Nigdy nie do końca panowała nad przestrzenią wokół siebie. Nie widziała innej opcji, jak do tego przywyknąć, różne rzeczy jej się przytrafiały od lat, nie widziała sensu, aby z tym walczyć. Po prostu tak już miała. Była to część jej osoby, czy coś. Każdy miał jakieś swoje przywary, ona nie do końca umiała zadbać o to, co działo się wokół niej. Jasne, udało jej się otworzyć cukiernię, która prosperowała nie najgorzej, potrafiła zadbać o swoich bliskich, co nie zmieniało faktu, że mogła wydawać się roztrzepaną, chociaż, czy właściwie tego słowa powinna użyć opisując siebie? Potrafiła pilnować swoich spraw, nic jej nie umykało, po prostu jej ciało czasem nie nadążało za myślami. Była przy tym drobna i nie do końca skoordynowana, sport nigdy nie był jej pasją, co zresztą widać było po jej osobie. Nie zależało jej jakoś szczególnie, aby nad tym pracować, pogodziła się z tym, że tak to wyglądało.

Nie miała pojęcia, co właściwie chciał z nią przegadać Benjy. Już niedługo miał zaspokoić jej ciekawość, bo w końcu zostali sami w cukierni, nikt nie miał im już przeszkodzić w rozmowie. Jeśli jednak nie chciał, aby ktoś coś podsłuchał, to raczej nasuwało jej się na myśl, że jest to coś osobistego. Chciał podyskutować o cukierni, coś innego wzbudziło jego zainteresowanie? Nie wiedziała, nie była w stanie się tego domyślić, bo przecież znali się krótko. Miała świadomość, czym się zajmował, wiedziała, że potrafił dostrzegać rzeczy, które innym umykały i to było w zasadzie tyle co o nim wiedziała, no i to, jakie słodkości lubił, chyba najbardziej istotny dla niej fakt.

- Myślę, że mogę Ci udzielić dodatkowych informacji, a wtedy będziemy mogli to stwierdzić. - Skoro bez tego trudno było mu ocenić, to czas najwyższy poszukać odpowiedzi, szkoda tylko, że jeszcze nie wiedziała na jakie pytania. Zdawała sobie sprawę z tego, że to dotyczyło jej, tyle, że trudno jej było dojść do tego czego tak konkretnie.

- Cóż, teraz jest nieco spokojniej, być może to dobry moment na to, aby dowiedzieć się, co nie gra. - Wiele się ostatnio wydarzyło, Londyn spotkała ogromna tragedia, magia była nieokrzesana, mury, ludzie zostali przeklęci. Można było się w tym zgubić, jeśli jednak coś nadal go niepokoiło to oznaczałoby to, że to nie zniknęło.

- Nie wiem, czy powinnam się martwić tym, że o tym myślałeś. - To brzmiało jednak dosyć poważnie. Nie zapomniał o swoich przeczuciach, tylko do tego wracał, więc musiał istnieć jakiś istotny problem, który go ku temu skłaniał. Był klątwołamaczem, widziała, że zna się na rzeczy, próbowała więc połączyć kropki i jedyne, co nasuwało jej się teraz na myśl to to, że być może cukiernia została przeklęta, na pewno musiało chodzić o miejsce, bo o co innego?

Nie patrzył w jej stronę, kiedy kolejne słowa opuszczały jego usta. Nora w przeciwieństwie do niego się mu przyglądała. Czekała, aż powie wszystko, co miał do powiedzenia. Miała jednak wrażenie, że ciągle krążył wokół tematu, nie przechodził do konkretów. - To całkiem zabawne, że znamy się ledwie chwilę, a już zdążyłeś to zauważyć. - Nie zaprzeczyła temu, co powiedział. Musiał być niezłym obserwatorem, widzieli się przecież ledwie kilka razy, a już dostrzegł jej roztrzepanie. - Zawsze tak miałam, powiem Ci, że jeśli jest jeden dołek na wielkiej przestrzeni to na pewno ja w niego wpadnę, to standardowe, jestem odrobinę nieogarnięta, ale tylko odrobinę. - Nie chciała sobie umniejszać, ale też nie było sensu udawać, że jest inaczej. Po prostu tak już miała. - To chyba nie jest problem? Nikomu nie robię krzywdy. - Poza sobą oczywiście, ale to nie powinno się liczyć.

