To co działo się w zaułku, przypominało źle wyreżyserowany spektakl. Źle, bo przegrywała nieodpowiednia strona tego całego konfliktu. Atreus może nie przeczytał w swoim życiu przesadnie dużo książek, ale i bez tego wiedział, że bohaterowie powinni wygrywać. Przecież tym właśnie z Lukasem byli - bohaterami, bo opowiadali się pod odpowiedniej stronie konfliktu, broniąc tego zasranego mugolaka, który dawno już znalazł się w bezpiecznym miejscu. W sumie też, mogli pewnie już chwilę wcześniej zrobić krok w tył, wycofać się z konfliktu, ale chyba żaden z nich nie posiadał w sobie niezbędnego ku temu pierwiastka. Żaden z nich nie mógł się poddać.

Bulstrode'a pchała do przodu jakaś koszmarna złość i zawiść. Nie o to, co konkretnie działo się w zaułku, zanim się w nim pojawili. Nie. To był tylko jeden z symptomów choroby, która powoli toczyła ten kraj od momentu, kiedy Lord Voldemort jasno i wyraźnie nakreślił swoje postulaty. Jego słowa rozhulały wszystkich, którym wcześniej brakowało pewności siebie. Pobudziły zwykłych dręczycieli, których jedyną alternatywą dla tego co robili teraz, było bicie żon albo dłubanie w nosie. Drażniło to blondyna niemiłosiernie, bo dokładało mu to niepotrzebnej pracy i zmartwień. Papierkowa robota piętrzyła się nieznośnie, bo pośród tej nienawiści rozsiane były ziarna nekromancji i czarnoksięskich zapędów.

Szarpnął się więc znowu, z nową złością i zaciętością, oswobadzając się z uścisku łysego, zaraz po tym jak Lukas próbował podciąć typa z butelką. Złapał go, pchając głową na cegielny mur i tym samym ogłuszając. Oddech. Jeden, drugi i pewna ulga, że kolejnego zasrańca mieli z głowy. Został tylko jeden - dokładnie ten który wymierzał teraz kopniaki Nottowi. Atreus więc, spróbował kopnąć i jego. Prosto w krocze.

Atreus poczuł jak pora roku działa przeciwko niego i podeszwa buta ślizga się na nieco oblodzonym chodniku. Nie na tyle, by całkowicie wytrącić go z równowagi i spowodować że wyląduje na ziemi, ale na tyle by nie trafił tam gdzie chciał. Ale i tak to chyba wystarczyło, żeby całą sytuację przesądzić. Facet rozproszył się, na chwilę poświęcając Atreusowi więcej czasu niż powinien i wtedy Nott odbił sobie każdy poprzedni kopniak, którego musiał doświadczyć. Ostra krawędź wbiła się w łydkę napastnika bez problemu. Mężczyzna zawył, zdjęty bólem lecąc na śnieg i łapiąc się za ranione miejsce. Krew ciekła mu przez palce, brocząc otaczającą ich, brudną biel.

— Wypierdalaj stąd — zarządził auror po krótkiej chwili wahania. Kopniaki i ciosy pięściami chyba mieściły się znakomicie w jego słowniku rzeczy dozwolonych podczas bójki, ale cięcie ciała w tak obrzydliwy sposób chyba już przywracało mu trzeźwość. Coś w nim, najpewniej ta część która nosiła odznakę, krzyczała że to zanadto wykraczało poza granice samoobrony. Najlepiej więc było dla wszystkich, by facet zawinął się stąd jak najszybciej, co z resztą zrobił bez większych sprzeciwów. Zostali więc we dwoje, w towarzystwie jego dwóch nieprzytomnych wciąż kolegów. — Kurwa, Nott, coś ty odpierdolił — rzucił szybko, dopadając do niego, wciąż rozłożonego na śniegu i niewątpliwie wciąż całego w bólu. Ale nie było to coś, czego nie poskładałoby parę dobrze zażytych eliksirów. — Możesz wstać?

Patrzył, wodząc spojrzeniem po przylepionym do bruku Nottcie, zastanawiając się czy w ogóle był w stanie podnieść się na nogi. Dostał w głowę i teraz czerwień odcinała się pięknie na brudnym, ale wciąż jasnym śniegu. Atreus zauważył to z jakimś opóźnieniem, jakby zmysły nie do końca chciały zaakceptować fakt, że było aż tak źle. Na tyle, że nie powinien nawet się go pytać czy powinien wstać, tylko zabrać go do szpitala.

Było coś w tym obrazie strasznego, co na moment chwyciło go za żołądek – to była tylko bójka. Ale bójka z ludźmi, których miało być coraz więcej, a którzy dodatkowo stawali się tylko śmielsi w swoich poglądach. Ba, już od jakiegoś czasu musiał zmagać się z podobnymi idiotyzmami, kiedy nosił mundur. Ten obligował go do tego by działać i reagować, a nie zasłaniać się typowym dla niego stwierdzeniem, że była to robota dla brygadzistów. Wciąż była, ale ci nie mogli być wszędzie, albo dostatecznie szybko. Tylko czy naprawdę musiał patrzeć jak jego przyjaciel krwawi na bruku, żeby dotarło do niego że wcale nie będzie lepiej i wsuwali się po równi pochyłej w stronę coraz większych brutalności niesprawiedliwości?

— Nie ruszaj się, teleportuję nas do Munga — przykląkł koło niego, sprawdzając jeszcze czy ma różdżkę. Ta na szczęście była na miejscu, i żaden z napastników nie postanowił być na tyle sprytny lub zdesperowany, by mu ją zabrać. Magia zadziałała, szybko i sprawnie, z charakterystycznym mlaśnięciem zabierając ich oboje do uzdrowicieli, żeby ci mogli zająć się Lukasem.