— Klekot, klekot, klekot — powtórzyła ten pseudonim jeszcze parę razy, stukając wskazującym palcem o wargi, jakby zastanawiała się tylko na pokaz. Po prawdzie jednak przegrzebywała głowę w poszukiwaniu jakiegokolwiek wątku, który mógłby się z tym Klekotem skojarzyć, bo w sumie pseudonim miał chwytliwy. Niestety, nie ważne jednak ile się nad tym zastanawiała, nie była w stanie powiązać miana z czymkolwiek, co chowałoby się w jej pamięci. Z każdym więc kolejnym wypowiedzianym Klekotem, ściągała nieco bardziej brwi niezadowoleniu i tak samo wykrzywiała usta w dezaprobacie.

— Nic, pustka — powiedziała wreszcie smutno. — Ale no nie na mnie się cały Nokturn kończy, prawda? — nie tyle pocieszała w tym momencie Helunię, co samą siebie. — Mogę popytać, to tu, to tam. To akurat nie jest problem. Może ten Klekot chowa się w czyjejś pamięci o wiele gorzej niż w mojej — sama sięgnęła i, dla złagodzenia frustracji, pogłaskała rozłożoną na stole kotkę. Flądra zamruczała w odpowiedzi nieco głośniej, chociaż już pod wpływem pieszczot Helloise obwieszczała swoje zadowolenie.

Pewnie była bardziej rozczarowana niż Hela, bo bardzo nie lubiła nie wiedzieć rzeczy. Szczególnie tych, które związane były z jej domem, bo jakby nie patrzeć, na Nokturnie spędziła całe swoje życie i po co, skoro teraz nie była w stanie przypomnieć sobie, kiedy ktoś przyszedł do niej po pomoc? Całe szczęście jednak, faktycznie miała kogo zapytać. Burdel miał to do siebie, że w nim wszyscy wiedzieli wszystko, w końcu komu lepiej się zwierzać niż dziewczynie?

— Dziękuję, że do mnie z tym przyszłaś. Postaram się coś wygrzebać — odpowiedziała, trochę chyba automatycznie, dziękując za poświęcony jej czas jak każdemu jednemu klientowi. A potem ściągnęła delikatnie brwi, w jakimś niezrozumieniu, dlaczego Hela pyta ją o takie rzeczy. Mogłaby jej powiedzieć, czemu nie. Ale to znaczyłoby obarczenie jej pewnego rodzaju wiedzą, którą Ambrosia wcale nie dzieliła się łatwo. — Pewnie tak. Ale ja myślę o nich moimi kartami tarota. Diabeł jak zwykle ubrany jest w ładny garnitur, zamiast szpetnej twarzy — uśmiechnęła się delikatnie. Więcej nie miała zamiaru mówić. Pożegnały się więc i czarownica z Kniei opuściła Ataraxię.