Nora nie do końca zdawała sobie sprawę z czym konkretnie przyszedł do niej Benjy. Wiedziała, że istnieje jakiś problem, który zwrócił jego uwagę, tyle, że nie do końca miała świadomość jakiej dziedziny on dotyczył. To odrobinę ją niepokoiło, ale gdyby sprawa była bardzo nagląca na pewno wspomniałby o niej więcej w liście. Być może więc coś było na rzeczy, jednak nie było to takie niepokojące, aby musieli się tym zająć od razu. To było odrobinę pocieszające. Ostatnio spotykały ją drobne przeciwności losu, ale nie sądziła, że ma prawo narzekać patrząc na to, że inni mieli jeszcze gorzej. Nie skupiała się na swoich niepowodzeniach, tylko udawała, że nie istniały - to wydawało jej się być bardziej słusznym podejściem, zresztą miała sporo szczęścia bo otaczała się cudownymi ludźmi, zawsze znajdowali czas, aby ją odwiedzić, czy sprawdzali, czy na pewno sobie radzi - nie, żeby tego oczekiwała. Raczej nie dzieliła się swoimi uczuciami, wolała to zostawiać dla siebie, bo wszyscy wokół mieli swoje własne problemy, przy których te jej wydawały się zupełnie nic nie znaczące.

- Czy potrzebujesz czegoś konkretnego, aby je potwierdzić? - Nadal nie do końca wiedziała o co chodzi, więc wolała zapytać o to wprost. Jeśli chciał coś potwierdzać to by oznaczało, że miał już jakieś pewne założenia, które wymagały weryfikacji, jeśli miała mu ją ułatwić to potrzebowała informacji w jaki sposób mogłaby to zrobić.

- W takim wypadku udało nam się ustalić, że powód istnieje, skoro do tego wracałeś. - Rozmowa nie należała dla niej do najprostszych - bo nadal nie dostała żadnych konkretów, wiedziała, że już niedługo powinno się to zmienić, bo nie znalazł się tutaj bez powodu. Dostrzegł coś, co zwróciło jego uwagę, chciał to sprawdzić. Nie zamierzała mu tego utrudniać, szczególnie, że sprawa dotyczyła jej. Proste, że chciała się dowiedzieć skąd i dlaczego wzięły się te przemyślenia.

- Czy sugerujesz, że moja niezdarność nie jest czymś normalnym? - Mrugnęła, bo trochę tak to odebrała. Przywykła do tego, że czasem po prostu przytrafiały jej się sytuacje, które raczej nie zdarzały się nikomu innemu. Była właścicielką klubokawiarni, potrafiła dopilnować terminów, dbać o klientów, opiekowała się córką, jednak w niektórych momentach po prostu nie zauważała przeszkód, czy reagowała nazbyt energicznie przez co przytrafiały jej się nie do końca planowane sytuacje. Tak chyba wyglądało życie, nie można było być idealnym. Akceptowała to, bo co innego mogła zrobić. On jej teraz sugerował, że to wcale nie był jej urok?

Mina jej zrzedła, gdy wspomniał o tym, że to, co nad nią wisi może ewoluować i krzywdzić innych. Nie pomyślała o tym, nie brzmiało to kolorowo. Sobą jakoś nieszczególnie się przejmowała, jednak bliskimi... tu sprawa wyglądała inaczej.

- Możesz mieć rację. Nie pamiętam kiedy się to zaczęło, ale kiedyś chyba było trochę inaczej. - Próbowała się skupić i wrócić do przeszłości, jednak nie do końca umiała odnaleźć w czasie moment, gdy zaczęła być taka. Uznała to za coś normalnego, przywykła do tego tak po prostu, być może z początku zaczęła zwalać na zmęczenie, o co wcale nie było trudno, bo przecież od dawna była samodzielną matką, ale kiedy tak o tym mówił docierało do niej, że kiedyś było inaczej.

