Wampiry może i nie mogły mieć biologicznych dzieci ze względu na jedno maaaciupeńkie ograniczenie swojego ciała, ale przecież były zdolne do wszystkiego innego. Do trzymania drugiej osoby za rękę, do przytulania, do pocałunków… Ale przede wszystkim były zdolne do odczuwania całej palety emocji oraz uczuć względem drugiej osoby. Od nienawiści aż po miłość. A to były wszak uczucia, które mogły człowieka przytłoczyć, albo wręcz go wypełnić. Dzisiaj, za sprawą magicznego rytuału wzajemnie wypełniała ich miłość. Może nieprawdziwa, ale nie była zbudowana na czymś całkowicie nieistniejącym. I kiedy ten pierwszy szał, który przysłaniał oczy, opadał, to wcale nie robiło się niezręcznie, że się temu poddali i do siebie zbliżyli bardziej niż kiedykolwiek, nie działo się też nic takiego, by nagle między nimi miało zacząć brakować słów.

Przytyki do ich – wtedy przyszłego – narzeczeństwa Sauriel robił co jakiś czas, jak na przykład nazywał ją panią Rookwood, ale zwykle było w tym mnóstwo sarkazmu. Teraz go z kolei nie wyczuła i nie odsunęła się, ani nie trzepnęła go w dłoń, kiedy ją wyciągnął i dotknął jej twarzy. To był gest… na który też pozwoliła mu pierwszy raz. W końcu poprzednią „próbę” zwieńczyła z liścia.

- Jak cytryna – nikt nigdy nie nazywał Victorii słodką. Zdystansowaną, zimną, z kijem w tyłku służbistką, cudownym kandydatem na sędzinę – owszem. Ale słodką? - Wiesz, w każdej pracy obowiązują przerwy, trzeba sobie trochę odpocząć – i to była jej przerwa. To, że nie spodziewała się, że zostaną na jakiś czas zmienieni innymi parami, to inna sprawa. - Nie wiem skąd przeświadczenie, że mam kija w tyłku – stwierdziła przy okazji, i w końcu sięgnęła dłonią po tę jego, którą trzymał przy jej twarzy. Złapała go i ściągnęła, ale wcale nie puściła. - Jaskini – prychnęła ze śmiechu. - Ta twoja piwnica nie jest taka zła – stwierdziła po chwili i uśmiechnęła się do niego. A potem lekko ściągnęła brwi, kiedy Sauriel odszukał z nią kontakt wzrokowy i spoważniał.

- Zawsze na siebie uważam – nie była porywcza. Nie rzucała się do przodu bez pomyślunku. Jednak zmartwienie o jej bezpieczeństwo było rozczulające. Nie wiedziała nawet połowy tego, jak bardzo było źle, ale gdyby wiedziała – to jego troska nie byłaby ani trochę mniej ważna, a może wręcz przeciwnie. Czy więc pomimo tego, że zostali siłą wciśnięci w tę relację, Sauriel przywiązał się do niej na tyle, że nie chciał jej stracić? Czy po prostu nie życzył jej źle? Victoria, o ile Rookwood nie zabrał dłoni, którą ona trzymała, ścisnęła jego rękę nieco mocniej, chcąc go zapewnić, że wszystko będzie dobrze, że będzie uważać. - To całkiem miłe, że się martwisz – stwierdziła w końcu.

- Masz zegarek. Która godzina? – nie widziała zegarka, ale wiedziała, że Sauriel go nosi, założyła więc, że ma go też teraz. A chciała wiedzieć ile dokładnie ma jeszcze czasu do końca tej przerwy.

Widząc jego radość w serduszku Aveliny rozpływało się przyjemne ciepełko. Mimo swojej aspołeczności lubiła, gdy ludzie wokół niej radowali się. Była specyficzną osobą, która z własnej woli często urywała kontakt z innymi, ale gdy poznawała nowe osoby starała się tryskać energią. Teraz nie miała szansy poznać Godryka, ale to jej nie przeszkadzało. Beltane miało swoją magię i czerpała z niej garściami.

— Polecam się w takim razie na przyszłość! – odpowiedziała starając się rpzekrzyczeć hałas panujący wokół. Gdy złapał jej dłoń nie wyrwała jej, pozwoliła mu na to, aby ją zaciągnął do tańca. — Czekaj, czekaj! – krzyknęła i w biegu zdjęła swoje buty, które wrzuciła w pośpiechu do torebki bez dna.

Dawno się tak dobrze nie bawiła, radowała się całą sobą tańcząc i pozwalając się mu prowadzić. Pozwoliła sobie mu zaufać, aby tego wieczora w tym tańcu prowadził ją jak tylko mu się podobało. Taniec był dziki, nieprzewidywalny, szalony, a Avelina wesoła i pełna energii. Przysuwała się do niego, odsuwała, okręcała, skakała i wesoło się śmiała. Jej kolorowa suknia w kwiaty wirowała wokół niej sprawiając wrażenie jakby Theodore tańczył z rusałką.

Rozluźniła się i to bardzo, ale do tego nie potrzebowała jego krwi. Wystarczył on, ponieważ wyzwalał w niej najdziwniejsze na świecie emocje, których nie potrafiła zrozumieć. Nigdy nie była na tyle szalona, aby pokazywać się w miejscach  publicznych z kochankami. Czasami się zdarzało, ale było to przez nią zaplanowane do wzbudzenia kontrowersji. Teraz jej na tym nie zależało. Chciała się z nim bawić, chodzić po muzeach, tańczyć w deszczu. Chciała czerpać z tego, co dawał jej ten dziwny rozwodnik.
Jego spojrzenie, błysk, nuta tajemniczości sprawiała, że nogi jej się uginały. Działał na nią lepiej niż afrodyzjak. Słysząc jego pytanie przechyliła głowę na bok. Bimber.

— Nie zdarzyło mi się. – odpowiedziała mu szczerze. Mogła skłamać, potrafiła, ale po co? Był to zwykły, domowy alkohol. Dziewczyna zwykle starała pić tak, aby być nadal w pełni świadoma, nigdy nie upijała się do nieprzytomności, ponieważ lubiła mieć kontrolę nad swoim życiem. Bimber brzmiał groźnie zważając w jakim miejscu była.

Gdy zaciągnął ją do innych ludzi na ustach miała nadal dziwnie zadowolony jak na nią uśmiech. Zauważyła, że zaczęła się tak uśmiechać dopiero jak poznała Perseusa. Nie sądziła, że potrafiła zdobyć się na takie gesty jak szczery uśmiech. Dzisiejszy dzień zdecydowanie był przeklęty.

Nim zdążyła jednak się odezwać poczuła czyjąś dłoń na swojej. Odwróciła gwałtownie głowę w kierunku intruza, a na jej twarzy wymalowało się zaskoczenie pomieszane z nutką strachu. Oczy Szpetuchy nie były dla niej zbyt przyjemne, ale wysłuchała, co miała jej do powiedzenia. Chciała zapytać o więcej szczegółów, ale ta zniknęła wraz osobami, które ją oddzieliły od niej. Stała tak przez chwilę gapiąc się w przestrzeń, a serce łomotało jej w piersi. Całe to upojenie jakie miała przed chwilą właśnie wyparowało. Odwróciła się do Perseusa i posłała mu uśmiech. Mogła te słowa interpretować na różny sposób ale teraz nie miała czasu na to, aby o tym myśleć. Podeszła do swojego dzisiejszego partnera, złapała od niego piersiówkę i wzięła niewielkiego łyka krzywiąc się przy tym nieznacznie.