Czy bycie aurorem to był taki światły kierunek zawodowy? Na pewno prestiżowy, tego nie można mu było odmówić, ale trochę czasu trwało, nim Victoria tym aurorem została; czasu, w którym poszukiwała siebie i swojego miejsca, a gdy była tu gdzie była, wcale nie była pewna, czy to było odpowiednie. Czy nie popełniła błędu, czy nie powinna zająć się czymś innym? Rzadko o tym mówiła na głos, bo to przecież nie przystoiło pannie idealnej. Kto jednak, jak nie Primrose, wychowana w tym samym domu, wiedziała sama, jak to wyglądało? Jaką nakładano na nie presje, czego wymagano… więc to, że Primrose, gdy zobaczyła swoje wyniki egzaminów, zapłakała wiedząc, że nic z jej marzeń nie będzie, że ideał był niedościgniony, Victorię nie zaskoczyło ani trochę. Patrzyła teraz na siostrę z pewnym współczuciem, zupełnie nieświadoma tego, że Pierwiosnek najchętniej by jej wtedy pocięła mundur.

– Kiedy zaczęłam pracować w BUM-ie – a poszła do BUMu wiedząc już dokładnie, że celem jest mundur aurora; że Brygada Uderzeniowa to tylko krótki przystanek. – Na pewno nie myślałam sobie, że to będzie wyglądać… aż tak – zmiany o różnych dziwnych godzinach, nadgodziny? Liczyła się z tym. Ale wtedy nie sądziła, że na horyzoncie pojawi się ktoś tak zdeterminowany jak psychopata Voldemort. Że ich rodzinny dom spłonie, bo Czarny Pan zechce pokazać Anglii, nie, całemu światu, swoją potęgę. – Wolę nie myśleć o tym, jak się czuję – przyznała z rozbrajającą szczerością. – Nie mam teraz czasu na myślenie o sobie – a Victoria trochę bała się wniosków, do których mogłaby dojść. Teraz były ważniejsze sprawy niż jej uczucia. Trzeba było wejść w tryb przetrwania, zająć się rodziną, bliskimi, sprawami w pracy, a nie… sobą. Na to przyjdzie odpowiedni czas.

Mrugnęła kilka razy, zupełnie nieskładnie, patrząc na samotne krzesło, nie oponowała, gdy Primrose puściła jej dłoń i ruszyła pierwsza, a Victoria po chwili za nią.

– Eeee – wyrwało jej się, jakże inteligentnie. – Znam głęboko religijnego egzorcystę – powiedziała w końcu, kiwając głową to w jedną, to w drugą stronę. Jak u licha, czemu to krzesło było w tak dobrym stanie…? – Ale nie cieślę, nie – dodała, zupełnie niepotrzebnie i wydobyła z kieszeni swoją różdżkę, bliźniaczo podobną do tej, której właścicielką była Primrose – a przynajmniej tak było kiedyś, bo Victoria nie wiedziała, czy coś się nie zmieniło. – Może ja spróbuję po prostu… – urwała po czym po chwili wahania machnęła różdżką, chcąc się upewnić, że nie kręci się tutaj żadna magia trzymająca to cholerne krzesło w miejscu.

Ta dociekliwość i nieco nieszablonowe myślenie, była chyba w ich krwi. Bo pytanie, jakie zadała Primrose, w ogóle nie wydało się Victorii dziecinne, albo nieodpowiednie. To było to pragnienie wiedzy, w którym umysł puszczony samopas, wpadał na przeróżne pomysły z zagadnień wszelakich, choć nie każdy był w stanie docenić tę bystrość i inteligencję. Ale tak właśnie zradzały się najgenialniejsze pomysły – od czegoś pozornie niemądrego.

– Być może myśli, że je unicestwia całkowicie? – podsunęła, przez moment zastanawiając się nad pytaniem Primrose, podczas oględzin jedynego mebla, które przetrwało tak okropny pożar. Pożar, który ewidentnie zawalił część domu – nie tutaj w jadalni i kuchni, lecz tam, gdzie było zejście do piwnic i pracowni alchemicznych. Ogień wdarł się i tam, a fiolki z eliksirami nie wytrzymały, pękły, wylewając swoją zawartość, która wymieszała się ze sobą wzajemnie i innymi przechowywanymi tam składnikami, a w połączeniu z ogniem musiało to wytworzyć eksplozję, która zawaliła część budynku – lecz nie tu, gdzie się właśnie znajdowały, oglądając jedyną (poza książkami odpornymi na ogień) ocalałą rzecz. – Może nie myśli o nich już jak o ludziach – dodała. – Nie powinni tu zostawać i tułać się przez wieczność jako echo tego, kim kiedyś byli – los duchów wydawał się Victorii wyjątkowo smutny. Jak mocno skoncentrowana musiała być ich wola, jak bardzo musieli się bać pójść dalej, skoro kurczowo trzymali się świata materialnego i wisieli tutaj tak zawieszeni pomiędzy. Tym bardziej, że Limbo naprawdę istniało. I dusze naprawdę wracały do cyklu. Victoria teraz już wierzyła w to całkowicie. I rozumiała również, dlaczego niektórzy bardzo nie chcieli umrzeć. Dlaczego próbowali za wszelką cenę wydłużyć swoje życie.

– Nie przypominam sobie żebyśmy mieli zabezpieczone przed ogniem dokładnie jedno krzesło – zresztą czy to zabezpieczenie w ogóle wytrzymałoby taką temperaturę, która zniszczyła tu tak wiele rzeczy. Zgadzała się z Prim, że to nie mógł być przypadek, bo rezultat jej zaklęcia… zaskoczył ją. Myślała, że coś się wydarzy, a nie stało się nic. Rozejrzała się jeszcze dookoła, szukając jakichkolwiek wskazówek, lecz… niczego tu nie było. – To nie ma sensu. Ale… Ten ogień nie był normalny. Może jednak nikt go nie podłożył. Aidan pisał mi, że w jego mieszkaniu pojawia się i znika jakiś rysunek po tym całym ataku. Może to krzesło to wiadomość dla nas, że mogło spłonąć wszystko, ale nie musiało, bo wszystko było pod dokładną kontrolą… – wnioski, jakie z tego wyciągała, były… Niewesołe. I pasowały jej do tezy.