- Nie ukrywam, że trochę mnie to przestraszyło. - Norka wolała być z nim szczera. - Czy w jakiś sposób możemy zweryfikować to, czy jestem normalna, czy jednak nie do końca? i czy da się coś z tym zrobić, czy nie bardzo? - Nie znała się na klątwach, nie spodziewała się, że ktoś mógł na nią jakąś rzucić. Benjy jednak był dosyć blisko z osobami, które ją znały, może mogli razem dojść do takich wniosków. Nie lekceważyła tego, co miał jej do powiedzenia, wręcz przeciwnie mogła wydawać się dość mocno przejęta tymi wiadomościami.

- Nie wiem, co należy teraz zrobić, jesteś specjalistą, czy możesz mi z tym pomóc? - Spoglądała na niego czekając na to, co miał jej do powiedzenia, skoro to zauważył to pewnie tak było.

Krople deszczu uderzały o parapet, tworzyły całkiem miłą dla ucha melodię. Słońce już dawno zaszło, w klubokawiarni panował półmrok, świece oświetlały wnętrze na tyle na ile mogły. Ostatni klienci wyszli, dzięki czemu mieli szansę przejść do sedna. Panna Figg starała się jak zawsze emanować pozytywnym nastrojem, chociaż czuła, że ta rozmowa nie będzie należeć do najprostszych. Nie po liście, który być może nie brzmiał dramatycznie, jednak sprawiał wrażenie, że coś wisi w powietrzu, tylko jeszcze nie zdawała sobie sprawy o co chodzi. Co by to nie było, to wiedziała, że sobie z tym poradzi, wiele przeszkód pojawiało się na jej drodze i z każdą jakoś sobie radziła, tym razem nie mogło więc być inaczej.

Profesja Benjy'ego mogła pozwolić jej się domyślić, czego mogło to dotyczyć. Spodziewała się raczej usłyszeć, że chodzi o budynek w którym się znajdowali, a nie o nią samą. To było czymś zupełnie nowym, czego raczej nie brała pod uwagę. Nie zamierzała jednak jakoś specjalnie łamać się z tego powodu, była przecież Norą Figg - nie z takimi problemami sobie radziła, czyż nie?

- To tak właściwie niewiele. - Powiedziała z uśmiechem. W tej chwili nic jej nie rozpraszało, więc mogła się skupić, co do szczerości... wydawała jej się potrzebna do tego, żeby odpowiednio zidentyfikowali problem, musiała po nią sięgnąć. Zresztą nie miała nic do ukrycia, mimo, że nie znali się jakoś bardzo, to nie wątpiła w jego zamiary. Zainteresował się jej osobą, coś zwróciło jego uwagę i z tym do niej przyszedł, chciał zaradzić problemowi o którego istnieniu sama nie wiedziała, to było całkiem miłe, bo przecież mógł uznać, że go to w ogóle nie obchodzi.

- Być może nikt wcześniej nie przyglądał mi się zbyt uważnie. - Nie wierzyła raczej w to, że specjalnie zostało to zignorowane, starała się myśleć raczej pozytywnie o swoich bliskich i ich zamiarach. Uznawała więc, że po prostu nikogo to nie zaintrygowało, co przecież mogło się zdarzyć. Jej brat był klątwołamaczem, ale nie bywał w domu zbyt często, nie przyglądał jej się jakoś bardzo dokładnie, walczył ze swoimi demonami.

- Nie wątpię, pewnie sporo w swoim życiu widziałeś, zwłaszcza, że bywałeś w różnych miejscach. - Spodziewała się tego, że w innej części świata sięgano po inne metody, inne rytuały, inne klątwy, dokładnie tak jak ze słodkościami. Jako, że zdawała sobie sprawę z tego, że Benjy sporą część życia spędził w drodze, to pewnie i miał doświadczenie z magią z którą nie wszyscy mieli szansę się spotkać. To też mogło spowodować to, że zwracał uwagę na to, czego inni nie widzieli.

