Najwyraźniej bal wzbudzał w nich nadal sporo emocji, skoro nie przestawiali o nim dyskutować. Cóż, cała ta sytuacja naprawdę była czymś nietypowym. Może dlatego Norka chciała to przegadać, z drugiej strony, czy nie mieli po prostu wyjść na spacer, spędzić trochę czasu beztrosko, jak gdyby nigdy nic? Figg uświadomiła sobie, że powinna przestać poruszać ten temat, bo i ona i Erik nie chcieli o tym rozmawiać.

Może była ignorantką, jednak nie obracała się wśród tych wszystkich ważnych osób, nie miała pojęcia, czym tak naprawdę się zajmują, no bo skąd mogła wiedzieć? Interesowała się raczej tym, gdzie można dobrze zjeść, czy znaleźć unikalne składniki do eliksirów, a nie tym, co jakiś ważniak robi w Ministerstwie Magii. Wzruszyła ramionami słysząc odpowiedź Erika. - Skoro Ty tak o nim mówisz, to pewnie tak jest.- Wierzyła opiniom przyjaciela związanym z takimi sprawami. Na pewno znał się na tym wszystkim dużo bardziej od niej. - Wydaje mi się, że go pamiętam, znaczy nic szczególnego nie osiągnął, poza tym, że był Ministrem.- Gdyby osiągnął, to pewnie by go bardziej zapamiętała, a tak przypomniała sobie o tym, że istniał dopiero kiedy Erik jej o tym przypomniał.

- Daj mi chociaż trochę sobie powyobrażać, przecież i tak nie mam nic z życia.- Nora była sama od kiedy urodziła Mabel, jakoś nie potrafiła się zaangażować w żadną relację romantyczną, a wizja Erika, który zostaje sprzedany, aby odpracować to wszystko w naturze wydawała się jej niezwykle ciekawa. Doprowadził już ją jednak do porządku, także nie zamierzała kontynuować tego tematu. - Faktycznie możesz mieć rację, najlepiej jak się trzymasz jak najdalej od kuchni.- Wiedziała, że jeśli o to chodzi to Longbottom miał dwie lewe ręce. Sama zabroniła mu się zbliżać do kuchni w cukierni, bo mogłoby się to skończyć wybuchem jej nowego dziecka.

- Brygadziści wychwalali moje wypieki?- Powiedziała zdziwiona. Powoli zaczynało jej się rozjaśniać w jakim celu Brenna zakupiła tyle pączków. - To pewnie przez Twoją siostrę.- Nie wierzyła w przypadki. Brenna na pewno musiała się w to zaangażować, Norka będzie musiała się zastanowić w jaki sposób powinna się jej odwdzięczyć. - W sumie bez różnicy, czy lato czy zima. Pracuje naprawdę do późna, w końcu nie wszyscy klienci przychodzą tylko na pączki, wieczorami lubią się napić czegoś mocniejszego, a wiesz, że gdzie alkohol tam często również zdarzają się awantury.- Być może jak na razie jeszcze nie doszło do żadnej poważnej, jednak klubokawiarnia działała dopiero tydzień. Norka wolała się zabezpieczyć w razie, gdyby komuś przyszło do głowy się awanturować, szkoda, że tak późno o tym pomyślała.

- O ile Salem nie zapadnie w jedną ze swoich drzemek, z których nie jest go w stanie wyrwać najgłośniejszy krzyk.- Zwierzę było całkiem przydatne, nie mogła mu tego odmówić. Nie spodziewała się, że kot tak świetnie odnajdzie się w zabawianiu klientów, nie sądziła jednak, że byłby w stanie uspokoić niewygodną klientelę. Miał tendencje do uciekania, kiedy nadchodziło niebezpieczeństwo.

Norka wróciła do wypatrywania jajek na horyzoncie. Miała wrażenie, że idzie im nie najlepiej, pomimo tego nastawienia, że zbiorą je wszystkie. Czyżby z wiekiem człowiek widział mniej?

- Tu się schowałooo! Krzyknęła Nora z entuzjazmem i wlazła w krzaki, pod którymi dostrzegła kolejne jajo. - Dobrze wymyśliłeś z tym skręceniem tutaj, chyba jeszcze nikt przed nami tu nie dotarł!- Humor jej się poprawił i wierzyła w to, że jeszcze mają szansę na wygraną.

- Tak, zauważyłam, że jest więcej stoik, wybornie. Umówiłam się z Fergusem, że pójdziemy zobaczyć, czy znajdziemy tam coś ciekawego.- Miała nadzieję, że się tu dzisiaj obkupi, w końcu taka okazja zdarzała się raz w roku.

