ja sama działała, a tego, co ona robiła nigdy nie nazwałaby głupotą.

- Kurde, fajnie jest chyba być takim klątwołamaczem, co? No, jeśli udaje Ci się przeżyć te Twoje odważne momenty, na pewno dużo w życiu widziałeś, fajnie jest dużo widzieć, nie nudzisz się za bardzo, a nuda jest chujowa. Ja jestem krawężnikiem, nie jest źle, bo już nie każą nam wystawiać mandatów za źle zaparkowane miotły, odkąd zrobiło się gorąco, ale wypełnianie papierów po służbie? Ja pierdole, to jest dopiero tragedia. Ty musisz coś wypełniać? Pewnie nikt Ci nie każe. - W sumie może to był jakiś pomysł, co tam, że nie potrafiła czytać run, nie znała się na klątwach, mogłaby przynajmniej ominąć część z papierologią, a to było naprawdę wiele.

- Cool, fajnie musi być Twoim ziomkiem. - Skoro tak o nich dbał, to nie musieli się martwić, że ktoś może zrobić im krzywdę, podejrzewała, że potrafił ustawić do pionu każdego, naprawdę robił na niej ogromne wrażenie, wpatrywała się w niego zafascynowana.

- O, widzę, że mamy z nim podobne doświadczenie, tak - on lubi jak ktoś dobrze wygląda, gorzej jak okazuje się, że ktoś ma charakter i potrafi się odezwać, a przy okazji jest przeklęty? Słuchaj, nie zdajesz sobie sprawy jak bardzo czerwony się wtedy zrobił, myślałam, że pęknie. - Uśmiechnęła się na samą myśl na to wspomnienie. Niczego jednak nie żałowała, nie znosiła zajęć z eliksirów.

Później zaczęła mu opowiadać o swojej klątwie. Nie miała pojęcia, czy dobrze zaczęła, bo było tego wiele, nie do końca potrafiła też przekazywać wszystko w miarę ułożony sposób, więc mówiła o różnych rzeczach, prawie w tym samym momencie, co mogło to nieco komplikować, ale naprawdę się starała mu to jak najlepiej przybliżyć.

- Porzygałam się wtedy, czaisz? Rzygnęłam, a później wybuchłam, to było dopiero przedstawienie. - Wolała nie wracać do tego momentu, ale musiała mu o nim wspomnieć, bo to było chyba dość istotne.

- To nie tak, że się bałam, ja się nie boję niczego. - Powiedziała śmiertelnie poważnie, jakby naprawdę w to wierzyła, chyba tak było. - Po prostu widok tylu martwych ciał, to było nowe, zupełnie nowe. - Chyba nie była na to gotowa, nie w tamtym momencie, teraz pewnie wiedziałaby, jak się uspokoić.

Mówiła dalej. Wspomniała o tym, że nie chciałaby zrobić krzywdy swoim najbliższym, bo przecież to też jej się zdarzyło, klątwa próbowała się odezwać, kiedy walczyła ramię w ramię, różdżka w różdżkę z Erikiem i Charliem podczas Beltane, gdyby wtedy wybuchła - mogłaby narobić więcej szkody niż pożytku, to ją martwiło.

- Tacy jak ja mają wrogów, w takim świecie żyjemy, a że nie jestem do końca bierna na to wszystko to cóż, prędzej, czy później ktoś może pojawić się pod moimi drzwiami, to jest tylko kwestia czasu. - Tego też nie powinna mówić, powinna trzymać język za zębami, ale nie umiała. Czuła, że chce być z nim szczera, nie wiedzieć czemu.

- Tak, Ci przebierańcy są na liście osób, którym mogę przeszkadzać, ale wiem, jak sobie z nimi radzić, już to robiłam i popatrz nadal żyję. - Dodała jeszcze, najwyraźniej nie bała się ich, aż tak jak powinna.

- ale masz rację, nie powinnam zostawiać różdżki, to było głupie. - Widziała swój błąd, nie zamierzała go popełnić po raz kolejny.

Ruda nie miała hamulców, czasem by się jej przydały, jednak póki co jakoś udawało jej się żyć z tym swoim nie do końca ułożonym charakterem. Nie widziała nic złego w tym, że najpierw próbowała go zaatakować, w sumie nawet chyba go za to przeprosiła? Przeprosiła? Może nie, zwaliła winę na wujka... ale tak już miała. Bardzo szybko zobaczyła, że ten praktycznie obcy mężczyzna przeżył dużo i ma wiele niesamowitych historii do opowiedzenia, nie był nudny, był zajebisty, a jak pojawiał się obok niej ktoś zajebisty to nie miała nawet drobnych oporów, aby wypytywać go o jego przygody. Była młoda, sama jeszcze nie przeżyła zbyt wiele, liczyła na to, że jak już będzie duża to też będzie mogła się podzielić podobnymi opowieściami, to byłoby zajebiste, a ona chciała być zajebista!

