[04.08.72. Potańcówka] Can I have this dance?

Na bezdechu zeszli z parkietu. Żadne z nich nie mogło się poszczycić nie wiadomo jak dobrą kondycją w tańcu, postanowili złapać więc w dłonie kolejne kieliszki, na odwagę, na szczęście, na miłość, chociaż Morpheus będzie się zarzekał, że tych dwóch pierwszych mu nie brakuje, a ostatniej nie potrzebuje. Kłamczuszek. Gdy zaczął się konkurs, Septima i Morpheus uznali, że nie mają żadnych szans z takimi parami i uznali, że wodopój oraz jedzenie to idealne miejsca, aby tam spędzić znaczącą część czasu potańcówki, zwłaszcza że pojawiły się żarty, że dziewczyna musi nadrobić stracone kolejki i jeszcze wypić karniaki.

Razem porozmawiali jeszcze z Księciem Kniei, a chociaż Longbottom szukał wzrokiem Neila, to nie mógł go zauważyć. Założył, że chłopak znalazł sobie towarzystwo na ten wieczór. Oby dobrze się bawił.

Jeszcze pod koniec Morpheus wyciągnął Septimę na parkiet jeszcze raz, ale było to już bardziej improwizowane wirowanie do melodii, wypełnione śmiechem i fałszowaniem lekko wstawionego czarodzieja, niż skoordynowana zabawa, a kiedy uznał, że już dość, odprowadził zaproszoną przez siebie dziewczynę do Warowni, informując o tym przelotem Brennę, aby wykluczyła z obliczeń jeden pokój. W absolutnie wesołych nastrojach pożegnał się ze znajomymi i wrócił, udawać, że się wyśpi przed ślubem Perseusa.

Norka odpoczęła chwilę, po czym wróciła na parkiet. Porozmawiała z kilkoma znajomymi osobami, wlała w siebie kilka drinków, bawiła się wyśmienicie.

Zauważyła, że zrobiło się późno, że wypadałoby już wyjść, tym bardziej, że czekała ją jeszcze konfrontacja z przeszłością. Nie do końca wiedziała, jak powinna wytłumaczyć Brennie to, że wróci do Warowni nieco później, postanowiła więc skorzystać z najlepszej możliwej opcji, czyli poinformowaniu o tym Erika. On nie powinien jej wiercić dziury w brzuchu i dopytywać jakoś specjalnie, w przeciwieństwie do Brenn, która miała pierdolca na punkcie bezpieczeństwa i zapewne przetrzepałaby ją równo pytaniami o tym z kim wróci i czy na pewno nie potrzebuje kogoś do obstawy. Za dobrze ją znała.

Wypatrzyła więc w tłumie Erika, do którego podeszła. - Przyjdę do was, nie pytaj mnie o nic, nie chcę się tłumaczyć, będę bezpieczna, powiedz Brenn, że poszłam z kimś znajomym, wymyśl z kim, żeby nie było niepotrzebnego gadania. Jesteś moją nadzieją. - Rzuciła jednym tchem, nie dając mu nawet dojść do słowa. Nie mogła się zatrzymywać, bo wiedziała, że mogłoby się to źle skończyć. Nie zamierzała mu się teraz z niczego tłumaczyć, a wiedziała, że jako jedyny był w stanie usprawiedliwić ją przed swoją siostrą. Podniosła się jeszcze na palcach, żeby cmoknąć go w policzek na pożegnanie, a później ruszyła w stronę wyjścia, aby nie daj Merlinie nie zadawał jej żadnych pytań, bo nie umiałaby się mu wytłumaczyć. Panna Figg nie potrafiła kłamać, więc musiała to załatwić w inny sposób, szybka ewakuacja wydawała się jej być najlepszym rozwiązaniem.

