Czasami nie miało się wpływu na plotki. Po prostu powstawały, bez naszego udziału, cokolwiek byśmy nie robili… Tym większy impakt miały, kiedy człowiek bardzo się od nich wzbraniał. Ale Bellatrix… Póki co było wokół niej cicho. Pojawiła się w gazecie, w rankingu czarownicy, ale poza tym – cisza. Victoria… to zupełnie inna historia. O niej pisali sporo i nawet specjalnie się nie kryła od tego, wręcz sama zgodziła się na jeden z wywiadów, ekskluzywnie dla Proroka Codziennego i od tamtego czasu… Cóż. Jedyne, o co dbała, to żeby przy okazji nie oberwali jej bliscy i zdaje się, że na przykład Saurielowi darowano wystąpienie w plotkarskich mediach. To o Victorii gadali to i tamto, spekulowano, wyciągnięto skądś stare historie. One i tak nie były jakieś bardzo kolorowe, bo zawsze o swoją prywatność dbała i nie angażowała się w żadne skandale obyczajowe. Była czysta… zbyt czysta może nawet.

Czekolada przede wszystkim potrafiła nieźle zadziałać na nastrój, poprawić humor – to też magia, ale zupełnie innego rodzaju, niż kilka kropel amortencji w drinku.

– Z drugiej strony jak wiesz, że to drinki i jak ludzie też wiedzą, że to drinki… To niektórzy pewnie pozwolą sobie dzięki temu na więcej – bale i bankiety… Niektórzy dbali o pozory, a z niektórych, zwłaszcza pod wpływem alkoholu, wychodziły prawdziwe bestie i demony w ludzkiej skórze. – Pytanie na ile to świadome działanie państwa młodych, a na ile samowolka obsługi? – Victoria odrobinę przekrzywiła głowę, pozwalając, by długie kolczyki oparły się na jej szyi.

– Żeby to była jeszcze popularność przez moje zasługi, a nie jakiś… błąd rzeczywistości – Victoria przymrużyła oczy i zaśmiała się cicho, ale taka była prawda: ona nawet nie wiedziała, że wchodzi do Limbo, wszystko, co się wydarzyło… nie zrobiła tego całkowicie świadomie i z rozmysłem. A teraz była tutaj i płaciła cenę. – Ale masz rację. Łaska pańska na pstrym koniu jeździ – a Matka jej świadkiem, że Victoria bardzo tym razem świadomie wyciskała wszystko, co się dało z tej chwilowej popularności, by jak najwięcej ugrać dla siebie, głównie prywatnie, ale nie zamierzała o tym mówić.

Kiwnęła do Isaaca, kiedy ten już zrobił to swoje zdjęcie, na podziękowanie – widać mężczyzna był wynajętym fotografem, który robił zdjęcia na pamiątkę dla państwa młodych, a przy okazji do gazety… Miała tylko nadzieję, że jednak te prywatne sprawy i zabawy tutaj nie zostaną opisane w gazecie, bo to dopiero będzie skandal… Chyba mówił coś o Czarownicy wcześniej, tak? No cóż… Oby się obyło bez ekscesów.

– Wzajemnie – odpowiedziała mężczyźnie, odprowadzając go wzrokiem, póki nie zniknął jej za jakimiś ludźmi, po czym odwróciła wzrok, ponownie szukając Sauriela – i upewniwszy się, że nadal rozmawia ze swoim ojcem (co stawało się coraz dziwniejsze), uśmiechnęła się do Belli. – Państwo młodzi chyba gdzieś zniknęli już jakiś czas temu. A może chcesz zatańczyć ze mną, hm? Nie zrobimy tym większego szumu niż kilka biegających pod nogami kapibar – Victoria uwielbiała tańczyć i uważała, że wychodzi jej to zajebiście, więc jeśli Bella nie czuła się tak pewnie, to zawsze mogła ją poprowadzić, to nie był żaden problem, a fakt, że poprzedniego wieczoru udało jej się z Atreusem wygrać taneczny konkurs też chyba mówił za siebie.

- To wcale nie taki głupi pomysł, można by sprzedawać bilety i zarobić na tym sporo kasy dla biednych dzieci, to byłoby lepsze niż to przedstawienie, na którym ostatnio byliśmy. - Sama chętnie usiadłaby w pierwszym rzędzie i oglądała skłóconych ze sobą czarodziejów siedzących w jednej celi.

- Pewnie tak, ale to chyba jakiś trend, że gryzonie przejmują te przyjęcia, ciekawe, co będzie następne. - Wolałaby jednak, żeby nie były to węże, czy jakieś magiczne istoty, bo to mogłoby przynieść więcej złego niż dobrego, a kto wie, czy ktoś nie będzie chciał przebić tych nieszkodliwych gryzoni.

Niestety do zdjęcia nie doszło, bo Isaac zamienił się w kapibarę na ich oczach. Powinni do tego przywyknąć, jednak nadal ją to dziwiło. Naprawdę dla kogoś zabawne wydawało się zmienianie gości w zwierzęta? Ona nie była do końca zrównoważona, a jednak podchodziła do tego z lekkim zniesmaczeniem, nie wydawało jej się to niczym przyjemnym, szczególnie dla poszkodowanego. Czy powinni sprawdzać każdego drinka, nim go wypiją? Nigdzie nie było już bezpiecznie. To już lepiej raczyć się tymi szczynami w Wiwernie, przynajmniej można być pewnym, że nie skończy się jako przerośnięty szczur.

Udało jej się jednym sprawnym ruchem różdżki odczarować przyjaciela z formy kapibary - na szczęście. Wolałaby się nie zbłaźnić przed tymi wszystkimi osobami, które były tutaj obecne. Miała sporo na głowie, wolała nie dokładać kolejnych problemów.

