Zawiesiła na Effie spojrzenie nieco dłużej niż powinna. Będzie musiała pamiętać o tym, że zainteresowała się ona jakimś typem spod ciemnej gwiazdy, gdyby tylko wiedziała, że był to Billy... to bardzo szybko by jej powiedziała, że to zły pomysł. Znaczy był całkiem uroczy, miło było spędzać z nim czas w szkole, tylko dosyć szybko się przywiązywał. Na samą myśl o tym, że oświadczył jej się jeszcze w szkole dostawała mdłości. Zdecydowanie nie była na to wtedy gotowa. - Jakby coś, to daj znać, gdybyś potrzebowała wsparcia. - Jakiegokolwiek. Wiedziała, że serce nie sługa i czasem nie dało się inaczej. Chciała mieć pewność, że Eff przyjdzie do niej ze wszystkim, co będzie ją męczyło.

- Chłodna niczym lód, cała ja. - Rzadko kiedy była taka zdystansowana, jednak nie umiała w tej sytuacji zareagować inaczej. Obudziły się w niej wspomnienia z tego czasu, kiedy przepadł, gdy zastanawiała się, co u niego słychać, czy żyje, czy ma się dobrze, czy nie biega gdzieś po lesie i morduje ludzi. Wiele miała baw związanych ze zniknięciem Charlesa. Nigdy jednak się nie odezwał, nie opowiedział, co u niego słychać, jakby ich przyjaźń wcale nie istniała. Najwyraźniej bolało ją to nadal, czego nie zamierzała ukrywać.

- Czy to jakaś sugestia na temat tego, że przytyłam? - Może nie latała już teraz tyle, co kiedyś, jednak nadal sporo czasu spędzała dbając o formę. Spędziła ten miesiąc po Beltane w domu, jednak nie wydawało jej się, żeby to było po niej widać, a teraz ten zasugerował, że może spodziewać się dziecka. Ukłuło to w jej dumę.

Wtedy pojawił się obok nich mężczyzna. Wood go nie znała, najwyraźniej był jakimś znajomym jej przyjaciółki. - Heather Wood. - Rzuciła jedynie w powietrzu, chociaż pewnie nie było to potrzebne, większość czarodziejów kojarzyła jej twarz, zapracowała sobie przez te ostatnie kilka lat na sławę.

Spojrzała na Charlesa i wzruszyła bezradnie ramionami, najwyraźniej się spóźnił i został tutaj sam bez żadnej panny, co za niefart, nie, żeby jej to nawet trochę nie bawiło. Zasłużył sobie, ba, zdaniem Rudej zasłużył sobie na całe zło tego świata, a wszystko przez to, że się do niej nie odezwał.

Cameron zaczął komplementowanie Fletchera, co nieco zdziwiło Rudą. Przyglądała się mu bardzo uważnie, aż do niej dotarło, co siedziało teraz w jego głowie. Pomylił go z ich Charliem. Nie chciała mu przerywać, żeby nie wyglądało to głupio, miała jednak nadzieję, że szybko się połapie, że to nie jest Rookwood. Miała świadomość z czego to wynika, jednak tożsamość, którą stworzyła dla niego Brenna się nie zmieniła, póki co, a przynajmniej ona o tym nie wiedziała, więc na pewno tak nie było, bo Longbottom by jej szybko przekazała informacje. Co za kraksa.

- Według gazet? - Powtórzyła jeszcze po Lupinie nieco zmieszana. Skoro tak stawiał sprawę...

- Nie mamy żadnych dzieci, i nie będziemy mieć, przynajmniej nie w najbliższym czasie. - Postanowiła rozwiać ten temat raz na dobre, bo nie do końca podobało jej się do czego zmierza ta rozmowa. Zauważyła, że Lupin zaczyna się denerwować, więc złapała jego dłoń, żeby poczuł się pewniej.

- Nie, to nie jest nasz Charlie. - Dobrze, że to do niego dotarło. Powiedziała to bardzo cicho, licząc na to, że nikt nie zauważy, że szepcze Cameronowi na ucho, bo przecież w towarzystwie nie wypadało.

Hjalmar w porównaniu do ojca, nie miał żadnych rozterek odnośnie do tego czy powinni pójść czy też nie. Odpowiedź była jedna i bardzo prosta - oczywiście, że tak. Przede wszystkim było to święto i grzech było nie wziąć w nim udziału. Po drugie była to wymówka, aby chociaż raz skończyć wcześniej pracę, wszak musieli zdążyć dotrzeć na samą Lithę, a jako, że nie odbywała się w Dolinie to mieli kawałek drogi.

Młodszy z Nordgersimów zdecydował się na taką samą stylówkę co jego starszy. Przywdział koszulę kratę ale dla odmiany zieloną, co by się trochę od Dagura wyróżniać. Nie to, żeby byli całkowicie innego wzrostu, co samo w sobie było wystarczającym wskaźnikiem, który pozwalał zdecydować, który z nich to Hjalmar, a który to nie.