Pokiwał ze zrozumieniem głową. Doceniał, że ufała jego osądowi w tej kwestii i brała go pod uwagę. Nie miał jej też za złe tego, że nie kojarzyła zbytnio Fortinbrasa. Jeśli dobrze pamiętał i naprędce poprawnie zliczył daty, to senior rodu Malfoyów zaczął swoją kadencję jeszcze w czasach, gdy uczęszczali do szkoły.

Nic dziwnego, że kobiecie chwilę zajęło połączenie ze sobą niektórych kropek. Bądź co bądź, to kto akurat dzierżył wówczas władzę w Ministerstwie Magii, nie było sprawą najwyższej wagi, gdy każdego dnia w Hogwarcie, gdy do późnej nocy pisało się wypracowania z Eliksirów czy Historii Magii. Eh, to dopiero były proste czasy.

— Jak to nie masz nic z życia? Prowadzisz własny biznes razem z magicznym kotem, a w tym momencie próbujesz utrzeć nosa swojej własnej matce i nauczyć córkę, że nie zawsze można być ciągle na szczycie. Ja tu widzę same plusy. Z wrodzonej skromności nie wspomnę o moim towarzystwie, które doszło w pakiecie w tym dniu. — Mrugnął do kobiety z rozbawieniem na twarzy.

Uniesione kąciki ust miały za zadanie nie tylko przekazać, że żartował, ale także skryć to, że nieco się zląkł, gdy dała mu jasno do rozumienia, że fantazjowała o nim. A raczej fantazjowała o fantazjach innych ludzi, które dotyczyły jego osoby. Wprawdzie z własnego doświadczenia wiedział, że nuda potrafi przekierować sposób myślenia człowieka na zupełnie niespodziewany tory, jednak to była spora niespodzianka.

Jakoś tak przez ostatnie lata przywykł do myśli, że jawił się Norze jako kompletnie aseksualna postać. Chociaż dorastali od piaskownicy praktycznie jako najlepsi przyjaciele, tak, gdyby nie brak pokrewieństwa między nimi, śmiało, można by było ich nazwać rodzeństwem. A tutaj takie brudne myśli... Nieładnie, nieładnie. Cóż, ta dywagacja zdecydowanie odciągnęła uwagę Erika od wydarzeń, które miały miejsce na ostatnim balu.

— Wiesz, jeśli chcesz, to możemy spróbować Ci kogoś znaleźć. Z Thesem całkiem nieźle się bawiłaś na tańcach, więc raczej dogadanie się z płcią przeciwną to nie problem w Twoim przypadku. — powiedział rzeczowo.

Zaczął wodzić wzrokiem po pobliskich krzakach, jednak nie dostrzegł żadnych oznak wskazujących na to, że gdzieś w okolicy skrywało się czekoladowe jajko. Spojrzał smętnie do wiklinowego koszyka. Wolałby znaleźć więcej, jednak mieli jeszcze trochę czasu. Kto wie, może uda im się znaleźć jakieś specjalne, wielkie jajo, które byłoby równowartością dziesięciu lub dwudziestu? To dopiero byłaby nagroda za długie poszukiwania.

— Oczywiście, że chwalili. Czemu mieliby tego nie robić, skoro dostali masę próbek? W sumie to nawet dobrze się składa. Skoro tylu BUMowców pokochało Twoje pączki, to wiesz... Przez żołądek do serca? Na pewno ktoś by Ci wpadł w oko. Mamy młodych, dojrzałych, starych, sędziwych. Do wyboru, do koloru.

Proponując pomoc przy znalezieniu jej chłopaka w Ministerstwie Magii, nie miał na myśli niczego złego. Wiedział, że Nora, gdyby tylko chciała, mogłaby bez problemu sobie kogoś znaleźć, nawet podczas zwykłego spaceru przez miasto. Miała tak ciepłą osobowość, że ludzie naturalnie do niej lgnęli, licząc, że trochę tej pozytywnej energii przejdzie także na nich i pozwoli im odzyskać siły. Szczęściu można było jednak od czasu do czasu pomóc... A co jak co, ale Brygada Uderzeniowa pełna była dżentelmenów. Wprawdzie i tutaj występowały wyjątki od reguły, jednak takowe można było bardzo łatwo wykluczyć z tego równania.

