Atreus z pewnym zafascynowaniem przyglądał się Diotimie Lupin, bo ta wydawała się nie przejawiać przesadnie wielu emocji. Czy w ogóle jakieś przejawiała? Oto było właściwe pytanie, bo biorąc pod uwagę ich interakcję, prawdziwe uniesienia wydawała się przeżywać kiedy mogła wypełnić w spokoju rubryczki formularzy dotyczących denatów. Jednocześnie, podczas całej tej wymiany zdań, która nie dotyczyła jego, uśmiechał się grzecznie, wodząc spojrzeniem od jednej, do drugiej kobiety. A potem padło magiczne słowo - głowa. Fascynujące to było, że pani Lupin z miejsca wiedziała o co w ogóle się rozchodzi, nawet jeśli drzwi do gabinetu otworzyła dopiero przed paroma chwilami. Nie był pewien jak tego dokonała, biorąc pod uwagę że on i Victoria wcale się nie obijali z pojawieniem w Krematorium, ale był pełen podziwu do jej umiejętności czytania dokumentacji. I zachowywania kamiennej twarzy wiedząc, że dosłownie to była sama głowa. Ciała brak.

Podążyli za kobietą do biura, a Atreus rozejrzał się po pomieszczeniu nieco leniwie. Nic nadzwyczajnego; biurko, zdjęcia rodziny, kominek. Świeżutka kawa. Papierowy samolocik złożył się za dotknięciem różdżki i poleciał, niosąc ze sobą notatkę, a Bulstrode zerknął na Victorię nieco znacząco, kiedy Lupinowa zajęła się woreczkiem na proszek Fiuu. Czaruj, mówiło jego spojrzenie, ale mimowolnie przypomniał sobie to jak Brenna próbowała kogoś czarować w jego ciele i mimowolnie wzdrygnął się, jakby przeszedł go dreszcz.

— Tak jak powiedziała auror Lestrange — śmiesznie mu się to mówiło, bo zwykle albo wołał ją po samym nazwisku, albo przekręcał specjalnie jej imię. — Goni nas nieco czas. Dlatego pojawiliśmy się tak wcześnie, a przez to kontakt z panią Moody był utrudniony. Człowiek pomyślałby, że minęło już tyle czasu od tragedii Spalonej Nocy, ale wciąż wszyscy mamy ręce pełne roboty i żonglujemy, niestety, grafikiem. Nasza szefowa też. Wiecznie zabiegana — westchnął smutno.

Victoria nie zamierzała czarować. Doskonale zdawała sobie sprawę, że jeśli chodziło o magię słowa, to brakowało jej pewnego rodzaju uroku i zdolności do słodzenia i smarowania. Była osobą zdystansowaną, chłodną w obyciu i nazbyt konkretną, nie planowała się więc wygłupiać i udawać kogoś, kim nie była, bo to był krok do katastrofy. W tym wypadku nawet jej uroda nie była w stanie pomóc, a zwykle w ogóle się nie uciekała do takich zagrywek, uważając je za niskie (a przecież z początku, gdy trafiła do biura brygady, postrzegana była za taką laleczkę, która nie nadaje się do tej pracy, bo trzeba być w niej twardym, a nie ładnym). Choć… być może jej cicha, racjonalna osobowość również miała jakiś swój urok.

Lestrange zastanawiała się, o co tyle zachodu z kontaktem z Moody, skoro technicznie głowa należała teraz do szpitala, a pani Lupin robiła im zwyczajnie przysługę, pozwalając nań zerknąć przed zniszczeniem. Czy nie powinna kontaktować się więc z kimś w szpitalu, czy jest na to zgoda, a nie z Harper Moody? Obserwowała Diotimę przez moment, gdy ta rozmawiała z pracownikiem, a za chwilę rozejrzała się raz jeszcze po biurze kobiety. I na moment wpatrzyła w Atreusa. Czy będą mieć kłopoty, jeśli nastąpi kontakt z Harper?

– Fale. Do biura – wyszeptała cicho do Buldstrode'a, starając się ledwo ruszać ustami, mając nadzieję, że ten załapie jej sugestię, żeby ktoś sprawdził czy Moody jest u siebie i ją być może czymś zajął… a gdy tylko pani Lupin znalazła się tuż obok, kiwnęła do niej krótko głową. I sama wydobyła swój notatnik i ołówek z kieszeni.

– To – potwierdziła Victoria, wracając pamięcią do rozmowy sprzed tygodnia z Atreusem, kiedy w ogóle dowiedziała się o jakiejś głowie. Cholerny Stanley i cholerna sprawa związana z Beltane. I widmo bezgłowego faceta, które widział Atreus. – Czy klątwy nie przeszkadzają w zutylizowaniu szczątków? – zapytała, akurat autentycznie zainteresowana, bo od jakiegoś czasu w wolnym czasie studiowała księgi dotyczące klątwołamania. – Sądziłam, że klątwolamacze Ministerstwa najpierw przełamują ewentualne klątwy, nim przekażą ciało do spalenia. Ostatecznie to też stanowi niebezpieczeństwo… – no i była ciekawa, czy ogień był w stanie spopielić klątwy, czy nic po nich nie zostawało?

A potem jej myśli podążyły tropem, w którym zaczęła się zastanawiać, czy po śmierci jej ciało było w stanie spłonąć, czy może nadal było odporne?

Nieważne.