Nie wziął także własnego rogu, wszak bał się, że może go zgubić. Nie wiedział ile alkoholu dzisiaj spożyją, a utrata takiego niemal artefaktu, nie była mu na rękę. Nie dziwił też się swojemu tacie - ten był po prostu monstrualny, a kufle z których oni korzystali, były śmiesznie małe... oczywiście dla niego.

- Na brodę Merlina... Nie chcesz chyba dzisiaj podróżować jeszcze do Akranes? - spojrzał na ojca, bacznie mu się przyglądając przez moment. Staruszek był szalony - to było wiadome od zawsze - ale nigdy nie sądził, że aż tak - Jak jeden rok Cię nie będzie w świątyni to nic się nie stanie... - dodał z lekkim wzruszeniem ramion - Ale za to wianek na pewno sprawi, że w jakimś stopniu to sobie zrekompensujesz - zaśmiał się pod nosem. Już to widział jak ten trzymetrowy olbrzym paraduje w wianku z kwiatów. No coś wspaniałego - Skoro wymaga tego tradycja... To i ja się skuszę - przyznał, kiwając na zgodę kiedy Dagur wybierał swój szczęśliwy wianek.

Dostrzegł w tłumie tych wszystkich osób kogoś znajomego - Chwila, poczekaj - klepnął starszego po ramieniu, przesuwając się kilka kroków do przodu, aby po chwili unieść dłoń, którą pomachał w kierunku dobrze znanej sobie kobiecie - Pandora! - zawołał, starając się zwrócić jej uwagę na siebie.

Widząc, że jego działania przyniosły skutki, sięgnął po swój wianek. Hjalmar był bardzo ciekaw co mu się przytrafi, wszak Dagur trafił na paprotkę. To dopiero robiło z niego grecką muzę czy coś ten deseń... a może kolosa?

Werbena

Postanawiając się przychylić do zdania kobiety, nie zamierzał oferować jej w tym momencie papierosa. W towarzystwie rozważnej kobiety zawsze przyjemniej się przebywało, niż w obecności kobiety będącej jej przeciwieństwem. Chester należał do osób, na których rozsądnie było nie wywierać jakichkolwiek nacisków czy wyrażać swojego niezadowolenia pod jego adresem. Po niedawnych zajściach naprawdę nie był w nastroju do spierania się z przypadkowymi ludźmi.

— Rozsądnie. — Pochwalił takie podejście swojej towarzyszki, na której twarzy odmalowało się szczere zaskoczenie za sprawą przekazanej jej szczerej informacji. — Nie ma pani za co przepraszać. To pierwsze skojarzenie. — Nie dostrzegał powodu do tego, aby go przepraszać. Łatwo było ulec takiemu złudzeniu podczas spoglądania na mężczyznę z małymi dziećmi. Kobieta nie wchodziła z butami w jego życie i nie zapytała w pierwszej kolejności o jego żonę, która nie mogła mu towarzyszyć w tym dniu z tego odeszła z tego świata dziesięć lat temu. Do nadejścia rodziców chłopców powinien wytrzymać bez sięgnięcia po papierosa. Oby tylko nie kazali mu długo na to czekać.

Chester zdołał przekonać się na własnej skórze, że rozdawane przez Mirabellę Abott wianki posiadają magiczne właściwości. Potrafiły wpływać na postrzeganie rzeczywistości i na odczuwane emocje, zaburzając trzeźwość osądu. Doglądanie wnuków pochłaniało większość jego uwagi. Nie uważał aby swobodna rozmowa z kimkolwiek kolidowała z tym, dopóki nie zatraci się w niej do końca i nie straci z oczu chłopców. Ostatnie czego potrzebował to ich zniknięcie, szukanie ich po całym Stonehenge i angażowanie do tego Brygadzistów. Ta, którą właśnie prowadził z Camille, wydawała mu się... przyjemna.

To nie tak, że z powodu swojego zatracania się w czarnej magii i licznych morderstw, jakich dokonał, pozostawał niewrażliwy na piękno świata. Postrzegałby go jako znacznie piękniejszy, gdyby po tym padole nie chodziło pośród czystokrwistych czarodziejów tyle szlam, które powinny jedynie służyć tym pierwszym. Jeśli nie to powinni zostać wykończeni. Wszyscy świętujący tutaj ludzie zdawali się bawić tutaj w najlepsze, jakby dokonany przez niego i pozostałych popleczników Czarnego Pana atak podczas Beltane nie miał miejsca albo właśnie dlatego, że miał miejsce.