— Nie jesteś w błędzie, tyle jestem w stanie stwierdzić. Warto jednak pomyśleć o tym Twoim bodyguardzie — mruknął, gdy objaśniła mu powody, dla których zależało jej na zabezpieczeniu nowo-zakupionego lokalu. — Osobiście brałbym jednak poprawkę na to, że „Nora Nory” nie jest też podrzędnym pubem po złej stronie Ulicy Śmiertelnego Nokturnu. Jakieś sprzeczki między klientami mogą się pojawić, ale raczej nie zdemolują Ci od razu wnętrza.

Należało też mieć na uwadze to, że klubokawiarnia mogła się spodziewać najazdu ze strony pracowników Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów. Po zawrotnej akcji marketingowej w wykonaniu Brenny nie ulegało wątpliwości, że wielu pracowników zacznie się tam stołować w przerwie między zmianami, po zakończonej pracy lub podczas baaardzo nudnego i bezowocnego patrolu. Obecność funkcjonariuszy prawa w tego typu lokalach zazwyczaj działała odstraszająco na ludzi, którzy starali się wywołać zamieszanie.

Huh, wyglądało na to, że im mniej Erik się skupiał na tym, aby wypatrzeć jedno z jajek, tym łatwiej na nie wpadał. Zaaferowany dyskusją z Norą, praktycznie się potknął o jedno z nich, jednak w kluczowym momencie odskoczył w bok, co by go nie zgnieść. Uśmiechnął się z zadowoleniem i wrzucił jajo do koszyka. Szło mu coraz lepiej, teraz tylko pozostawało mu kibicować jego towarzyszce w drodze na szczyt!

— Może nie zawsze jest na straży, gdy tego chcesz, ale raczej zjawia się, gdy go najbardziej potrzebujesz. Najwyraźniej tak działa jego instynkt — skomentował zachowanie Salema. Sądząc po tym, jak podczas ich kłótni dołączył do ich grona niemalże w kluczowym momencie, Erik wierzył, że koty Figgów mogły być w jakiś sposób wyczulone na emocje czy epizody stresu u swoich właścicieli. Ot, taka mała teoria.

— Będę trzymał kciuki. Może wygrzebiesz u któregoś handlarza jakieś egzotyczne składniki do swoich ciastek! — Oczy mężczyzny momentalnie rozbłysły na samą myśl.

Nora mogła być czarownicą w prawdziwym życiu, ale w kuchni zmieniała się w niekwestionowaną czarodziejkę. Z pewnością potrafiłaby wyczarować istne cuda, gdyby dostała w swoje ręce jakieś wyjątkowe ingrediencje. Biorąc pod uwagę kuchenne problemy Erika, to dobrali się, jak nikt inny. Dobrze, że kobieta zbyt często nie zapraszała go do pomocy przy pieczeniu, a zamiast tego była na tyle dobra, aby oddelegować go do innych obowiązków, jeśli akurat potrzebowała wsparcia.

Po paru minutach spokojnego spaceru dotarli do drobnego rozwidlenia. Longbottom przekrzywił głowę w bok, taksując uważnym wzrokiem obie drogi, po czym odwrócił się, jak gdyby liczył, że dołączy do nich ktoś jeszcze i wskaże im najlepszą ścieżkę. Odczekał trzy sekundy. Nic się nie zmieniło, więc westchnął tylko cicho i wbił spojrzenie w pannę Figg.

— To co, którędy chcesz iść? Lewo czy prawo? — spytał, bo sam z jakiegoś powodu nie chciał podejmować tej decyzji. Wprawdzie ryzyko, że na teren zabawy przypałęta się jakieś dzikie zwierzę, było niskie, ale zgubienie się... Tak, to już była całkiem prawdopodobna opcja. Nawet jeśli jako tako znali te tereny. Chociaż, jeśli pójdą głębiej w las, to może znajdą więcej jajek?

— Rozumiem, o co Ci chodzi. Naprawdę — powiedział klepiąc ją lekko po ramieniu. — Po prostu pomyślałem, ze odwrócenie uwagi zadziała lepiej, niż dotknięcie tego tematu. Ale skoro wolisz tę wersję... Pomyśl o tym z innej strony. Raz już byłaś przekonana, że Twoje życie praktycznie się skończyło i będzie tylko gorzej. Bałaś się, że wszystkie marzenia wylądowały w śmietniku i nie spotka Cię już nic dobrego. A teraz spójrz na siebie. Minęło parę lat i jest lepiej. Jesteś naszą małą zdolną bizneswomen. Skoro raz odmieniłaś swój los, to też sobie kogoś znajdziesz. Kogoś dobrego.