- Woa, nikt nigdy jeszcze nie mówił, że jestem arystokracją, wiesz? W żadnym kontekście, to brzmi jak wielki komplement. - Wyprostowała się dumna, oczy jej błysnęły. Jasne, to nie było nic wielkiego, jakieś skupienie, czy coś, ale połechtało to jej i tak ogromne ego. - Wiesz, musiała się tego nauczyć przez pracę, kiedyś tak nie miałam, ale jak zaczęłam pracować jako magipolcjant, to trochę zmieniłam sposób działania. No i ta klątwa, ona też wymaga czasem wyciszenia, a to nie do końca jest łatwe, ale jakoś to ogarnęłam, wszystko ogarniam jak muszę. - Nie do końca zrobiła to celowo, zostało to na niej wymuszone, ale nauczyła się czekać, już nie biegła wszędzie, gdzie chciała, bo wiedziała, że może się to dla niej skończyć lipnie, a jednak miała zamiar jeszcze trochę pożyć, chociażby właśnie po to, aby kiedyś móc opowiadać historie ze swojego życia.

- Czyli jak większość typów, zatrzymują się gdzieś na tym etapie, chociaż w sumie nie wszyscy, niektórzy dostają nagle kija w dupie, a może od zawsze go mają? W sumie to nie wiem. - Jak zawsze głośno myślała, nie przeszkadzało jej to, że siedzi przed nią zupełnie głośny człowiek, jakoś nie czuła potrzeby, aby trzymać język za zębami, przy nim nie miała najmniejszego problemu z tym, aby wyrzucać z siebie słowa, normalnie też nie miała, ale w jego towarzystwie było jeszcze gorzej niż zazwyczaj, nie miała pojęcia z czego to wynika, ale wcale, ale to wcale nie czuła, że to nie jest niewłaściwe.

- Jules ma swój mózg, jest super, gdyby nie miał mózgu, to bym się z nim nie przyjaźniła, miał w dupie ich podejście do życia i nie bał się im postawić, wiesz? Wyjechał, ale nie wytrzymał i wrócił do nas. - Może nie powinna o nim opowiadać, ale naprawdę była dumna z Charliego i z tego, co udało mu się osiągnąć, bo żył, mimo tego, że to wcale nie było takie oczywiste, tacy jak on niestety nie mieli lekko, polowano na nich przez to, że nie chcieli podążać tą kiedyś wyznaczoną drogą.

Nie ciągnęła tematu. Nie wydawało jej się, aby miała do tego prawo. Nie zamierzała go wypytywać, jak to u niego wyglądało, być może był jak Charlie, może miał ku temu zupełnie inny powód, na pewno musiał być duży skoro zupełnie odciął się od poprzednich personaliów.

Skrzywiła się kiedy kolejne słowa padły z jego ust. Nadal chyba nie zdawał sobie sprawy z tego, jaka jest wspaniała, musiała mu to wybaczyć, spędził z nią ledwie kilkanaście minut, gdy zaczną pracować nad jej klątwą zmieni zdanie, zobaczy, że każdy chciałby mieć taką wspaniałą latorośl jak ona. Nie miała co do tego najmniejszych wątpliwości.

- Jeśli zatrzymałeś się na mentalnej szesnastce to minie trochę czasu, zanim postanowisz się rozmnażać, gwarantuję Ci, że wtedy zmienisz zdanie, wiesz tylko, że nie zawsze masz wpływ na to, czy to wychodzi, czy nie. W sensie możesz nie chcieć, a i tak Ci się trafi, czy coś. - Ta rozmowa zmierzała w bardzo złą stronę, a wszystko przez to jej zalewanie wszystkiego, co znajdowało się w jej otoczeniu, mogła się zamknąć, ale tego nie zrobiła, z drugiej strony jeśli przez tyle lat udało mu się uniknąć posiadania potomstwa, to być może wiedział, jak to zrobić.

Czy naprawdę powinna myśleć o tym, czy jej nowy klątwołamacz wie, jak nie dopuszczać do posiadania dzieci? Nie, zdecydowanie nie.

- Książki są nudne, nienawidzę ich czytać, wolę wszystko sprawdzać poprzez działanie. - Najwyraźniej mieli co do tego bardzo podobną opinię, mało kto to rozumiał, dużo osób ceniło sobie teoretyczne przygotowanie do rozwiązania problemu, Heather jednak od zawsze wybierała praktykę, jej zdaniem to była dużo skuteczniejsza metoda.

- Na co komu zdrowy rozsądek? - Zapytała jeszcze z ogromnym uśmiechem malującym się na jej twarzy. Kochała ryzyko, uwielbiała pakować się w kłopoty, wtedy czuła, że żyje. Ostrożność? Nie w tym życiu, może jak będzie stara i nieco straci refleks, póki co nie miała zamiaru zmieniać swojego sposobu działania.

