Nie mogła dłużej zwlekać, bo przecież znalazła się tu z konkretnego powodu i wcale nie był nim tylko i wyłącznie list, który wysłała do niej Ellie, tak czy siak zamierzała odwiedzić ją na dniach, a że sama ją do siebie zaprosiła... no złożyło się idealnie. Wpadła tu więc kilka godzin po otrzymaniu listu, co wcale nie było standardem, bo większość czasu spędzała w pracy, a dzisiaj wyjątkowo nie miała ochoty tam siedzieć zbyt długo. Pewnie pokaże im swoją nową wersję... wcześniej nie miała nic ciekawego do robienia w czasie wolnym, teraz zaczęło jej się spieszyć do domu i było to całkiem miłą odmianą.

- Kiedyś wcale nie było to dla mnie takie oczywiste. - Jakby zmiana stanu cywilnego naprawdę miała wpływ na to, jakim jest się człowiekiem. No, nie miała szczególnie wielkiego doświadczenia, jeśli chodzi o takie rzeczy, nie da się ukryć. Ostatnio nieco zaczęła otwierać oczy.

- Wicehrabiego? - Uniosła brwi i przyglądała się babci przez dłuższą chwilę. Nie powinno jej to dziwić. Na pewno nie. Ellie była inteligentną i piękną kobietą, na pewno miała spore powodzenie u mężczyzn, znaczy teraz też je miała, więc tak właściwie czy w ogóle było się nad czym zastanawiać? - To zapewne była bardzo dobra decyzja, nie sądzę, że byłabyś w stanie wytrzymać z kimś nudnym. - Nie miała szansy poznać swojego dziadka, znała go tylko z opowieści, ale nie wątpiła w to, że był wyjątkowym człowiekiem, skoro udało mu się zaciągnąć Ellie do ołtarza, nie poszłaby do niego z byle kim, co do tego nie miała najmniejszych wątpliwości, była jedną z tych kobiet, które znały swoją wartość i sięgały po swoje.

- Każdy ma wybór, prawda? Czasem zastanawiam się dlaczego się nie odzywają i przystają na te praktyki. Czy władza i pieniądze są tego warte? Nie wydaje mi się. - Miały to samo zdanie na ten temat. Prudence naprawdę ciężko było zrozumieć ten sposób postępowania. Ludzie nie musieli pokornie wykonywać poleceń swoich rodziców, zgadzać się na wszystko, a i tak to robili, właściwie dlaczego? Być może wcale nie zależało im na tym, aby zaznać prawdziwego uczucia, nie mieli pojęcia jak to jest kochać kogoś tak naprawdę, na szczęście ona miała szansę się o tym przekonać, nigdy nie zamieniłaby tego na nic innego.

Powstrzymała parsknięcie, babcia nie zawodziła. Oczywiście, że wiedziała swoje, miała oczy, do tego zawsze wyczuwała, co się wokół niej działo, często szybciej od samych zainteresowanych, tak było właśnie w ich przypadku. Mogła okłamywać samą siebie, ale nie dało się oszukać jej. Ona wiedziała swoje, potrafiła czytać z ludzi.

- Efekty tego porozumienia? - Wpatrywała się w nią dłuższą chwilę, dopiero po jakimś czasie mrugnęła. Nie zakładała, że tak się jej spieszy do tego, aby ich rodzina się rozrosła. Jasne, miała swoje lata, ale przecież ledwie uświadomiła sobie, jakimi uczuciami darzy rzeczonego kawalera. Mieli jeszcze czas na podejmowanie takich radykalnych decyzji. - Nie sądzę, że to będzie równie spontaniczne. - Dodała tylko tyle, niekoniecznie chciała rozwodzić się nad posiadaniem ewentualnego potomstwa.

- Tak, nie da się ukryć, że gdyby nie Ty pewnie trochę potrwałoby zanim poszłabym po rozum do głowy. - Wcale nie udawała, że rozmowa, którą odbyła z babcią nie miała na nią wpływu. Ellie uświadomiła jej, co mogła zrobić lepiej, pokazała, że nie warto milczeć, wręcz przeciwnie, że dobrze jest sięgać po to co swoje.

- Na pewno będą gadać. - Co do tego nie miała najmniejszych wątpliwości. Była idealną córką przez lata, a przynajmniej starała się nią być, uszczęśliwiać wszystkich wokół, wreszcie zrobiła coś, na czym przede wszystkim to jej zależało. Nie umknęło jej to, co powiedziała Ellie. Zmrużyła oczy, zaczęła analizować, skoro sama zaczęła o tym mówić, to warto było pociągnąć temat. Nigdy nie wypytywała ją jakoś szczególnie o relację z nieżyjącym mężem. - Zrobiłam to samo co Ty? - Powtórzyła za nią. - Powiesz coś więcej, to może być całkiem interesujące. - Najwyraźniej były do siebie jeszcze bardziej podobne niż się jej mogło wydawać.