Uśmiechnął się do niej i zarzucił sobie rękę na jej ramię, gdy przez jakiś czas kontynuowali podróż przez las. Aż nazbyt dobrze pamiętał zestresowaną Norę w okresie, gdy dowiedziała się, że będzie miała dziecko. Nie miał zamiaru pozwolić, aby w chwili, gdy wzbijała się na szczyty swoich możliwości, sama się dobijała tym, że akurat nie uganiał się za nią żaden facet. A i taki na pewno się prędzej czy później pojawi.

— To nie było zabawne, Noro! To było przerażające doświadczenie i bardzo się o Ciebie baliśmy. Swoją drogą uważam, że skoro musieli Cię transmutować, to lepiej byś wypadła w roli dziobaka. — Zmarszczył brwi. Biorąc pod uwagę, że sam nie miał zbyt dużej wiedzy zoologii, liczył, że tym razem odniósł się do właściwego zwierzęcia. Jeśli dobrze kojarzył, to dziobak był tym zwierzęciem, które wyglądało jak skrzyżowanie kaczki z bobrem. Na komplement Nory względem umiejętności tanecznych Theseusa, parsknął cichym śmiechem. — A więc mówisz, że tak dobrze się bawiłaś, że wyzwolił Twoje wewnętrzne zwierzę? Kurczę, to faktycznie należą mu się niemałe gratulacje. Myślałaś nad przesłaniem mu pudełka pączków?

Bądź co bądź, ale dobre towarzystwo trzeba było doceniać, a jeśli tak dobrze się bawiła z młodym Fletcherem, to równie dobrze mogła to jakoś podkreślić. Biorąc pod uwagę, jak wielkie zamieszanie panowało w trakcie balu, miał wątpliwości co do tego, czy parze udało się odbyć na spokojnie rozmowę, która trwała dłużej niż pięć minut. A czasami jeden prosty gest – na przykład prezent – potrafił przekazać więcej niż tysiąc słów.

— W sumie masz rację — zgodził się, nieco niechętnie przyznając się do błędu. Gdy Nora rozgadała się na temat romantycznego aspektu takich spotkań, przypomniał sobie rozmowę z Dorą sprzed paru dni, gdy rozmawiali na temat ślubów, narzeczeństw i zaplanowanych z góry potencjalnych randek. Zdecydowanie nie chciałby skazywać przyjaciółki na taki los, nawet jeśli w BUMie mogło się roić od potencjalnych kandydatów. — W każdym razie, jeśli pod Twoimi drzwiami pojawi się niedługo, jakiś książę z bajki, to konieczne daj znać. Będziemy musieli go przesłuchać, poznać jego nawyki żywieniowe, dowiedzieć się, do jakiej szkoły uczęszczał, jakiej drużynie quidditcha kibicuje i czy przypadkiem nie jest zazdrosnym cukiernikiem, który czuje się zagrożony Twoją nową działalnością. Takie rzeczy trzeba sprawdzić.

Eh, co jest z tymi jajkami?, pomyślał Erik. Przecież niemożliwe było, żeby byli aż tak ślepi, żeby nie znaleźć niczego w tym zakątku lasu. Coś tu musiało być nie tak.

Erik spróbował zliczyć swoje jajka, jednak nagle zaczęło mu się coś nie zgadzać. Zatrzymał się na moment i ponownie dokonał tych jakże skomplikowanych obliczeń. Gdzie zniknęło mu jedno jajko? Mężczyzna odwrócił się, jak gdyby oczekiwał, że zguba będzie czekała na niego na środku ścieżki. Tak nie było, więc musiał kontynuować spacer.

— Nie. — Stwierdził, przyglądając się jej przed dłuższą chwilę. — Jeśli już to wydaje mi się, że Twoja druga połówka mogłaby być maksymalnie 4-5 lat starsza od Ciebie. Gdyby był starszy, mogłabyś się poczuć nieco zagrożona, że będzie wywierał na Ciebie jakąś presję, czy coś w tym stylu. A ty wolałabyś żyć w związku partnerskim na równych zasadach. Chyba, ze się mylę?

Liczył się z tym, że jego interpretacje mogły być błędne, gdyż bazował przede wszystkim na własnej intuicji, doświadczeniu, jak i pewnych zachowaniach, które zauważył u Nory podczas upływu lat. Oczywiście, dodawał też coś od siebie, bo raczej nie byłby w stanie określić dokładnego wieku wymarzonego wybranka swojej przyjaciółki. Za to z wyglądem pewnie poszłoby mu nieco lepiej. Czy dziewczyna nie miała kiedyś fazy na zasępionych gości z długimi włosami? A może to był ktoś inny. Eh, pewne trendy zmieniały się tak szybko.

