– Ja zobaczyłam puchar! Czuję, że mogę dzisiaj zrobić wszystko – wyrzuciła ręce w górę. – Idziemy na stoiska z grami? Może wygramy gigantycznego misia?! – złapała jego dłoń nie czekając na odpowiedź. Pociągnęła go w kierunku stoisk z grami.

Rozejrzała się po miejscach do gry i zdecydowała się na obręcze, bo było najmniej oblegane, a nie wyglądało wcale tak trudno jak mogłoby się wydawać, prawda? Wyciągnęła z małej torebki parę sykli i rzuciła na ladę. Dostała trzy obręcze i zaczęła rzucać do celu licząc naprawdę, że wygra tę grę. Nie wiedziała, co zrobi jak jej nie wyjdzie. Najwyżej ukradnie jakiegoś misia w odwecie, bo Elaine nie przegrywała choćby świat miał się zawalić, ona nie przegra!

– Dawaj na puszki. Tam ty rzucasz! – załapała znowu jego dłoń i zaciągnęła w kierunku stoiska z rzutami do puszek. Miała nadzieję, że Felix nie będzie od niej lepszy, ale jak wygra to z jego wygranej też się będzie cieszyć. W końcu Felix ją też zawsze wspierał, więc czemu miałaby tego nie robić, co?

Sytuacja zdecydowanie nie była dla niej komfortowa. Nie lubiła dzieci, do tego to było obce dziecko, nikogo z rodziny zaczęła się więc denerwować. Nie czuła się dobrze, kiedy te małe umorusane rączki ją dotykały. Rodolphus mógł to zauważyć. Jego słowa wcale nie wpłynęły na nią dobrze. Jesteś za miękka. Uderzyło to w jej ego, bardzo mocno. Ona była miękka? Nie skomentowała jeszcze tego, ale po jej minie mógł się domyślić, że będzie tylko gorzej. Nie ułatwiał tego wcale ten wianek, który miała na głowie. Który dodawał jej odwagi i jeszcze bardziej ją nakręcał do konfrontacji.

Dziewczynka wreszcie się od niej odkleiła. Na swoje nieszczęście postanowiła się odezwać. Wszystkie najgorsze obawy, które miała Trixie się spełniły. Był to brudny dzieciak, z mugolskiej rodziny. Odsunęła się o krok, zbladła. Była zirytowana całą tą sytuacją, zareagowała dosyć szybko, bo popchnęła tego dzieciaka w tłum z całej siły niby przypadkiem, licząc na to, że jeszcze bardziej się zgubi. - Ups- Powiedziała cicho, po czym ruszyła przed siebie, nie oglądając się za Rolphem. Była okropnie wkurwiona i nawet zielony wazonik nie będzie w stanie złagodzić jej gniewu. Szła przed siebie, nie widziała właściwie dokąd byleby odejść z tego miejsca, jak najszybciej. Nie spodziewała się, że sabat zamieni się dla niej w taką udrękę. Miała ochotę krzyczeć, tylko, że nie mogła tego zrobić. Dusiła więc w sobie całą tą złość. Zacisnęła zęby, lepiej, żeby teraz nikt jej nie denerwował.

The Edge

Rolph zdecydowanie za późno pomyślał o tym, żeby nie denerwować panny Black. W jej oczach pojawiły się kurwiki, zdecydowanie bardzo szybko popsuł jej się humor, cały pozytywny nastrój tego święta przepadł. Nie zapomni pewnie nigdy tych słów. Jesteś za miękka. Powtarzała to sobie w duchu cały czas, skoro tak myślał, to zamierzała mu udowodnić, że bardzo się mylił. Kto, jak kto, ale ona nie należała do tych miękkich i powinien zdawać sobie z tego sprawę, najwyraźniej zbyt rzadko mu o tym przypominała. Może wreszcie się nauczy, że pewne słowa lepiej było przemilczeć i zostawić dla siebie.

Do jej uszu dotarły jeszcze słowa o tym, że żartował. No jasne, teraz to żartował, tylko gdy to mówił to wyglądał śmiertelnie poważnie. Na pewno w ten sposób się jej nie wytłumaczy, jeszcze bardziej ją to tłumaczenie rozwścieczyło. Miał ją za idiotkę? No tak, mogła się tego spodziewać. Bardzo śmieszny żart. Naprawdę.

Kiedy tak szła przed siebie, w sumie to prawie biegła odbiła się od jakiejś pary czarodziejów. - UWAŻAJ JAK LEZIESZ. - Wysyczała przez zęby do mężczyzny, o którego ramię się odbiła. Szła dalej, w ten tłum niczym taran. Czuła, że zaczyna się dusić, że musi opuścić to miejsce pełne ludzi, bo jeszcze krótka chwila, moment, a wybuchnie.

Słyszała krzyki narzeczonego, jednak ignorowała je teraz. Nie chciała, żeby się przed nią tłumaczył. Na to było już za późno, zdecydowanie za późno. Tyle, że też nie do końca wiedziała, gdzie powinna pójść, ludzi wokół niej nadal było pełno, a ona czuła się coraz bardziej nieswojo. Kilka łez popłynęło jej po policzku, bo była zirytowana, że nic się jej nie udaje, płakała z bezsilności nad swoim losem. Zwolniła też nieco kroku, kiedy przecierała dłonią policzek.