- Myślę, że to doskonały pomysł. - Rozejrzała się jeszcze wokół siebie. Wypadało chyba nieco doprowadzić do porządku stanowisko pracy, żeby Ellie nie została z tym sama. - Ogarnę tylko ten bałagan, bo nie chciałabym Ci go zostawić na później. - Powiedziała jeszcze i zaczęła uporządkowywać swoje prowizoryczne stanowisko.

Parsknęła śmiechem, kiedy usłyszała słowa babci. Kij w tyłku był naprawdę sporą przeszkodą w polubieniu kogokolwiek, a dobrze byłoby chociaż odrobinę przepadać za swoim ewentualnym przyszłym wybrankiem, nie wydawało jej się, aby można było pominąć ten aspekt w udanym małżeństwie. - Wiesz, dla niektórych sam ten tytuł by wystarczył, żeby ustawić się w kolejce, kij w tyłku nie przeszkadza, na szczęście my jesteśmy zrobione z innej gliny. Kto wie, może gdybym miała takiego dziadka, też miałabym patyk tam gdzie nie trzeba. Jestem Ci wdzięczna, że nie chciałaś tego sprawdzać. - W końcu w dużej mierze to kim była brało się właśnie z genów. Wiedziała, że Ellie w dużej mierze ukształtowała jej osobę, niektóre rzeczy miała we krwi, to wszystko spowodowało, że była tym kim była, a tak właściwie to nie miała sobie nic do narzucenia.

- Wydaje mi się, że warto jest się czasem poszarpać ze światem, poniekąd też bardziej się docenia to, co uda mu się wyrwać. - Być może i jej droga i babci nie była najprostsza, ale jednak nie wydawało jej się, aby któraś z nich żałowała tego, co przeżyła. Nie miała jeszcze szansy wypytywać Ellie o szczegóły, ale być może to był ten moment, może właśnie dzisiaj dowie się nieco więcej o jej historii. Była jej ciekawa, ale nie miała w zwyczaju wsadzać nosa w nieswoje sprawy, dzisiaj jednak nie brakowało jej odwagi, to był naprawdę dobry dzień.

- Tak, masz rację. - Nie sądziła, że ich historie były w dużej mierze podobne, nie miała o tym pojęcia, bo nigdy nie wchodziła w to zbyt głęboko. Wiedziała jednak, że skoro wreszcie udało jej się sięgnąć po to, co miało być jej, to nie pozwoli, żeby coś jej to odebrało. Nie, kiedy ułożyła sobie wszystko w głowie, właściwie to nie tylko w głowie, ale też w życiu.

- Nie spodziewam się niczego innego, zresztą raczej zawsze nie miał z tym problemu. - Ostatni czas minął im na poruszeniu wielu niewygodnych tematów, znalezieniu odpowiedzi na pytania, które nigdy wcześniej nie zostały zadane. Prudence nie zapominała skąd pochodził, co go ukształtowało, chociaż był tak bardzo różny od ludzi, którzy go wychowali. Wiedziała to od samego początku, chociaż znalazły się osoby, które próbowały zmienić jej opinię. Potrzeba było sporo czasu i chęci, aby jakoś to ułożyć, jednak się nie poddali. Widać niektórych rzeczy nie dało się tak po prostu w człowieku zabić, no i dobrze.

- Wcale nie zrobiłam żadnej miny. - Bardzo szybko zaprzeczyła słowom kobiety, chociaż doskonale wiedziała, że było zupełnie inaczej i Ellie dostrzegła to, co rysowało się na jej twarzy. Zioła wydawały się być w tej chwili wyjątkowo interesujące.

Nie do końca miała pewność, czy była gotowa słuchać z ust babci słów na temat głębokiego porozumienia z mężem, ani swoim, ani jej. Oczywiście, że się zarumieniła, Ellie nie miała litości, nigdy. Spodziewała się tego, że nie ominie tych kwestii, nie byłaby sobą, gdyby to zrobiła. Całkiem dzielnie jednak, nadal próbowała trzymać się w ryzach, wiedziała, że nie wytrzyma zbyt długo, bo kobieta potrafiła wzbudzać emocje, jednak póki co poza rumianymi policzkami nie dawała po sobie poznać, że to nie było dla niej do końca wygodne. Zresztą, zasłużyła sobie na te wszystkie słowa i to bardzo.

- Skoro mówisz, że jest to takie pozytywne w skutkach, to rzeczywiście warto się głęboko porozumiewać. - Naprawdę to powiedziała? Może powinna to sobie odpuścić. Próbowała zająć czymś ręce, zaczęła sprzątać stanowisko składania pęków ziół, tak to było w tej chwili chyba najlepszą możliwą opcją.

Kiedy skończyła, no, powiedzmy, że skończyła, tak właściwie to po prostu nieco doprowadziła to miejsce do porządku spojrzała na babcię. - Chyba możemy już iść. - Zdawała sobie sprawę, że to dopiero początek tej rozmowy, musiała się przygotować na więcej, wino zdecydowanie mogło pomóc w tej sytuacji.