— Znak rozpoznawczy, o którym nikt nie słyszał? Nie obraź się Fergus, ale to nie trzyma się kupy.

Podzieliła się swoimi odczuciami, nie kryjąc powątpiewania w głosie. Gdyby na przykład pomniejsze sklepy z różdżkami zostały okradzione albo jakieś sklepy z ingrediencjami pokroju włosów jednorożca, to może. Ale z tego, co słyszała i czytała, włamanie było bardziej aktem wandalizmy niż rzeczywistej kradzieży.

— Z żabą na móżdżek się zamienili, ale masz rację, jak poszło to do Nokturnu, to brygadziści mogą mieć spory problem z dowiedzeniem się, co i jak.

Wstała, otrzepała dłonie i ściągnęła rękawiczki, odwracając się do Ollivandera.

— To nie jest wiedza tajemna rodem z działu ksiąg zakazanych w Hogwarcie. — uśmiechnęła się i zaraz też zaczęła mu tłumaczyć. — Po pierwsze jesteśmy w rezerwacie, który jest pilnie strzeżony przez ministerstwo. Po drugie zwierzętami w nim opiekują się magizoolodzy i jednym z ich obowiązków jest prowadzić obserwacje osobników różnych gatunków. Spotkaliśmy się tutaj, bo to właśnie na wschodzie parku stado jednorożców pojawiało się najczęściej przez kilka ostatnich dni, przynajmniej taką informację dostałam z biura.

Ruchem głowy wskazała kierunek i zaraz też podjęła w tamtą stronę marsz. Była pewna, że Ollivander nie pozostanie daleko w tyle, więc podjęła na nowo:

— Być może tutaj są, być może nie. Niedługo się o tym przekonamy. Szukaj  drzew poznaczonych rysami od rogów, wyżartej trawy, łajno to akurat najłatwiej zobaczyć.

Żwawo powędrowali dalej, ale Regina nie była już tak rozmowna. Skupiała się na dźwiękach ptaków i innych zwierząt oraz wypatrywała śladów, o których wspominała Fergusowi. Nawet cieszyła się, że zgodził się na wspólne poszukiwania. Samotność czasem była miła, ale ostatnimi czasy bardziej doskwierała Olbrzymce.

Wyobraźnia Olbrzymi była współmierna do jej wzrostu, więc natychmiast zaczęła wyobrażać sobie meduzę nawołującą do podboju mórz i oceanów. Później, kiedy już podporządkowałaby wszystko, co pod wodą, wraz z uzbrojoną armią przeróżnych wodnych kreatur, wypowiedziałaby wojnę temu, co na lądzie… Zaśmiała się pod nosem, bo pływająca galareta w hełmie i z mieczem było czymś, co zdecydowanie chciałaby zobaczyć.

Widocznie Fergus wziął sobie do serca słowa Reginy, całą swoją uwagę poświęcając wypatrywaniu znaków, o których mu powiedziała. Potknął się i byłby padł na ziemie, ale zamiast tego natrafił na szerokie plecy kobiety, która w jednym momencie się zatrzymała.
W drugim obróciła się i puściła przedramię Ollivandera, za które go złapała, kiedy poczuła, jak uderza ją w plecy. Nie miała czasu na wymienianie grzeczności, więc po prostu skinęła głową i wróciła wzrokiem do tego, co rozgrywało się przed nimi.

Drzewa w tym miejscu lekko się przerzedziły, dzięki czemu przepuszczały nieco więcej światła na porytą ostro ściółkę. W pierwszej chwili Regina pomyślała o dzikach, ponieważ ziemia była w podobny sposób przerzucona, ale coś jej nie pasowało.

— Poczekaj chwilę. — poprosiła go i ostrożnie postąpiła krok naprzód.