- Nieee... - Mruknęła cicho, gdy Bagshtot sięgał po kolejnego drinka. Co to był za dzban, że po tym pierwszym postanowił sobie dołożyć. Nie wiadomo, co mu tym razem strzeli do łba. - Erik, pozwolisz, że go ogarnę, za chwilę wrócę. - Wiedziała, że nie powinna pozostawiać Longbottoma samego, w końcu przyszli tu razem, miała jednak nadzieję, że zrozumie powagę sytuacji.

Sama zaś pociągnęła Isaaka za sobą na dwór, świeże powietrze powinno mu dobrze zrobić. - Ani mi się waż dyskutować. - Powiedziała jeszcze bardzo rozkazującym tonem.

Ciężko się porozumiewało, kiedy dwie osoby mimo wykazania chęci kontaktu na jakiejś równej płaszczyźnie miały w sobie te kły stworzone do gryzienia. Sauriel bardzo dosłowne, ale nie o nie teraz chodziło. Stroszył się i spinał, bo przecież ten kontakt nigdy nie był normalny. Komunikacja na poziomie spokojnej pogawędki równała się niemal z abstrakcją, ale czy w tym wypadku uważał Eryka za winnego? Byli siebie warci, a Sauriel dopiero teraz zdawał sobie sprawę, kiedy patrzył na marniejącego ojca, że może wygladałoby to wszystko zupełnie inaczej, gdyby Eryk nie miał ambicji wychować wspaniałego dziedzica swojej linii rodu, a Sauriel nie był rasowym kotem, który zwyczajnie musiał mieć swoje ścieżki. Nie ważne, czy coś było dla niego dobre, a może złe. Ważne, że było zrobione na przekór. Skręt na prawo może i był wygodniejszą drogą, ale i tak skręcił w lewo, bo to w prawo kazali mu iść. Rookwoodowie byli bardzo konserwatywną rodziną, a on się w tę konserwatywność wpasowywał tylko swoim oślim uporem. Kiedy taki osioł spotykał osła to ciężko było dojść do porozumienia.

Właściwie dopiero teraz, kiedy Eryk odpowiedział, dotarło do niego, że tak, to chyba miał być z jego strony komplement. Komplement, którego on nie wyłapał, a poza tym jak miałby na niego odpowiedzieć? Fajnie, dzięki? A może - "jasne, że tak!" Sauriel miał paskudny zwyczaj flirtowania z panienkami, bo sprawiało mu to frajdę, ale to był flirt niezobowiązujący, bo i do czego miałby chcieć zobowiązywać? Nie był zainteresowany związkami, bo jaki miały sens? Zresztą... gdyby miał tworzyć jakiś dziwny, popierdolony związek to z Victorią. Z nią zaś nie chciał, bo co by z tego było? Albo właśnie: nie było. Ludzie mieli swoje potrzeby fizyczne, których on nie chciał nawet za bardzo spełniać. Owszem, dotyk był przyjemny, ale dla niego był już tylko dotykiem nie zawierającym seksualnej przyjemności.

- Heh... - Lekko powędrował mu kącik ust ku górze. Zapił to kolejny shotem. Chociaż przez chwilę zrobiło mu się miło i cieplutko. Przez alkohol, a nie przez... no przecież nie przez ojca? - Ay... dobrze prawisz, staruszku... - Mruknął, myśląc o tych wszystkich ludziach z kijami w dupie... Victoria na początku też się taka wydawała. I dlatego się tak żarli ze sobą. - Nie ma takiego dnia, w którym napierdolenie się byłoby złe. - Odstawił kolejny pusty kieliszek, ale na razie zatrzymał mężczyznę przed dolaniem kolejnego. Już trochę nadrobił proces nietrzeźwości, wystarczy.

A może jednak nie wystarczy? Przygasł momentalnie, kiedy usłyszał o tym, że powodem struchlałości Anny jest nikt inny jak on sam. Nie. Mentalnie poklepał się po policzkach. Przecież nie mógł tak reagować i rezonować z tym, co Eryk sam krytykował - jakże nieszlachetnym samobiczowaniem się. On by jej nie skrzywdził... ciekawe. Ugryzł się jednak w język, bo właściwie nie miał ochoty psuć sobie humoru i obsypywać się teraz gównem, kto kogo bardziej skrzywdził.

- Niezła próba zrzucenia odpowiedzialności. - To mu musiał przyznać, ale nie pociągnął już tematu. Nie chciał się zacząć użalać nad tym wszystkim. I dobrze, bo temat szybko przeszedł na coś milszego, co wykrzywiło wargi Sauriela w aroganckim uśmieszku.

- Nie znasz dnia ani godziny. - Prychnął, ale nie złośliwie, tylko z rozbawieniem. - O tak, jestem na misji. Misji zrobienia zdjęć wszystkim puchatym kotkom i puchatym pieskom. I wiewiórkom. Wiesz, ile wiewiórek jest w parkach? Pojebane. - Wyciągnął sobie fajkę i zapalił. - Wiesz, na urodziny dostaje się prezenty. To ona mi dała prezent urodzinowy WCZEŚNIEJ, żeby... żebym się czymś zajął. - Bo ostatnio nie miał jakoś serca do gitary, a jego czas to był marazm leżenia w bezruchu, tak fantastycznie się to prezentowało. - Poza tym... - Zerknął na prawo, na lewo, czy barman był zajęty. - Otworzyłem melinę w Podziemnych Ścieżkach. Całkiem zabawnie jest. - Można prać ludzi po mordach i jeszcze ci przyklasną. Nie dodał, że ze Stanleyem i w sumie to Stanley otworzył, bo gość był jakby poszukiwany listem gończym. Lepiej nie zapeszać.