- Dzięki? - Nie do końca jeszcze wiedziała, jakie to były okoliczności. Najwyraźniej to, że zdarzało jej się w coś wdepnąć, o coś zahaczyć, czy wypuścić z rąk nie było wcale jej urokiem, a czymś głębszym. Musiała to przetrawić, powoli zaczynała to robić. Radziła sobie jego zdaniem lepiej, niż powinna w podobnych okolicznościach, to sugerowało, że nie było z nią najlepiej, tak właściwie nigdy się jakoś specjalnie nad tym wszystkim nie zastanawiała, czy ktoś specjalnie jej to zrobił, czy może zupełnie przypadkiem dotknęła czegoś, czego nie powinna. Opcji było wiele, wolała wierzyć w to, że sama to na siebie ściągnęła, niż pozwolić zwątpić sobie w to, że ludzie mieli co do niej odpowiednie zamiary, nikomu przecież nie zrobiła krzywdy w przeciągu całego swojego życia, no na pewno nie świadomie.

- Korzenie mogą być dość głębokie, zważając na to, że nie pamiętam kiedy to się tak właściwie zaczęło. - Miała być szczera, więc była szczera. - Nie wiem jeszcze, jaką cenę jestem gotowa zapłacić, czy masz pewność, że to nie uszkodzi mnie bardziej? - Musiała o to zapytać, tak właściwie to co doskwierało jej teraz było może nieco upierdliwe, ale dało się z tym żyć, z drugiej strony wspomniał o tym, że to może ewoluować i zacząć oddziaływać na innych, a to ją trochę przerażało. Zupełnie inaczej wyglądała sprawa, jeśli komuś z jej bliskich mogła stać się krzywda przez nią.

- Być może jesteś toporny, ale jakby nie patrzeć to Ty zauważyłeś, że coś ze mną jest nie tak. - Nie do końca miała pojęcie, w czym się specjalizuje, bo nie rozmawiali wcześniej o tym, czym się zajmował jakoś zbyt wiele, wiedziała tylko, że był klątwołamaczem, a że klątwy były różne... - To, że jesteś radykalny to chyba nic złego? - Najważniejsze, aby pozbyć się problemu, czyż nie, metoda nie do końca się liczyła, ważne, że przynosiła oczekiwany efekt. Nie potrzebowała delikatności.

- To pewnie nie różni się zbyt mocno, klątwa jak klątwa, jeśli masz chęć spróbować, to jestem gotowa oddać się w Twoje ręce. - Wolała nie mówić o tej przypadłości zbyt wielu osobom, skoro on wywęszył problem, to i on powinien się tym znaleźć, przecież raczej nie powinna stać się jej żadna krzywda. Wydawała się być przekonana, że to wcale nie był taki głupi pomysł. - Oczywiście nie chcę, żebyś zajmował się czymś, co nie leży w Twoich kompetencjach, też zapłacę Ci za to, bo przecież to Twoja praca. - Musiała o tym wspomnieć, bo nie chciała zajmować mu czasu, nie zajmował się tym przecież charytatywnie.

- Pewnie tak. - Ludzie mocno się od siebie różnili, szczerość, która dla niej była niczym wielkim, pewnie dla niektórych mogła być czymś zupełnie przeciwnym. Nie wszyscy lubili mówić o sobie, sięgać po prawdę, bo ta bywała bolesna. Nie wyobrażała sobie jednak, jak miałby ustalić fakty, kiedy nie chciałaby o nich mówić. Nie miała zresztą nic do ukrycia, pewnie dlatego, że była całkiem dobrym człowiekiem, a takim osobom łatwiej było dzielić się prawdą, bo nie mieli niczego na sumieniu, nie mieli się czego wstydzić.

