Może dla Jo jego wianek był paskudny, Geraldine powiedziałaby jednak, że jest uroczy.

Stanęła przed palem, gotowa do wyzwania. Miała nadzieję, że jej się uda. Chciała zademonstrować wszystkim tu obcenym, że kobiety też potrafią i są silne fizycznie. No i się zaczęło. Wskoczyła na pal, po czym zaczęła się wspinać. Nie było to aż takie łatwe, jak wydawało się jej na początku. Nie zamierzała jednak się poddawać, to tylko ją motywowało. Dawała z siebie wszystko i udało jej się dotrzeć na szczyt! Wsadziła wianek z tulipanów na pal. Może nie była najszybsza, jednak zabrakło jej tylko kilku sekund. Zeskoczyła z drewna, zobaczyła, że Jo na nią czeka.

- A nie mówiłam? - Powiedziała do niego uśmiechnięta od ucha do ucha. Pozwoliła sobie na chwilę zapomnienia, bo wypełniła ją jakaś dziwna energia i przytuliła się do przyjaciela.

- Chodźmy się napić wina, możemy też podejść do ognisk, wydaje się, że wszyscy się tu świetnie bawią. - Miała ochotę dołączyć do tłumu czarodziejów i świętować to Beltane z nimi, z Jo przy boku - w końcu był tutaj z nią.

- Polować w Beltane? Coś Ty, ja też czasem chcę mieć wolne. - Pociągnęła mężczyznę ze sobą za rękę w stronę płonących palenisk. - Dobrze mieć Cię przy sobie. - Powiedziała jeszcze do przyjaciela, bo coś ją wzięło na wyznania.

— Mi ciebie również — odpowiedział spokojny i radosny głos. Ger bez problemu mogła rozpoznać powrót Giovanniego. Ten mówił ciszej, składniej i z serdecznością w głosie. Uśmiechnął się, zaczesał włosy za uszy i rozejrzał się. Beltane wciąż trwało, a on był w jednym kawałku. Jak dobrze, że nie obudził się w lesie z przypadkową niewiastą. Nie, żeby Jonathan był zdolny do czegoś takiego... ale to był Jonathan. — Nie zrobił niczego głupiego, prawda?

- Co prawda, to prawda, uważaj na siebie dzisiaj Erik, proszę. - Musiała mu to powiedzieć, bała się bowiem, że przyjaciela może spotkać dzisiaj coś złego. Miała takie dziwne uczucie w żołądku, że jeszcze się może coś tutaj wydarzyć, a to dopiero początek tego wieczora.

Całkiem przyjemnie gawędziło się z Erikiem i Elliotem, po chwili jednak podeszła do nich para. Perseusa znała, aż za dobrze - to jego laskę ugryzła pod postacią bobra, niestety właśnie sobie o tym przypomniała, chociaż nie chciała dać po sobie tego poznać. Poza tym był jednym z jej stałych klientów, często bywał w klubokawiarni. - Dzień dobry. - Rzuciła do nich z uśmiechem, chociaż najchętniej opuściłaby już to towarzystwo. Zbyt wiele osób pojawiło się wokół.

Wtedy po raz kolejny pojawiła się przy nich Szeptucha. Naprawdę? Ileż można. Znowu przeszedł jej po plecach zimny dreszcz, tym razem kobieta jednak się do niej nie odezwała - na całe szczęście.

Norka nie zamierzała dłużej tu zostać, robiło się późno. Powinna jeszcze złożyć stoisko, zająć się wszystkim, zobaczyć, czy Salem żyje i sobie radzi. - Na mnie już pora. - Postanowiła pożegnać się z osobami, które znajdowały się obok niej. - Bądź czujny Erik. - Szepnęła jeszcze na ucho Longbottomowi nim się oddaliła.

Koniec końców nie wyszło tak źle. Sytuacja jednak miała szanse zakończyć się bez zbytnich ekscesów.

- Cześć, cześć - odpowiedział Danielle - Dobrze Cię widzieć - uśmiechnął się. Nie pamiętał kiedy ostatnio się widzieli, dlatego nawet się ucieszył kiedy ją zobaczył i rozpoznał. Może nawet będzie im dane wymienić kilka zdań?

Kiedy usłyszał słowa Jackie, od razu spojrzał się na swoje buty. Pantofle nie nadawały się zbytnio do jakiejkolwiek wspinaczki. Z drugiej strony, jeżeli miało to oczyścić go ze wszystkich oskarżeń, warto było spróbować i narazić się na szkody.

- Jasne. Już się robi - odparł z entuzjazmem w głosie, a następnie wziął od Jacqueline wianek - Zrobię co w mojej mocy - dodał. Co prawda nie miał pewności czy mu się to uda.

- Dzięki. Na pewno się przyda - odparł na słowa swojej znajomej i ruszył w kierunku pali. Nie zwracał zbytniej uwagi na Samuela. Z nim pewnie jeszcze będzie musiał się skonfrontować.

Stanley zawiesił swój płaszcz na jednej z gałęzi, aby ten mu nie przeszkadzał w próbie wspinaczki. Pod samym słupem, podwinął rękawy koszuli, a następnie przez kilka chwil przyglądał się innym zawodnikom. Szukał w ich wspinaczce jakiś sprawdzonych metod, które mógłby wykorzystać w swojej próbie.

Pewnym chwytem złapał się i spróbował swoich sił aby wdrapać się na samą górę. Borgin wiedział, że jego wzmożona aktywność fizyczna skończyła się wraz z opuszczeniem Hogwartu, dlatego liczył na trochę szczęścia w tej kwestii.