Jej plan niestety się nie udał. Wszystko rozjaśniła Sara, która powiedziała, że śluby są w nocy. Będą musieli zaczekać, zająć się czymś użytecznym do tego czasu, a pomysłów miała wiele. - Chyba zostaliśmy zmuszeni do tego, żeby najpierw pójść na polankę. - Powiedziała do Jo jakby jej się to wcale nie podobało...

Pojawiło się wokół nich dużo młodzieży, Yaxley nieco się gubiła, za dużo osób mówiło jednocześnie. Złapała mocniej ramię Jo. Najlepiej by było, jakby się stąd faktycznie zmyli w to ustronne miejsce.

Wtedy jeden z młodszych czarodziejów odezwał się do niej. Przeniosła swoje spojrzenie na Camerona. Przyglądała mu się uważnie, jednak nie mogła sobie przypomnieć tej twarzy. Ostara, Thes, to było dawno, bardzo dawno. Miała wrażenie, że bardzo dużo się wydarzyło od tego czasu.

Uśmiechnęła się, kiedy Cameron wspomniał o tym, że ma ładne włosy i całą resztę, miała nadzieję, że Jo to usłyszy i doceni, jakie szczęście mu się trafiło. Wzięła od Camerona czekoladkę i ją ugryzła. Swój wzrok wbiła ponownie w Jo, nadal był nieprzytomny. - To jak, idziemy na tę polankę? - Nie czekała nawet na odpowiedź, tylko pociągnęła go za ramię w kierunku tej ścieżki, o której chwilę wcześniej opowiadała Sara.

Gdy Alanna „zgubiła” pierścionek po babci Vespera zaczęła pomagać jej szukać. Przesłaniała teren wokół Alanny swoją suknią z zadowoleniem stwierdzając, że to ubranie jest naprawdę genialne jeśli chodzi o takie akcje. Poczuła delikatną ulgę, gdy było po wszystkim, ale też obawę, że coś może stać się przez to jej rodzinie. Wiedziała jednak, że jej ojciec będzie miał wszystko pod kontrolą i ci odpowiedni wyjdą z wszystkiego cało.

Udali się więc do Goblina jak zaproponowała na początku. Były tu ogromne tłumy i nie zwracała za bardzo uwagi na innych ludzi. Nie interesowali ją, dla niej liczyła się tylko ona i bliscy. Po wylosowaniu przez jej brata plakatu spojrzała na niego śmiejąc się przy tym cicho z nutką złośliwości.

— No co ty, powieś go sobie w pokoju. – zażartowała. Wiedziała, że jej brat nie był typem osoby żartującej, sama pozwalała sobie na dużo luzu dzisiaj, ponieważ było święto, a taki luz tylko od święta. Odwróciła się do goblina, aby również wylosować coś dla siebie, ale wtedy przed nią wszedł pewien osobnik, którego nie spodziewała się tu spotkać.

Czas jakby spowolnił, gdy patrzyła na Perseusa, a reszta świata przestała mieć znaczenie – jeśli kiedykolwiek w ogóle miała. Nie sądziła, że spotkanie Blacka będzie dla niej jedną z przyjemniejszych rzeczy tego dnia.

— Perseus. – dotknęła krótko jego ramienia, aby zwrócić na siebie jego uwagę. Uśmiechnęła się nieznacznie do niego widząc, że również jak jej brat wylosował plakat. Minęła go jednak i sama rzuciła monety Goblinowi, aby wylosować dla siebie coś „ciekawego”.

— Oh, nie, nic wielkiego się nie stało, po prostu jeden portret mniej, to nic takiego... — odpowiedziałam speszona. Mili policjanci? Co za nowość. Ale słysząc o oficjalnej skardze aż mnie zmroziło. Nawet nie wiem, czy legalnie mogę coś takiego zrobić. Nie mam obywatelstwa, ani nic, ale przede wszystkim chcę to mieć za sobą. — Nie, nie trzeba!