- Może też nikt się na mnie jakoś specjalnie nie skupiał. - Starała się brzmieć lekko, ale dało się wyczuć w tym odrobinę goryczy. To raczej ona dbała o innych, może związane to było też z jej podejściem, na swoje drobne tragedie i niepowodzenia machała ręką, jeśli chodziło o całą resztę to była gotowa dźwigać większość ciężarów tego świata. Była ich oparciem, powierniczką - nigdy nie narzekała. Sama raczej radziła sobie ze wszystkim w pojedynkę, bo nie chciała być niczyim ciężarem, nie lubiła robić wokół siebie zamieszania. Nie było zresztą niczego, czego nie byłaby w stanie przetrwać bez nawet słowa skargi. Przyjmowała wszystkie kłody, które życie rzucało jej pod nogi, wierząc, że dzięki temu będzie silniejsza i jakoś tak kręcił się jej świat. Interesujące było to, że on dostrzegł, że to nie musiał być jej urok, że mogło się kryć pod tym coś więcej, być może nadejdzie w końcu moment, w którym lżej jej się będzie stąpało po ziemi. Nie, żeby miała prawo narzekać, bo inny mieli jeszcze gorzej, jednakże, skoro było w niej coś nietypowego, pielęgnowanego przez lata to dobrze byłoby się tego pozbyć.

- Dlaczego uważasz, że psujesz mi wieczór? Wydaje mi się, że jest wręcz przeciwnie, być może zauważyłeś, że jestem trochę popsuta, ale zasugerowałeś też, że można to naprawić, nie nazwałabym tego psuciem wieczoru. - Pokręciła jeszcze głową, bo zdecydowanie nie zamierzała się zgadzać z tym, co właśnie powiedział. To mógł być całkiem przełomowy dla niej wieczór, zwiastujący nadejście czegoś nowego, być może lepszego. Naprawdę wydawało jej się, że może mu zaufać, że wie co robi. Nie mogło być inaczej skoro jako pierwszy w ogóle zauważył, że coś mogło być z nią nie tak. Nie oceniała więc tego tak negatywnie. Zresztą wieczór, jak wieczór, jeden z wielu sobie podobnych jesiennych, chłodnych wieczorów, same w sobie nie należały do szczególnie przyjemnych.

- Mam nadzieję, że tak pozostanie. - Dodała uśmiechając się przy tym serdecznie. Dobrze jej było jako żywej i wolałaby tego nie zmieniać. Nie znała się na klątwach, widziała, że podkreślał to, że on raczej był specjalistą od przedmiotów, miejsc, nie ludzi, ale nie wzbudzało to w niej strachu. Naprawdę była gotowa sprawdzić, czy uda mu się coś zrobić z jej przypadłością.

Słuchała uważnie tego, co miał do powiedzenia. Opowiadał o tym na tyle interesująco, że nie wchodziła mu w słowo, nie dopytywała, czekała, aż skończy mówić. Starała się jak najdokładniej zrozumieć wszystko, co miał jej do powiedzenia, a było tego sporo.

- Rozumiem, to nie jest Twoja nisza, ale możesz spróbować, wierzę w to, że jak coś zacznie iść nie tak, to przerwiesz próbę, wolę stracić część siebie, niżeli przelewać to na moich najbliższych, cieszę się, że mamy podobne zdanie, nie ma tutaj alternatyw, trzeba się tego pozbyć. - Wydawała się być co do tego przekonana. Wybór był prosty, nie mogła dopuścić do tego, żeby komuś innemu stała się krzywda, żeby klątwa zaczęła oddziaływać na kolejne osoby.

- Taki problem to nie problem, no, oczywiście jeśli to przeżyję, wtedy to mógłby być spory problem, ale nie sądzę, że byś do tego dopuścił. - Naprawdę wierzyła w jego umiejętności, chociaż przecież ledwie się znali.

- Czyli co? Niedługo zaczniemy głębszą diagnozę? Wspominałeś, że musisz się co do tego przygotować, odezwij się do mnie kiedy to zrobisz, możesz też po prostu tutaj przyjść, zbytnio się stąd nie ruszam. - Była gotowa podjąć próbę, sprawdzić, czy uda mu się ściągnąć z niej to piętno, o którego istnieniu nawet nie wiedziała. - Jesteśmy dogadani. - Dodała jeszcze. Póki co nie martwiła się jeszcze tym, jak będzie przebiegać dalsza część jego pracy.