- Ha! Ja pracuje w ministerstwie już pół roku i jeszcze mnie nie wyjebali, podejrzewam, że to przez braki kadrowe, teraz mało kto chce trafiać do tego burdelu, wiesz, pożary, duperele, srele, nikt nie chce się z tym bujać. - Po tym jak funkcjonariusze oberwali w Beltane wcale im się nie dziwiła, ale ona dzięki temu nie mogła narzekać na nudę, bo działo się wiele, a ona znajdowała się w samym centrum tych wydarzeń, chociaż tak kiedy opowiadał o byciu klątwołamaczem, na własnych warunkach, bez wypełniania żadnych papierów, jeszcze dużo picia, kurde to brzmiało jak raj. Nie miała pojęcia dlaczego wcześniej nie wpadła na podobny pomysł. - Wiesz, ja wypełniam te papiery, bo chciałabym być aurorem, jak już będę duża, żeby łapać tych największych kutasów i wsadzać ich do pierdla. - Tak właściwie to nikomu nie mówiła o tym, że zamierzała podejść do szkolenia aurorskiego, zresztą musiała jeszcze trochę być krawężnikiem, żeby w ogóle móc złożyć papiery, ale kiedyś na pewno chciała to zrobić. Nie zamierzała spędzić całego życia jako BUMowiec, miała na to zbyt duży potencjał, a przynajmniej tak sobie powtarzała.

- Cóż, jakoś musiał sobie z tym poradzić, nie dostał zawału, dalej żyje, więc nie było tak źle. - Zresztą nigdy do końca nie obchodziło jej to, żeby stać się jednym z pupilków profesora, nie potrzebowała do niczego jego aprobaty, była ponad to. Najważniejsze, że sama uważała siebie za wartościową osobę i robiła to nie tylko dlatego, że jej matka była sławna. Ruda miała dużo umiejętności, którymi lubiła się chwalić.

Później z jej ust płynęły kolejne słowa, myśli, fakty, tak właściwie to opowiedziała mu sporo w krótkim czasie, nie wiedziała dlaczego, nieco też zaczęła mieszać wątki, może to było zbyt dużo, ale nie pojawił się żaden filtr, mówiła mu wszystko, co jej ślina na język przyniosła, tak po prostu, jakby siedziała przed kimś kogo zna od lat, nie widziała sensu, aby się przed czymkolwiek powstrzymywać, to było dziwne, ale też niesamowite na swój sposób. Chyba z nikim tak szybko nie złapała podobnej więzi, raczej bywała ostrożna, bo wiedziała, że są rzeczy o których nikt nie powinien wiedzieć, zaufała mu jednak tak po prostu.

- O, to super, Ty też musisz więc robić coś dobrze, jak należymy do jednego klubu, tylko czekam, aż po mnie przyjdą wiesz? Wtedy im pokażę, że nie warto było tego robić, jeśli trzeba będzie to poślę ich wszystkich w diabły. - Najwyraźniej nie miała oporu przed tym, aby się z nim podzielić tym, że nie obawiała się reagować atakiem na atak, nie obawiała się walczyć o własne życie, nie widziała nic złego w tym, że mogłaby je komuś odebrać, cóż oko za oko, ząb za ząb, czy jakoś tak to szło, a że była zawzięta, to wiedziała, że wyszłaby z tego cało i ta druga strona byłaby przegrana, ta pewność siebie mogła kiedyś ją zgubić, jednak nie miała nic przeciwko temu, aby zginąć z różdżką w dłoni.

[u]Ruda spojrzała na niego, zawiesiła spojrzenie na twarzy mężczyzny tylko na krótką chwilę, coś głupiego właśnie przeszło jej przez myśl, czytała kiedyś o porozumieniu dusz, o tym, że można w swoim życiu spotkać kogoś, kto jest kimś kto idealnie pasuje, rozumie, tak, że może dokańczać myśli drugiej strony. Może było to głupie, ale nigdy jeszcze nie udało jej się z nikim tak szybko znaleźć wspólnego języka. Nie bała się mówić, wręcz przeciwnie, wylewała z siebie informacje, które powinna zostawić dla siebie, ale to po prostu z niej płynęło, chciała, żeby wiedział, nie zamierzała nic przed nim ukrywać i nie widziała w tym niczego złego. Tak po prostu musiało być, chyba znalazła swoją anam carę, ciekawe, czy on też to poczuł, musiał poczuć bo to działało obustronnie.

- Też to czujesz? - Zapytała w końcu, musiała to zrobić, nie chciała trzymać języka za zębami, wolała zresztą zweryfikować, czy jej się przypadkiem nie wydawało. Nie powiedziała co dokładnie czuje, jeśli czuł to samo co ona to na pewno będzie wiedział, co miała na myśli.

Czas w towarzystwie nowopoznanego mężczyzny mijał wyjątkowo szybko, Ruda poczuła, że odnalazła coś, o czego istnieniu nie miała pojęcia, wierzyła w to, że to nie jest takie wyjątkowe wyłącznie dla niej, widziała, że klątwołamacz też nie traktował jej, jakby była kimś zupełnie obcym, coś między nimi kliknęło, gdy wymienili pierwsze słowa. Czuła, że to będzie dopiero początek ich znajomości, a coś w jej życiu właśnie się zmieniło.