Uśmiechnęłam się słabo do drugiego policjanta [Erika]. Miło było słyszeć, że ktoś docenił moje umiejętności siłowe. Wyrzucanie gnoju widłami nie poszło na marne. Nie wyglądałam, ale byłam całkiem silna, co podobno nie jest doceniane przez wszystkie środowiska magiczne. Przez policję jak widać jest. Ale w końcu muszą sobie radzić w każdy dostępny sposób.

Policjanci sobie w końcu poszli, ale tłum wokół mnie wciąż przytłaczał. Zdałam sobie też sprawę, że nie mogę się rozpłakać, bo to zmyje wszystkie listki na mojej twarzy, nad którymi spędziłam tyle czasu! A moja iście czerwona twarz nie mogła teraz ujrzeć światła dziennego. Chociaż teraz to chyba była już purpurowa z tych emocji. Nawet nie wiem czy się cieszyć czy nie ze słów klienta [Castiel], bo jak najbardziej bym mu wcisnęła wszystkie swoje rysunki, ale z drugiej strony cóż to za podejście, że pieniądze przywrócą mi dobry nastrój?

— Nie dziękuję, proszę pana. Pozycja stojąca umożliwi mi lepszy przepływ krwi — palnęłam jakąś przypadkową głupotą jednocześnie słysząc, jak ze słowa na słowo mój akcent i wymowa umiera. Za dużo tego wszystkiego!

Śpiewający chłopak [Silly] skończył już swój występ i prawie przypłacił o to życiem. Cóż za głuptas!

— Ale proszę się nie zabijać w tak głupi sposób, kolego muzyku — odpowiedziałam mu. Przetarłam oczy rękawem szaty. Bardzo ostrożnie. — Prawdę mówiąc nie wsłuchałam się dobrze w piosenkę, przepraszam.

Zdecydowanie nie chciałam mu umniejszać. Poza tym kto wie, może wskakiwanie na wyższe obiekty to standardowa procedura brytyjskich bardów.

I wtedy usłyszałam reklamę pączków, a mój żołądek dał o sobie znać w bardzo głośny sposób. Miałam ze sobą kanapki, z doświadczenia wiem, że jedzenie na festynach jest nienaturalnie drogie... ale pączki? Eklerki? Ptysie? Miłość i rozkosz dla podniebienia? Ten dzień mnie wykończy.

Jak dobrze, że chociaż nie widziałam kto był odpowiedzialny za te kuszące okrzyki.

storczyk

Fernah

Ludzie przy stoiskach pojawiali się i znikali, co Jonathanowi absolutnie nie przeszkadzało. Im więcej, tym weselej!

Intymny moment? Cóż za urocze określenie. Ale spiął się na moment słysząc, że Sarah może tego dokonać tu i teraz.

— Może tak, może nie — odpowiedział Sarah na pytanie o schlebianie. Szczegółowe informacje o ślubie go uspokoiły. Chociaż pójście w ten żart mu się podobało, nie miał ochoty wiązać się z Ger. Ani z kimkolwiek innym.

— Ło, co to było!? — roześmiał się po podskoczeniu w reakcji na elektryzujący dotyk Theodora. — A wieczór kawalerski to ja mam codziennie, nie potrzebuję kolejnego!

Cóż za charyzma, cóż za nonszalancja!

Zmarszczył brwi, gdy Cameron zaczął przystawiać się do Geraldine. Objął ją w pasie i niezaproszony sięgnął po czekoladkę wpychając ją sobie do ust.

— Hm... Dobre...

A wtedy Geraldine wspomniała o polance. Prawdę mówiąc chętnie by tu został i popatrzył sobie dłużej na tego ładnego chłopaczka... Ładnego chłopaczka? W sumie czemu nie... Ale przyjaciółka już odciągnęła go od stoiska, a uścisk miała mocny.

— Hej, napisz do mnie kiedyś — rzucił Cameronowi na odchodne wciskając mu swoją wizytówkę. Elegancka kartka papieru wypisane miała personalia Giovanniego, zawód: pisarz, felietonista, podróżnik oraz adres rezydencji domowej.