[Bal Longbottomów, 18.03.1972] Posiadłość rodziny Longbottomów, sesja zbiorowa

Heather miała wrażenie, że Cameron nie do końca docenia swoje umiejętności. Wszak, gdyby nie on, to ona i Charlie musieliby chyba wykupić jakiś pakiet na wizyty u jakiegoś obcego medyka, a tak to mieli go zawsze pod ręką. W sumie było to dobre dla obu stron, bo Lupin miał na kim ćwiczyć swoje umiejętności, a oni mogli po cichu, bez zbędnego zamieszania radzić sobie ze swoimi urazami. Jak dla niej, każdy wygrywał w tej sytuacji.

Na policzku Heather pojawiły się rumieńce, zazwyczaj nie reagowała w ten sposób, jednak ta atmosfera... - Cameron, przez Ciebie się rumienię! Co Ty dzisiaj ze mną robisz...- W sumie to była nawet zadowolona, że poprosiła go o to, aby się z nią tutaj dzisiaj pojawił. Nawet nie sądziła, że będzie się z nim aż tak wyśmienicie bawić. - Starzy się ucieszą, jak Was zobaczą, nie wiem, mam wrażenie, że bardziej Was lubią ode mnie.- Rodzice Wood byli przyzwyczajeni do tego, że Rookwood i Lupin bywali u niej dość często, podchodzili do tego całkiem przyzwoicie, nie wnikali w to, jakie relacje łączą ją z przyjaciółmi. Nie wtrącali się w jej życie, a woleli, żeby spędzali czas pod ich dachem, tam przynajmniej nikt nie zrobi jej nieodpowiednich zdjęć, a cały Londyn nie będzie miał możliwości czytać o jej burzliwym życiu osobistym.

- Bronić jak najbardziej, dobrze, że nie chcesz zakopać tego skarbu...- Zaśmiała się w głos. Kiedy Cameron zarzucił ramię na jej rękę, pozwoliła sobie oprzeć o nie głowę. Spoglądała na niego, a oczy jej błyszczały. - Czyli mówisz, że wszystko dzisiaj w moich rękach?- Zamierzała przyjąć wyzwanie, bo była ciekawa, jak może zakończyć się ten wieczór.

Wood była naprawdę zadowolona z tego, w jaki sposób potoczyła się rozmowa z dziennikarką. Wszystko szło po jej myśli, miała jedynie nadzieję, że matka jej wybaczy te wszystkie słowa, które padły podczas tej rozmowy, czuła bowiem, że artykuł, który zostanie z tego wszystkiego złożony może być naprawdę kontrowersyjny, ale w końcu o to jej chodziło. Rozmowę z dziennikarką przerwało zamieszanie z bobrem, całe szczęście, bo Heather miała ochotę się jeszcze trochę dzisiaj zabawić.

Komuś udało się przywrócić bobra do ludzkiej postaci, Wood stała zbyt daleko, żeby wiedzieć co właściwie się wydarzyło, zapewne nadrobi to jutro, coś czuła, że gazety będą się o tym wszystkim rozpisywać. - Oczywiście, że potrzebuję zajęć dodatkowych, czekam aż wreszcie dasz mi te prywatne lekcje.- Odprowadziła Lupina wzrokiem, kiedy wyruszył po przekąski, sama zaś zaczęła się rozglądać za alkoholem. Wypatrzyła bar, gdy tylko Cameron wróci, powinni się tam udać.

Wood wsadziła sobie do paszczy kawałek tortu, a pod zębem poczuła coś twardego. - Kurde, chyba wygrałam!- krzyknęła z entuzjazmem, to chyba był jej wieczór. Nie zamierzała jednak marnować czasu, mieli zamiar jeszcze skorzystać z tego wieczoru, więc ruszyła przed siebie, odwracała się, co chwilę sprawdzając, czy Cameron idzie za nią. Złapała jeszcze butelkę szampana, kiedy mijali bar i szli w stronę drzwi.

— Dora nie masz za co przepraszać. — odparła natychmiast, kręcąc głową. — I w żadnym razie nie psujesz mi przyjęcia, dobrze wiesz, jakie mam nastawienie do tego typu rozrywek. Już wolałabym po raz kolejny zdawać OWUTemy z eliksirów.

Uśmiechnęła się lekko, nadal spoglądając na przyjaciółkę z troską w oczach. W tymże momencie dla Ferny najważniejsze było, żeby być przy Dorze i upewnić się, że wszystko z nią w porządku.

— Borginów? — zmarszczyła brwi, nie łącząc jeszcze faktów lub też po prostu nie wiedziała o problemach rodzinnych, z którymi borykała się Menodora.

Odebrała od skrzata drugą szklankę wody, ale od razu odstawiła ją na kuchenny blat. Po tym splotła ramiona na piersi i spytała pannę Crawley.