A potem i Victoria się uśmiechnęła, tym razem to ona zamierzała powiedzieć coś co miało „rozluźnić atmosferę”, a nie było to proste w jej wykonaniu, bo zwykle trzymała kamienną twarz przy opowiadaniu żartów.

– Śmierciożerca to specjalny przypadek czarnoksiężnika, co do zasady się od siebie nie różnią – odparła kobiecie, nie zdradzając w tym temacie nic, bo sama gówno wiedziała, ale to dawało pewną wskazówkę, co do tego, czym denat się zajmował. Duża ekspozycja na czarną magię faktycznie sugerowała czarnoksiężnika. Zresztą jak to, że zajmowało się tym biuro aurorów… tyle że nie do końca się zajmowało, bo nikt nic nie wiedział. Victoria zapamiętała też, że to chyba oznacza, że będą mogli… dokładniej obejrzeć sobie tę głowę. – Z czystej ciekawości, często trafiają się wam głowy bez reszty ciała? – zagaiła jeszcze, resztę pytań zostawiając sobie na moment zobaczenia zguby.

Atreus spojrzał na Victorię jakimś takim pełnym powątpiewania spojrzeniem, kiedy zaczęła do niego szeptać. A potem zmarszczył brwi, bo najwyraźniej ona mówiła tak na serio. — Niby do kogo? — syknął, żeby przypadkiem pani Lupin go nie usłyszała. Co prawda wyszła z biura, ale zawsze mogła się odwrócić, albo posiadać niesamowicie czuły słuch i wszystko podłapać.

Oczywiście, gdyby mógł, to zaraz szybciutko by się z kimś skontaktował, tylko niezbyt wiedział, kogo mógłby zaczepić? Brenny nie widział dzisiaj w biurze. Podobnie z resztą Oriona. Cholera, mógł swojej towarzyszce stworzyć całą listę kogo akurat dzisiaj mogło nie być. Pomijał już kwestię tego, że nawet nie miał pod ręką wystarczająco dobrej wymówki, żeby jakiś raporcik z jego biurka na cito złapać i zanieść Moody.

— Tak, dokładnie to — rzucił do Lupin, kiwając przy tym głową, kiedy wrócili do kwestii głowy. W sumie też sam poczuł się nieco zaciekawiony kwestią klątw, które mogły spoczywać na ciałach wysyłanych do Krematorium. Jakoś wcześniej nie przywiązywał do tego większej uwagi, chyba zakładając że wszystko co tutaj trafiało musiało być bezpieczne. Nawet nie dlatego, że chodziło o to stałoby się z lekarzami, a raczej że głupio było pozwolić by antropolodzy i koronerzy ucierpieli wykonując swoją pracę. Oczywiście, niektórych klątw nie dało się złamać, ale chyba nie było ich aż tak dużo.

Uśmiechnął się grzecznie na wzmiankę o czarnoksiężnikach i śmierciożercach, a podczas kiedy Victoria niosła na swoich barkach całą tę rozmowę, on postanowił zająć się czymś odrobinkę innym, to jest przyjrzeć się aurze Diotimy.

Victoria kiwnęła głową na słowa Diotimy, w istocie znajdując to za całkiem interesujące, ale tak to już z nią było: jak złapała jakiś temat, który ją zafrapował, to potrafiła drążyć bardzo głęboko, a w ostatnim miesiącu dość intensywnie czytała książki o klątwach, z ukierunkowaniem na ich łamanie. Była dobra w rozpraszaniu magii, potrafiła okryć swój umysł, podnieść bariery mocne i wysokie, by trudno było je sforsować, to dlaczego by nie iść o krok dalej? Drażniło ją to, co działo się w jej kamienicy na Pokątnej, uważała, że to wcale nie pech, ani zrządzenie losu, tylko może jakaś stara klątwa… a kto wie, może wcale nie taka stara.

Stała w ciszy, gdy pani Lupin jednak uznała, że będzie się tu i teraz łączyć z Harper Moody. Starała się nie dać po sobie widać żadnych nerwów, bo faktem było, że byli tutaj bez wyraźnego polecenia z góry, a z własnego widzimisię. Na całe szczęście już dawno temu opanowała, jak panować nad swoimi emocjami – między innymi dlatego ludzie, którzy jej nie znali, mieli ją za kogoś, z kijem naprawdę głęboko w dupie, tak, że aż prostował jej kręgosłup, a do tego za chłodną w obyciu (i nie miało to nic wspólnego z lodowatą aurą, którą generowali wokół siebie z Atreusem).

A potem im odmówiono.

Lestrange miała ochotę wywrócić oczami, ale się powstrzymała.

– Oczywiście, dziękujemy za poświęcony czas – odpowiedziała jej równie uprzejmie kolejną formułką, nie zamierzając robić tutaj sceny, bo czuła, że to i tak nic nie da, a szczęście nie było tutaj po ich stronie. – W takim razie nic tu po nas, czekają inne sprawy równie niecierpiące zwłoki. Miłego dnia – życzyła jej jeszcze, potwierdzając niejako, że faktycznie im się spieszyło. Kiwnęła głową do kobiety i ewentualnej innej osoby, która tu była, na pożegnanie, po czym odwróciła się, licząc na to, że nie będzie musiała szturchać Atreusa, albo że ten czegoś nie powie.

Na szczęście nie powiedział, więc spokojnie opuścili krematorium. Z pustymi rękoma, brakiem informacji i poczuciem lekko zmarnowanego, jakże cennego czasu. I świadomością, że prawdopodobnie Moody dowie się o tym akcie samowolki.