- Tak właśnie myślałam. - Czyli jednak się nie pomyliła, dobrze jej się wydawało. Trochę jej ulżyło, bo jeszcze tego brakowało, żeby zrobiła z siebie jakąś wariatkę. Na szczęście nie pomyliła numerków, to znaczy drzwi były trzynastką i klucz miał ten sam numer. To oznaczało, że trafiła w dobre miejsce. Nie zmieniało to jednak faktu, że i jej nowopoznany towarzysz dzierżył klucz do tych samych drzwi.

To, co powiedział miało sens. Najwyraźniej nazywanie ich państwem Bower wcale nie było, aż tak przypadkowe jak się mogło wydawać. - Tak, to chyba zaczyna układać się w całość. - Pracownicy myśleli, że są małżeństwem, bo mieli bilety do tej samej kajuty, najwyraźniej zakupione właśnie na to nazwisko. Cóż - oni odkupili je z drugiej ręki, najwyraźniej sprzedawca nie przejmował się tym, że dwie zupełnie, obce osoby wylądują w tym samym pokoju. Miała nauczkę na przyszłość, by weryfikować to, co jej sprzedawano, tyle, że ta okazja wydawała się być naprawdę wyjątkową, oczywiście, że musiał istnieć jakiś kruczek, to było zbyt piękne, aby było prawdziwe, coś musiało być nie tak z tą ofertą.

- Nie, nie pytał, oferował jeden bilet, zapomniał też wspomnieć, że pokój jest dwuosobowy. - Gdyby było inaczej na pewno nie skorzystałaby z okazji. Kto to widział, aby trafiła na noc do jednego pokoju z nieznajomym mężczyzną, no nie całkiem nieznajomym, chociaż tę krótką pogawędkę przy drinkach raczej trudno było nazwać znajomością. Szlag.

Rita zacisnęła dłoń na rękawie swojej sukienki. Nie do końca wiedziała co teraz, bo istotne było to, że znajdowali się na statku, który płynął, a więc nie mogła tak po prostu wyjść stąd i pójść do domu. Zaczynała panikować, może zupełnie niepotrzebnie... Pomysł Darcy'ego bowiem był całkiem rozsądny. - To chyba najlepsza opcja, pójść z Tobą? - W końcu nie zamierzała na niego zrzucać tego obowiązku, to był ich wspólny problem, dobrze więc było go razem wyjaśnić. Obawiała się nieco, że może być problem z kolejną kajutą, bo na pokładzie znajdowało się wielu ludzi, jednak póki co nie podzieliła się swoimi myślami. Starała się nastawić pozytywnie. Na pewno jakoś uda im się znaleźć rozwiązanie.

- Fakt, wyszło, ale nie do końca mieliśmy na to wpływ. - Dodała jeszcze, bo trudno było szukać winnych w tej sytuacji. Być może nie była to, aż tak wymarzona podróż jak się mogło wydawać, bo dzielenie kajuty z kimś obcym nie należało do szczególnie komfortowych sytuacji. Mogli niby zorientować się bardziej, jak to wyglądało w momencie, w którym odkupowali bilety, jednak nie sądziła, że ktoś wpadłby na to, aby aż tak drążyć temat. Cena była wyśmienita, okazja niesamowita, no żal było nie skorzystać, teraz mieli przez to lekki problem, ale nie było przecież sytuacji bez wyjścia, czyż nie? Na pewno da się to jakoś odkręcić.

- Dobrze. - Zgodzili się co do tego, że lepiej będzie, jeśli pójdą razem. W dwójkę na pewno będą mieli większą siłę przebicia, czy coś, naprawdę starała się póki co myśleć pozytywnie.

Westchnęła ciężko, stała tuż obok Lockharta, gdy ten zaczął rozmawiać z obsługą na temat ich kajuty. Nie poszło tak gładko, jak zakładała. Nie było wolnych miejsc. Nie chciała się awanturować, nie miała w zwyczaju robić wokół siebie zamieszania. Spoglądała więc na swoje buty, skubiąc przy tym palcami rękaw swojej sukienki. Tyle by było ze zmiany kajut.

Nie wtrącała się w tę konwersację, nie sądziła, że jej zaangażowanie mogłoby coś zmienić. Najwyraźniej faktycznie wzięli ich za małżeństwo, nie była to tylko chwilowa pomyłka, niosła ze sobą również to, że mieli spędzić noc w jednej kajucie. Wszystko stawało się jasne.

