Zdaniem Atreusa, albo raczej linią obrony, której zamierzałby się trzymać, on był niewinny. To on został napadnięty kiedy siedział sobie przy stoliku i tylko tej whisky było mu cholernie żal. Czy mówił wszystko z premedytacją? Ależ oczywiście. Zawsze taki był; starając się sprowokować oponenta, o wiele rzadziej samemu uderzając pierwszemu. Zabieg trochę ostrożny, jakby wyliczony i okropnie wręcz cwaniacki. Na tego który się bronił, patrzono bowiem przychylniej niż na tego, kto uderzył pierwszy.

Tym razem, przynajmniej, żaden z nich nie był kompletnie zamroczony eliksirem miłosnym. Alkohol szumiał w głowie zupełnie inaczej - sensowniej, jak byłby w stanie to stwierdzić Bulstrode, będąc jego koneserem. Nie wywlekał na wierzch niczego, co nie siedziałoby już w środku. Nie naginał woli człowieka.

Uśmiechnął się lekko, połykając słowa, które gotowy były robić za kolejną zaczepkę, sprawdzając językiem zęby po stronie twarzy w którą dostał. Wszystkie były na miejscu i nawet się nie chwiały.

— To nie ja wpadłem z pizdy do lokalu pełnego ludzi robiąc aferę — zauważył, a potem, kiedy dotarło do niego o co chodziło, roześmiał się w głos. — Chodzi ci o Victorię? Naprawdę? Błagam cię, nie miałbym zamiaru się do niej dojebywać. W żadnym możliwym scenariuszu — syknął trochę, bo śmiech zwyczajnie bolał. — A oświadczyny? A to ci złoto dopiero. Sam już kupiłeś pierścionek, że ci tak zależy? — zapytał z cwaniackim uśmiechem, łapiąc się na tym, że może przesadzał. Uniósł ręce w niewinnym geście. — Tylko żartuję.

— Przecież już ci to mówiłem — mruknął z przekąsem, bo jego zdaniem ta rozmowa odbyła się podczas balu Lestrangów, gdzie Christopher wypytywał go o Sauriela. Bulstrode może nie powiedział pełnym zdaniem, że nie jest Victorią w żaden sposób zainteresowany, ale mocno to sugerował (jego zdaniem). To, że Rosier miał co do tego wątpliwości, to już nie była jego wina, szczególnie że tak gorąco go zagrzewał do całego podrywania auror.

— Myślałem, że chodziło ci o inną — odpowiedział. Po części była to prawda bo w tym pierwszym, najkrótszym momencie, przeszło mu przez głowę, że chodziło mu z jakiegoś powodu o Brennę. Inna sprawa, że o niej też nie wypadało mówić na głos, że nie była porządna, chociaż te całe dziury i wpychanie się w kłopoty można było interpretować różnorako. Była porządnym człowiekiem, ale damą z dobrej rodziny to już zależy w którą stronę powiało. Niejedna stara ciotka na przyjęciach pewnie załamywała ręce nad kimś takim, on nie widział w tym nic złego. — Oj daj już spokój o tych Blacków. To te durne drinki — wzniósł ręce do nieba.

Wzruszył ramionami i sięgnął po papierosa, nie przejmując się aż tak bardzo, że będzie bolało. Miało boleć. Dzisiejszy dzień nie był aż taki zły, ale wczorajszy? Wrócił z Lozanny do domu, gdzie czekał na niego urodzinowy tort. To wcale nie było takie złe, bo ciasto było smaczne, pomijając fakt że wyglądało jak cholerny kaktus. Ale razem z tortem i prezentem od Brenny, butelką i życzeniami od Chrisa, a także stertą innych upominków i korespondencji, znalazło się tam coś jeszcze. List od Stanleya. List, którego się nie spodziewał i który zwyczajnie na nowo łamał mu doszczętnie serce. Może dobrze, że zaraz miało być Samhain, bo wszystko to co w nim siedziało i kotłowało się teraz, będzie miało gdzie ujść.

— A oprócz tego, to między wami wszystko dobrze? — zapytał, kiwając tylko głową na jego zadziwiające ustępstwo.