Stawiała nogi tak, by nie zadeptać śladów i jednocześnie móc się przyjrzeć glebie z bliska. Ślady były nierówne, miejscami dało się zauważyć odciski kopyt, i jakby łap, ale większość była już zbyt rozmyta i zmieszana ze sobą, by dokładnie określić, jaka zwierzyna tutaj była.

Uniosła głowę i zaczęła rozglądać się po okolicznych drzewach, ale kilka powalonych pni i złamanych gałęzi wyglądało, jakby leżały tam od znacznie dłuższego czasu. Z tego powodu znowu wróciła do obserwacji ziemi, a po chwili zamyślenia, zaczęła rozgarniać mokry piach i liście nogą.

Nie machnęła stopą nawet i trzy razy, kiedy spod całego tego bałaganu wychynęła kość? Nie, to nie była kość, choć kolorem ją przypominała. Regina schyliła się i podniosła kawałek białego lekko skrzywionego rogu.

— Ciekawe... — mruknęła do siebie, oglądając znalezisko z każdej strony.

Nie trzeba było być ekspertem w dziedzinie fantastycznych stworzeń, by wiedzieć, że Olbrzymka trzyma w dłoniach kawałek rogu jednorożca. Nie było w tym nic dziwnego, bo zdarzało się, że zwierzęta te gubiły kawałki poroża na skutek jakichś chorób, walk lub po prostu rósł on na tyle długi, że w końcu się łamał.

— Wszystko w porządku?

Spytała, podchodząc do Fergusa, który wydawał się nieswój.

Miodowe oczy powędrowały za dłonią Fergusa i zatrzymały się na tym, co sprawiło, że wytwórca różdżek zadał to pytanie. „Co tu się do cholery stało?”, świetne pytanie, pomyślała i przykucnęła nad pożółkłą kością.

— O ile kość należy do jednorożca. — odparła, zakładając rękawiczki i zabrała się do odkopywania znaleziska. — Bo może też do czegoś innego, co zaatakowało jednorożca, ale padło od rogu.

Właśnie róg, czy raczej jego kawałek podała Ollivanderwoi. Nie miała zamiaru angażować go w wykopaliska, tym bardziej jaką miał minę, kiedy odkrył jedną kość.

Przesuwana ziemia odsłaniała kolejne części szkieletu, który Regina po chwili rozpoznała, jako nalężący do nieparzystokopytnego zwierza. Najprawdopodobniej jednorożca, ale trudno było to określić bez czaszki.

Rowle nie była jeszcze zaniepokojona tym odkryciem. Wcale nie musieli mieć do czynienia z czymś wyjątkowym, bo jednorożce żyjące dziko, podobnie jak dzikie konie, musiały mierzyć się z drapieżnikami oraz chorobami.

— Ciekawe… — rzuciła pod nosem i wstała, by spojrzeć na to wszystko z góry. — Nie jestem w stanie określić, czy coś go upolowało oraz, czy aby na pewno to jednorożec. Nie ma czaszki, kości trochę już tu leżą i też nie ma wszystkich. Mógł paść też ze starości.

Mówiła spokojnie, bez jakiegokolwiek zdenerwowania, bo i nie widziała sensu w snuciu spiskowych teorii. Wyciągnęła rękę po róg i kiedy Fergus go oddał, powiedziała z ciepłym uśmiechem:

— Chyba nie wychodzisz za często z pracowni. Czy może nie przepadasz za wypadami na łono natury? Wiem, że kości i inne takie to nie jest przyjemny dla oka widok, ale cóż, taka kolej rzeczy. Z każdego z nas tylko tyle zostanie.

Upewniła się jeszcze, że z Ollivanderem na pewno jest wszystko w porządku i zaproponowała dalszą podróż. Zwłaszcza że kilkanaście metrów dalej pień drzewa był poznaczony głębokimi bruzdami. Czyli byli na dobrym tropie.

Niedługo później

Jednocześnie las stawał się coraz cichszy, aż wreszcie śpiew ptaków całkowicie ustał. Jak na złość słońce skryło się za szarym obłokiem chmury, ale to nadal nie zraziło Reginy, co do całej wyprawy.