Odprowadziła wzrokiem członka załogi. Milczała przez dłuższą chwilę, nie miała zbyt wiele do powiedzenia. W kajucie było jedno, małżeńskie łóżko, to było dość problematyczne, jeśli mieli tam nocować we dwójkę. - Jeśli pójdziesz na noc do baru, to nie skorzystasz z większości atrakcji. - To byłoby niesprawiedliwe, zresztą miała świadomość, że tak jak i ona był już zmęczony.

- To łóżko było duże, możemy oddzielić się poduszkami i spróbować zasnąć. - To nie tak, że mu nie ufała, ale czułaby się bezpieczniej, gdyby coś ich oddzielało. Nie do końca panowała nad tym, co robiła przez sen, a wolałaby jednak nie obudzić się zupełnie przypadkiem na praktycznie obcym mężczyźnie.

Nie chciała, żeby któreś z nich miało gorsze wspomnienia z tego wyjazdu. Kelly nie była egoistką, myślała o komforcie innych osób. Sytuacja nie była idealna, ale mieli gdzie spać, łóżko było duże, jakoś się w nim zmieszczą, to nie był koniec świata. Jakoś na pewno uda im się przetrwać tę noc, a nawet i dwie, to była ledwie krótka chwila podczas ich całego życia. Pewnie nigdy więcej się też nie spotkają, więc wcale nie musiało to być bardzo niezręczne, zresztą nikt poza nimi się o tym nie dowie.

- Myślę, że tak będzie w porządku, dziękuję za zrozumienie. - Widać było, że i chłopak starał się, aby ta sytuacja była dla niej jak najbardziej komfortowa, nie miał zamiaru wykorzystać okazji, dobrze, że trafiło na kogoś takiego. Udało im się dojść do całkiem niezłego porozumienia.

- W sumie, to nie najgorszy pomysł, moglibyśmy go nawet wybrać. - Póki co nie miała pomysłu co mieliby zademonstrować na tym konkursie, wiedziała, że Darcy jest pisarzem, więc na pewno miał bogatą wyobraźnię. Rita całkiem nieźle grała na fortepianie, a do tego potrafiła oczarować publikę, może faktycznie udałoby im się wypaść nie najgorzej, tym jednak mieli martwić się później.

Kiedy Darcy dał jej chwilę na ogarnięcie się, zniknęła w łazience. Chwilę zajęło jej przygotowanie się do snu, znalazła się w tym wielkim łóżku w swojej różowej pidżamie w króliczki - nie spodziewała się, że ktoś będzie oglądał jej ubranie do spania. Gdyby o tym wiedziała, pewnie nieco bardziej by się do tego przygotowała. Przykryła się kołdrą, i zasnęła niemalże od razu. Nie chciała się jakoś specjalnie zamartwiać tym, co się im przydarzyło.

Dzień przyszedł szybciej niż się spodziewała. Nie miała pojęcia ile właściwie spali, z początku zaniepokoiło ją brzmienie obcego głosu, ale przypomniała sobie dość szybko, że nie była tutaj sama. Jakimś dziwnym trafem wzięli ich za małżeństwo. Odwróciła się w stronę chłopaka, leżała na boku i przez chwilę na niego spoglądała. Sytuacja była dziwna, niekomfortowa, chyba nigdy jeszcze nikt obcy nie widział jej w podobnej sytuacji. Wolała nie myśleć o tym, jak okropnie wyglądała w tej chwili.

- Dzień dobry. - Od tego zaczęła. - Mamy chyba konkurs talentów do wygrania? - Rozmawiali o tym wieczorem, w sumie nie ustalili żadnych szczegółów. Póki co starała się jednak za bardzo nie ruszać, chociaż wypadałoby narzucić na siebie jakieś ubrania poza tą pidżamą.

- Lubię wygrywać, nie wiem właściwie jakie są nagrody, ale zawsze warto próbować, co nie? - Pewnie będzie to jakiś talon na darmowe drinki, czy coś, ale Rita lubiła występować, więc było to coś dla niej. Potrafiła prezentować się przed publiką, miała swój urok, chętnie sprawdziłaby jak zareagują na nie te podstarzałe małżeństwa. - Śpiewam średnio, umiem grać na pianinie, ale nie wiem, czy mają tutaj instrument, gdybyś coś napisał, w sensie jakąś scenkę, to może i mogłabym ją odegrać, tylko, że tak słabo w pojedynkę, masz problem z byciem w centrum zainteresowania? Wiem, że niektórzy pisarze wolą trzymać się z dala od sceny. - Broń Merlinie nie chciała, żeby przez jej pomysł poczuł jakikolwiek dyskomfort, miało chodzić tylko o dobrą zabawę z odrobiną rywalizacji. - Mam wrażenie, że publika i tak będzie pijana, więc w sumie to nie byłby trudny występ, nie będą w stanie się nam oprzeć. - Pewnie nie zauważyliby ich potknięć, jeśli jakieś miałyby się pojawić, do tego byli młodzi, atrakcyjni jak nic idealnie odnajdą się na scenie, byleby tylko chciano ich wysłuchać.