— Z tego względu zdecydowałem się zabrać wnuki na ten sabat. — W wypowiedzianych przez niego słowach była jedynie część prawdy. Jego zamiary były głównie podyktowane poczuciem obowiązku, tym, że jako dziadek powinien spędzać czas z wnukami i w ten sposób mógł się wykazać. Dla nich to mogła być ostatnia taka Litha, gdyż świat czarodziejów już nigdy nie będzie taki sam.

Z trudem wywalczony przez niego spokój nie trwał długo, gdyż jakiś mężczyzna postanowił ni stąd, ni zowąd pokropić wodą dotrzymującą mu towarzystwa kobietę. Pierwszą myślą, jaką miał, była ta, że nie potrafi wskazać do którego kowenu należy ten mężczyzna. O ile w ogóle do jakiegoś należał. Mógł być kapłanem w takowym. Drugą myślą była z kolei ta, czy Lazarusowi nie wymknął się jeden z pacjentów Lecznicy Dusz. W pierwszej chwili spojrzał na niego sceptycznie. Gdy się ośmielił zabrać głos i skłonił się przed Camille, odebrał to jako próbę narzucania się kobiecie i zarazem przeszkadzanie im w rozmowie. Posłane ku niemu ostrzegawcze spojrzenie nacechowane było bezwzględnością. Nie miał ochoty na kolejne spotkania z dziwnymi ludźmi, którzy rosili innych wodą. Wykonał krok w stronę tego człowieka, co w jakimś stopniu powinno ostudzić jego zapędy i powstrzymać go od zachowywania się w ten sposób.

— Jeśli uważa pani, że ten odszczepieniec się pani narzuca, mogę nauczyć go moresu. — Zwrócił się do samej Camille, do której ten dziwak zagadnął jako jego pierwszy, tym samym przerywając im rozmowę. Przeszkadzanie innym w dyskusji nie należało do grzecznych. Nie podobało mu się też to, w jaki sposób ten mężczyzna na niego patrzył. Rozmówiłby się z nim na osobności.

— W jednym jednak miał rację. Jest pani piękną kobietą. —  Przyznał po tym, jak został tak specyficznie pożegnany przez oddalającego się mężczyznę, mruczącego pod nosem niezrozumiałe dla niego słowa. Wygłoszony przez niego komplement pozostawał szczery. Nie chciał aby został on uznany za przejaw impertynencji z jego strony. W przeciwieństwie do tamtego dziwadła nie chciał się narzucać kobiecie.

Siedmiolatek i pięciolatek uśmiechnęli się szeroko do swojego wujka, gdy ten do nich podszedł. Chester przeniósł na niego spojrzenie, uśmiechając się delikatnie.

— Camille, to mój brat Eryk. — Przedstawił swojej pięknej towarzyszce jednego ze swoich braci.

Sebastian Macmillan

- Zielony, szklany wazon. - Powtórzyła jeszcze, bo Rolph chyba nie do końca zrozumiał, o czym do niego mówiła. Ten, który tak zaciekle oglądała, gdy się tutaj pojawili. Zdawała sobie sprawę, z czego wynika jego reakcja, jednak udawała, że nie wie. - Mogą być świeże, ale nigdy bym ci tego nie zrobiła, nie kolorowe, bardziej może coś bordowego? - Nie będzie się w końcu, aż tak nad nim znęcać. Wiedziała, że tego nie znosił, a nie miała powodu, aby aż tak, specjalnie go denerwować takimi pierdołami. Przywykła nawet do tych jego dziwnych przyzwyczajeń, szanowała je, no ale czasem lubiła wprowadzić trochę życia.

- To co, najpierw wazon, później kwiaty i mamy cały zestaw? - Wydawało jej się to idealnym pomysłem. Liczyła na to, że go zaakceptuje. - Czy to jakaś sugestia, że powinnam się do ciebie przeprowadzić? - Uśmiechnęła się jeszcze do niego. Właściwie to mieszkali osobno, Bella nie opuściła jeszcze rodzinnego domu, nie spieszyło jej się do takich poważnych kroków, w końcu skoro byli zaręczeni to nie powinna się już martwić o to, że Rolph jej ucieknie. Mieli jeszcze czas na takie poważne kroki.

Ona w przeciwieństwie do niego miała bardzo ograniczone pole widzenia, musiała więc zaufać, że zaprowadzi ją w odpowiednie miejsca. Czekolada brzmiała dobrze, chyba każdy lubił czekoladę? Przynajmniej tak się wydawało pannie Black. - Może być czekolada, chociaż później lody? - Bo było gorąco i chętnie zjadła by coś dla ochłody.

Faktycznie kram z czekoladą okazał się być strzałem w dziesiątkę. Dawno nie widziała tak bardzo dopracowanych słodyczy. Każdy mógł tu znaleźć coś dla siebie, figurki zadziwiały swoimi kształtami. - Ciekawe, czy mają węża. - Mruknęła cicho do narzeczonego rozglądając się uważnie w poszukiwaniu właśnie miniaturowego węża z czekolady.