— Musiałbym popytać, bo teraz sobie nie przypominam nikogo konkretnego. A co do gazety, myślę, że bardzo łatwo by Ci dali miejsce na ogłoszenie. Jakby robili jakieś problemy, to po prostu powołaj się na ostatni bal. W końcu przygotowywałaś do nas ciasta, prawda? Reklama i ogłoszenie w jednym, a oni znowu będą mogli nawiązać do tego — Cyrku. — Wydarzenia.

Na pytanie o BUMowców, skinął głową. Załatwienie takiego wypadu raczej nie byłoby większym problemem. Ba, mogliby nawet spróbować zorganizować komuś przyjęcie urodzinowe. Cały lokal pełen aurorów i brygadzistów na pewno dałby do myślenia każdemu, kto sądził, że Nora Nory mogła być łatwym celem.

— Jeśli jesteś za stara, to co w takim razie ja tutaj w ogóle robię? — rzucił retorycznie z cichym westchnieniem. Rozejrzał się na boki, jednak nigdzie nie dostrzegł charakterystycznego sreberka.

Musiał przyznać, że ciężko mu było nie dopatrywać się w teorii Nory faktycznych dowodów na to, czemu tak słabo im szło. Nawet on zauważył, że po tym, jak jedno ze znalezionych jajek salwowało się niespodziewaną ucieczką, szczęście jakby przestało mu sprzyjać. Zerknął z niesmakiem do koszyka. Jak tak dalej pójdzie, to wrócą z lasu z takim samym wynikiem, z jakim zaczęli, czyli okrągłym zerem.

— Dobry pomysł. Trochę minie, zanim pojawi się kolejna taka okazja, więc warto korzystać, póki możesz! — Nie wszyscy handlarze pojawiali się regularnie na wydarzeniach związanych z sabatem. Niektórzy nie lubili tłumów, jeszcze inni nie chcieli podróżować po całej Anglii w zależności od tego, jakie miejsce zostałoby wybrane jako centrum świętowania. Dolina zaś leżała trochę na uboczu, z dala od londyńskiego zgiełku, więc nawet paru lokalnych hodowców mogło być skorych do zdobycia nowych kontaktów. — Mam nadzieję, że uda mi się załapać na jakieś darmowe próbki w ramach testów?

Mrugnął porozumiewawczo do kobiety z miną małego szczeniaczka. Nie da się prosić, prawda? Tak często jej pomagał, był niemalże na każde zawołanie, więc chyba mogła mu zapewnić przywilej zostania oficjalnym testerem przyszłych deserów, czyż nie? Nikomu się nie wygada i zostanie to między nimi. Taka mała, niegroźna tajemnica.

Zgodnie z przeczuciem panny Figg, udali się w lewo. Erik co jakiś czas zerkał na drogę, z której przyszli. Wprawdzie wątpił, aby mieli jakiś wielki problem z wróceniem na teren festynu, ale strzeżonego Matka strzeże i wolał dmuchać na zimno. Powoli przemierzyli kolejne metry lasu, jednak Longbottom nie był w stanie niczego wypatrzeć. Czy dzieciaki zawarły jakąś umowę z organizatorami? Może dały w łapę parę galeonów i dostały wcześniejszy dostęp do tych zarośli?

— Myślisz, że powinienem kupić sobie okulary? — spytał, bo zaczęły mu się kończyć wymówki względem tego, czemu ich kosze nie były jeszcze wypełnione po brzegi czekoladowymi jajkami. — Wprawdzie wydaje mi się, że widzę równie dobrze, jak zawsze, ale zaczynam wątpić w samego siebie. Nie mamy aż takiego pecha. Ktoś tutaj mąci albo z naszą percepcją, albo te jajka są zaczarowane i ciężej je znaleźć, niż w ubiegłych latach.

Pokręcił głową i zrobił nagle obrót, zaczynając iść tyłem, tak, aby móc obserwować twarz Nory podczas ich rozmowy. Uśmiechnął się do niej promiennie, jakby w ten sposób mógł dodać im obu otuchy. Gdyby się chociaż trochę rozweseliła, to i jemu na pewno polepszyłby się humor! Nie byli w końcu totalnymi porażkami. Przynajmniej mieli siebie. W najgorszym razie przekupią dzieciaki sąsiadów z okolicy, żeby się podzielili czekoladą.