Zawahała się dopiero wtedy, kiedy do ich uszu dobiegło ciche rżenie i zaraz też głuche uderzenie, jakby coś sporych rozmiarów zwaliło się na ziemię bez sił.

— Nie do końca. Rezerwat ma na celu wygospodarowanie dla zwierząt nietkniętego przez człowieka miejsca, w którym będą mogły żyć dziko lub pół dziko. — odparła po chwili i dodała. — Drapieżniki są niestety nieodłączną częścią łańcucha pokarmowego.

W odróżnieniu od towarzysza, Regina się nie bała, ani nie czuła się nieswojo. Owszem, las stawał się coraz bardziej ponury, ale to tylko podsycało jej ciekawość i chęć sprawdzenia, co najlepszego dzieje się w rezerwacie, który powinien być pod szczególną obserwacją ministerstwa.

Z powagi sytuacji zdała sobie sprawę dopiero wtedy, gdy biały kształt zwalił się na ziemie, a Fergus zapytał przez ściśnięte gardło, uzbrajając się w różdżkę. Sięgnęła i po swoją, zastanawiając się nad kolejnymi krokami.

Na dobrą sprawę jednorożce miały bardzo niewielu naturalnych wrogów. Na północy mogły być nimi smoki, które jako jedne z nielicznych potrafiły dogonić jednorożce. Zdarzały się też przypadki, że żywiły się nimi akromantule, ale nie zostało to oficjalnie udowodnione. W Anglii, gdyby nie liczyć czarodziejów-kłusowników, jednorożce były całkiem bezpieczne. Więc co, do stu ponuraków, się tutaj działo?

— Chodź, musimy to sprawdzić.

Nawet nie spojrzała na towarzysza, tylko od razu ruszyła chyłkiem w tamtą stronę. Po przejściu nastu metrów zwolniła i zaczęła o wiele uważniej stawiać nogi, by nie narobić za dużo hałasu.

Im bliżej śnieżnobiałego stwora byli, tym wyraźniejsze stawało się rzężenie, parsknięcia i szelest rytych liści i gałęzi, które ścieliły się gęsto na ziemi. Rowle oparła rękę na drzewie i zerknęła za nie.

Jej podejrzenia się potwierdziły. Za pniem był jednorożec, któremu wiele brakowało do wyobrażeń, jakie mieli czarodzieje i mugole o tych szlachetnych stworzeniach. Sierść na brzuchu i zadzie była pozlepiana ni to błotem, ni to jakąś srebrną mazią, którą Regina natychmiast rozpoznała jako krew. Z szarych chrap również wypływała i kapała na liście i glębę gęstymi kroplami.

Zwierzę wyczuło obcych i spróbowało się zerwać, by uciec przed domniemanym zagrożeniem, ale prędko okazało się, że nie ma siły wstać. Przednie kopyta znowu rozorały ziemię, a koń odrzucił łeb i zarżał przeciągle, by dać upust swojej bezsilności.

— Na brodę Merlina… — wyszeptała Olbrzymka, nie wierząc własnym oczom.

Wyszła zza drzewa i stanęła przed zwierzęciem, oniemiała. Jednorożec co chwila błyskał białkami oczu z przerażenia i rzucał głową na boki. Podjął jeszcze kilka prób, by wstać, ale ewidentnie brakło mu sił lub sprawiało mu to zbyt wiele bólu.

Jeżeli przyjrzeć się bardziej rannemu zwierzęciu, to nie szło zauważyć rany lub ran, które były przyczyną jego tragicznego stanu. To, co jeszcze rzucało się w oczy, to brak rogu, a sam kikut, ułamany niemal przy nasadzie, wystrzępiona grzywa i wystające spod skóry żebra. Magiczny koń wyglądał jak siedem albo i więcej nieszczęść.