– Tak, brzmi to na zorganizowaną akcję w odpowiednim czasie, czyli podczas ogólnokrajowego zamieszania – Victoria westchnęła, bo zwyczajnie nie brzmiało to dobrze, ktoś doskonale wiedział co robił, a doba nie była z gumy i 24h nieubłaganie mijały, zmieniając się w kolejny dzień, i tak w kółko. Brakowało im czasu, brakowało im rąk do pracy, brakowało snu, brakowało mnóstwo rzeczy tak na dobrą sprawę. Victoria może i nie była jeszcze na skraju swojej wytrzymałości, ale prawdę powiedziawszy była już do tego całkiem blisko, a ciągły kaszel nie polepszał sytuacji. Może i nie kaszlała co chwilę, ale teraz powiedziała już tak dużo, że ponownie czuła drapanie w gardle i nawet w odruchu przyłożyła sobie dłonie do szyi, jakby to miało w czymś pomóc.

Spoiler alert: nie pomogło.

– Jest to jakaś ewentualność na pewno. Nie wykluczałabym tego całkowicie, ale to mi się wydaje mało prawdopodobne, bo jednak musieliby to zrobić w pośpiechu, zresztą składniki lepiej pobierać z żyjącej mandragory – zresztą tak jak większość roślin tak ogólnie. Lestrange chrząknęła krótko, jakby chciała odkaszlnąć grudę, która stanęła jej w gardle, bo słychać było, że głos ją zawodził. – Ale w przypadku tej zmutowanej pustynnej odmiany trudno powiedzieć ogóle. To nie jest odmianą o której przeczytasz w książkach, znaczy o pustynnej mandragorze tak, ale ta się zachowywała zupełnie inaczej – a tak jak mówiła, jedyna próbka do badań, jaką udało im się pobrać, została zniszczona.

– Jak wszystkie inne tropy zawiodą, to można ich zapytać, pewnie. Ale nie wiem czy to wiele da, bo właśnie po tym przekazał sadzonkę do Towarzystwa Herbologicznego – i od tamtej pory dbali o nią właśnie w Kent.

Upiła łyka swojej herbaty, zauważywszy że Brenna już drugi raz ignorowała jej pytanie, ale nie miała prawdę mówiąc siły pytać ją o co jej chodzi, nie miała ochoty się z nią teraz konfrontować, a już i tak mocno wykorzystywała jej czas wolny.

– Tak zrobię – stwierdziła, po czym zamyśliła się. – Do eliksirów na pewno. Mandragory są składnikiem sporej ilości mikstur, nie tylko tych na pertyfikację… a czy do czegoś jeszcze, no nie wykluczałabym tego. To niezbadane okazy – i morze możliwości.

Przejrzały dokumenty na tyle uważnie, na ile się dało, porozmawiały przez chwilę, ale Victoria nie chciała Brenny zatrzymywać. Przecież obie miały dużo pracy. I mało czasu na tę pracę.

– Dzięki za pomoc – i pożegnały się chwilę później, a Victoria zeszła do swojej pracowni, by upewnić się że syrop wykrztuśny  jaki przepisała jej uzdrowicielka w Mungu jest już gotowy. Pora była go zażyć (i wypluć sobie płuca).