Darcy podniósł się z łóżka, Kelly odwróciła wtedy wzrok, bo nie chciała zostać przyłapana na wpatrywaniu się w obcego faceta, który właśnie wstał po ich pierwszej wspólnej nocy. Ona powinna pójść w jego ślady, nie mogła przeleżeć całego dnia, dopiero po krótkiej chwili znowu na niego spojrzała. Kiwnęła głową, tak, miała ochotę na wodę, bo nieco zaschło jej w gardle. Przesunęła się na łóżku i wystawiła jedną ze swoich nóg za kołdrę, chłód przeszył jej skórę.

- Nie musimy tego robić, to przecież nic takiego, już wychodzę. - Tymi słowami starała się dodać otuchy głównie sobie, jak powiedziała tak też zrobiła, wyszła z tego nieszczęsnego łóżka. Było drobinę niezręcznie, ale przecież nie wydarzyło się między nimi nic wielkiego, po prostu spędzili noc w jednym łóżku.

- Ogarnę się na szybko i pójdę nam poszukać stolika? Będziesz mógł wtedy przejść do łazienki. - Powiedziała jeszcze, nim wzięła swoje ubrania i zniknęła za drzwiami. Krótką chwilę zajęło jej ubranie się, w końcu większość zrobiła wieczorem. - Dobrze, już wolne, pójdę na piętro, będę tam na Ciebie czekać, masz jakieś upodobania co do śniadań? Mogę w między czasie na coś zapolować. - Dodała jeszcze z uśmiechem.

- Czy ja wiem, czy takie duże, ale lepsze to, niż kompletny brak umiejętności. - Starała się być raczej skromna, nie przeceniać swoich możliwości, nie mogła wiedzieć bowiem, co potrafią inni którzy płynęli z nimi w rejs. Oczywiście, że skoro już zamierzała wziąć udział w tym konkursie talentów, to chciała pokazać się z jak najlepszej strony.

- Ludzie kochają romantyczne historie. - Oczami wyobraźni widziała już to, jak ta scenka będzie wyglądała. Miała świadomość, że Darcy potrafił pisać naprawdę fascynujące opowieści, jeśli publika przeczyta coś, co napisze to na pewno będzie zachwycona - pozostawało wierzyć, że nie będą na tyle pijani, że zaczną im się rozmywać literki, to mogłoby nieco utrudnić ich popisy. - Mam nadzieję, że udostępnią nam instrument, w sumie potrafię być całkiem przekonująca... - To ostatnie mruknęła pod nosem, bardziej do siebie, by dodać sobie odrobinę odwagi. Wiedziała, że jeśli odpowiednio zatrzepocze rzęsami to trudno jest jej odmówić, wiele razy ratowało jej to skórę.

- Podoba mi się Twój entuzjazm, mam wrażenie, że razem możemy osiągnąć wielki sukces. - Widziała, że oczy mu się zaświeciły, ich pomysł był genialny - coraz bardziej się w tym upewniała. Skoro i ona i on myśleli, że im się uda to nie mogło być inaczej.

Ubrana pojawiła się ponownie w pomieszczeniu, w którym spali. Widziała, że jej towarzysz zaczął działać, co powodowało coraz większą nadzieję na to, że naprawdę im się uda. - Nie będzie mi przeszkadzało. W takim wypadku idę zająć stolik, będę na Ciebie czekać. - Zniknęła za drzwiami, zostawiła go samego, by miał chwilę na odświeżenie. Jak wiadomo najlepsze pomysły przychodziły do głowy pod prysznicem, miała więc nadzieję, że kiedy się tam znajdzie to właśnie tak się stanie.

Rita znalazła się w części restauracyjnej, zajęła jeden ze stolików, wcześniej poprosiła o śniadanie dla ich dwójki. Nie było to nic wyszukanego, raczej coś, po co każdy chętnie sięgał. Bekon, jajka, jakieś pieczywo, oczywiście nie pominęła też kawy, która miała za zadanie rozbudzić nieco ich umysły. Zdecydowanie tego potrzebowali skoro mieli do przygotowania tylko jedną scenkę, musiała być ona najlepszą z możliwych. Siedziała przy stoliku uśmiechając się sama do siebie, zadowolona z tego, co wymyślili.