Nie wydawał się przejmować udawanym oburzeniem swojej towarzyszki, która nawet nie wymierzyła mu nawet kuksańca za tak perfidnie wykorzystywanie wypowiedzianych przez niego słów.

— Zastanowię się. — Mruknął po tym jak został lekko klepnięty w ramię przez kuzyna. Wiadome było, że długo się nie będzie na niego boczyć. — Wtedy za dużo cię ominie. — Zachowanie Caina wydawało mu się trochę niezrozumiałe w tym momencie, jednak to wynikało z jego poglądów odnośnie korzystania ze wszystkich atrakcji.

— Jak to nie wrócimy? Nie będę musiał uporczywie wpatrywać się w te płomienie. A ty będziesz? Po drodze jest Samhain — Zwrócił się do Olivii, na którą spojrzał spod zmarszczonych brwi. Dostrzegał to rozbawienie. Realna obawa istniała, jeśli okaże się, że to on był w błędzie i Olivia przez to, że nie będzie w stanie dostrzec swojego losu w płomieniach, będzie stała i stała w pobliżu tego ogniska. Jeśli chodziło o niego to powinno zająć mu zaledwie chwilę. Jednak... nie mógł wykluczyć tego, że zapatrzy się w ogień, starając się dostrzec znacznie więcej. Przepowiadanie przyszłości z ognia stanowiło jedną z technik dywinacji. Żarty z ich strony były adekwatne. Leon doskonale wiedział, że podczas tego sabatu było jeszcze wiele rzeczy do zobaczenia. To było w jego planach.

— Jesteś pewna, że tego nie robią jakieś dobre duszki? Nie przesadzaj tylko z zakupem tych roślin, bo kto to będzie nosić. — Zapytał żartobliwie. Gdyby nie wiedza o tym, że Olivia nie posiada skrzata domowego to w pierwszej kolejności zapytałby o to, czy to on dba o te rośliny, które mogły być też bardzo odporne na niesprzyjające warunki w doniczkach. Jako mężczyzna powinien zaoferować się z tym, że poniesie zakupione przez nią te wszystkie rzeczy, jednak nikt przy zdrowych zmysłach nie powierzyłby mu tego rodzaju obowiązku. — Ja potrafię zadbać o rośliny w swoim otoczeniu. — Nieprzepadający za wykładanym w Hogwarcie zielarstwem Leon posiadał w swoim mieszkaniu kilka niewielkich rozmiarów niemagicznych roślin, których pielęgnacja nie była tak wymagająca dla niego, jak podczas lekcji zielarstwa. Zawsze chciał mieć psidwaka, jednak rodzice nie zgodzili się na jego przygarnięcie. Rozważał wzięcie pod swój dach kuguchara, będącego mniej wymagającym w opiece stworzeniem.

— Najlepszą. Stosuję normalną wodę kolońską. Tylko dzisiaj przez wzgląd na spotkanie z tobą porządnie się okadziłem. — Docenił to, że jest dla niego taką dobrą przyjaciółką. Nie byłby sobą, gdyby nie obrócił tego w żart. Jednocześnie w nim była odrobina prawdy, bo wiedział, że dziewczyna wisząca mu na ramieniu i trzepocząca rzęsami przepadała za perfumami z dymnymi nutami. Stanowiły one uniwersalny prezent na każdą okazję, jak i bez okazji. — Rozumiem, że mówisz z własnego doświadczenia? — Zwrócił się do Caina z pytaniem o sprostanie takiemu zapachowi. Spojrzał na niego z ukosa. Zastanowi się nad jego radą.

— Może też powinniśmy na nie spojrzeć? Może sprzedają też jakieś eliksiry mające jakieś krótkotrwałe, zabawne działanie. Widziałem po drodze stoisko, na którym sprzedawano gazowany sok pomarańczowy, eksplodującą lemoniadę, wiążący język miąższ cytrynowy, bąbelkową herbatę brzoskwiniową tej ostatniej to bym się chętnie napił. — Leon doszedł do wniosku, że warto było rzucić okiem na to, co sprzedawali rzemieślnicy i mistrzowie eliksirów. Podzielił się z Olivią i kuzynem swoim spostrzeżeniem odnośnie jedzenia i napojów.

— Do zobaczenia, kuzynie. — Pożegnał w ten sposób Caina, który postanowił oddalić się od nich. Ta randka będzie zdecydowanie miła. — Chodźmy tam! Można wygrać pluszaka. — Dojadający ze smakiem lody Leon dostrzegł stoiska z grami zręcznościowymi, stanowiącymi jedną ze standardowych atrakcji podczas tego rodzaju wydarzeń. Leon nie mógł się poszczycić dobrą kondycją fizyczną i dobrym zdrowiem. Dostępnych tutaj gier zręcznościowych nie utożsamiał z biegiem na pięćset metrów i chociaż nie sądził, że udałoby mu się przezwyciężyć swoje słabości, to uznał że warto było spróbować wygrać dla Olivii pluszaka. Liczyły się chęci i dobra zabawa, prawda? Zapłacił właścicielowi straganu dwadzieścia sykli za siebie i Olivię, jeśli ona chciałaby spróbować swojego szczęścia, po czym otrzymał trzy piłeczki, którymi zaczął po kolei rzucać do piramidy z puszek z zamiarem ich strącenia.