— Co Borgini mają do Twojej osoby? Nie mów, że pomyliłaś składniki maści i któremuś z nich wyskoczyły królicze uszy albo szczurzy nos?

Zaśmiała się, bo podobne rzeczy spotykały Camerona podczas wspólnych eksperymentów z eliksirami w Hogwarcie. Zaraz jednak spoważniała, bo Menodora w żadnym razie nie podzielała jej wesołości.

Pytanie było ciche i podkreślone przez natarczywe, ale zmartwione spojrzenie Paprotki.

— Twoi rodzice mało o nas wiedzą, co? — spytał, wyszczerzając zęby w rozbrajającym uśmiechu. Jeśli faktycznie tak było, to było to trochę naiwne podejście. Bądź co bądź, gdy już zebrali się w trójkę, zmieniali się w istne diabły. — Chyba będę musiał im wysłać kartkę z pozdrowieniami. I informacją, że wcale cię nie deprawujemy.

Czy byłoby to kłamstwo? Ciężko stwierdzić. Wprawdzie nie angażowali się w nielegalne interesy i działalność przestępczą, jednak niektórzy mogliby uznać, że wpływ, jaki mieli na siebie nawzajem, nie był w stu procentach zdrowy. Przygoda w parku mogłaby posłużyć za całkiem niezły przykład. Czy im to przeszkadzało? Cóż, każde z nich mogło trafić dużo gorzej, a tak przynajmniej mieli w sobie stuprocentowe oparcie. A to było coś, co raczej mało kto mógł powiedzieć o swoich najbliższych. Najważniejsze, że mieli siebie.

— Czasami mam ochotę — odpowiedział, jednak po chwili parsknął śmiechem. Objął ją z niemałym rozczuleniem, widząc blask w jej oczach. Chyba faktycznie nieźle się tutaj bawiła. — Napoiłaś mnie, nakarmiłaś mnie, przyprowadziłaś mnie tutaj... Tak. Wszystko jest w Twoich rękach.

Ani trochę nie zaskoczyło go to, że Heather udało się zgarnąć główną nagrodę. Zawsze uśmiechał się do niej los, więc nie pozostało mu nic innego jak tylko cieszyć się jej wygraną. Bądź co bądź, skoro byli tu razem, to prawie tak, jakby razem odnieśli zwycięstwo, co nie? Poza tym wolał już, żeby zgarnęła rzadkie wydanie opowiadań Barda Beedle'a, które będzie leżeć nieprzeczytane na półce przez najbliższe pięć lat, niż proponowała wspólne wyjście staremu Longbottomowi. Obecny układ o wiele bardziej mu pasował.

Chłopak wbił widelczyk w swój kawałek ciasta i wpakował go sobie do ust. Nie spodziewał się, że fart Rudej przejdzie także i na niego, więc wgryzł się ze smakiem w swój deser, niczym się nie przejmując. W końcu, jakie były szanse, że i on trafi na monetę? Cóż, najwidoczniej całkiem wysokie, ponieważ nagle poczuł w zębach coś twardego i momentalnie spanikował, a talerzyk prawie wypadł mu z ręki. Przyłożył dłoń do ust i wyciągnął z nich srebrnego sykla.

— Chyba przynosisz mi szczęście — zażartował, wycierając serwetką monetę i obracając ją w palcach. — Mówili, że co za to dają? Jakąś specjalną kartę z czekoladowych żab?

Wolałbym gotówkę, pomyślał z zawodem, ale nie miał zamiaru narzekać. W najgorszym razie będzie to dobra pamiątka po tej niezapomnianej nocy, a w najlepszym, jeśli powinie mu się noga, to będzie mógł spieniężyć fant na jakimś targu lub u jakiegoś kolekcjonera. Zawsze to parę dodatkowych galeonów do przodu.

Nie wiedział, kiedy właściwie powinien odebrać podarek od Longbottomów, więc po prostu wsunął dowód wygranej do kieszeni marynarki. Jak będą wychodzić, to najwyżej zaczepi jakiegoś kelnera lub kogoś z rodziny. Ewentualnie za parę dni upomni się listownie o swoją własność. O albo poprosi Heather, aby zrobiła to za niego. W końcu pracowała w jednym departamencie z Brenną Longbottom, więc może dzięki temu to pójdzie jakoś szybciej?

— A więc do ogrodu! — rzucił z podekscytowaniem, gdy przebijali się w stronę baru, a po zgarnięciu stamtąd szampana, zniknęli za drzwiami prowadzącymi na zewnątrz. Tam na pewno będzie nieco spokojniej i kameralnie niż na tej wielkiej sali pełnej roztańczonych ludzi i tych przebrzydłych reporterów.