Nie myślała zbytnio o tym, co miało ją za chwilę czekać, wolała nie myśleć, bo im dłużej się nad tym zastanawiała cały ten pomysł wydawał się jej być coraz bardziej głupi, ale słowo się rzekło, musiała więc teraz stawić czoła sytuacji, która miała nadejść. Powroty do przeszłości zdecydowanie nie należały do przyjemnych, szczególnie, kiedy rozdrapywały stare rany.

Erik dalej pali papierosy na zewnątrz.
Erik wraca do środka i spotyka Norę, która zaraz ucieka.
Erik rozmawia z Brenną aby wytłumaczyć zniknięcie Nory.

Podczas gdy reszta stodoły piła i tańczyła w najlepsze, Erik zaszył się przed wejściem do stodoły i wypalał kolejne papierosy, żegnając skinieniem głowy lub krótkimi pozdrowieniami tych, którzy stwierdzili, że najlepiej opuścić imprezę, zanim główna organizatorka stwierdzi, że pora udać się do łóżek. W gruncie rzeczy nie miał zbyt wiele do roboty. Nora zniknęła mu gdzieś z pola widzenia, podobnie jak Brenna, a pośród tańczących nie mógł również wypatrzeć Samuela czy Morfeusza, toteż był skazany na najlepsze towarzystwo pod słońcem, czyli samego siebie. Nic tylko się cieszyć.

W pewnym momencie jednak nawet to towarzystwo mu się nieco znudziło i postanowił wrócić do środka. Przez to, że część gości już się ulotniła, atmosfera wydawała się nieco luźniejsza, ale też bardziej kameralna. Ludzie zbili się w grupki, w których zapewne bawili się przez kilka ostatnich godzin, a Longbottom nie miał zbytnio nastroju na to, żeby się narzucać czy wbijać do towarzystwa, z którym tego wieczora ledwo zamienił kilka słów. Zaraz pewnie pojawiłyby się pytania o to, jak się bawi, co u niego słychać, jak się czuję i inne takie bzdety, których dzisiaj starał się za wszelką cenę uniknąć.

I wtedy pojawiła się Nora. Twarz Erika momentalnie się rozświetliła w nadziei, że ta postanowi mu dotrzymać towarzystwa do końca przyjęcia, jednak ta nawet nie dała sobie zaproponować zwykłego drinka. Zamrugał zdziwieniu, gdy ta nie udzieliła mu żadnych wyjaśnień, a zamiast tego rozkazała mu ją kryć przed Brenną. Zgarbił się momentalnie i wybałuszył na nią oczy, nie wiedząc, o co chodzi. Rozejrzał się po sali, jakby któraś z mniej lub bardziej znajomych twarzy mogła mu udzielić odpowiedzi na to pytanie.

— Ty sobie ze mnie chyba żarty stroisz! — syknął przyciszonym głosem, jednak zanim zdołał wygłosić dalszą część swej litanii, Nora rozpłynęła się w powietrzu.

Od razu poczuł, że zaczyna mu się robić gorąco i zaczął się czerwienić. To było do przewidzenia, przecież zawsze coś musiało się odwalić. Tyle czasu spędził, będąc przekonanym, że to on będzie powodem kolejnej dramy, ale nie... To panna Figg postanowiła robić zamieszanie wokół siebie! A on miał jej teraz bronić przed naczelnym rottweilerem Longbottomów, czyli własną siostrą. Z Najdroższego Czarodzieja Wielkiej Brytanii zredukowany do roli kłamcy. Najbardziej spektakularny upadek sezonu.

— Nora wyszła — oznajmił Brennie, gdy jakiś czas później ta dotarła także i do niego. — Musiała coś jeszcze załatwić u babci Lizzy. Coś z biżuterią albo sukienką, nie jestem pewny, bo mocno narzekała przy tym. — Uśmiechnął się minimalnie, wzdychając przy tym lekko. — Powiedziała, że doprowadzi się do porządku i przyjdzie do Warowni, więc w razie czego ją też możemy wliczać do nocujących. No i mnie. Bo ja się oczywiście nigdzie nie wybieram.

Zamrugał parę razy, wgapiając się w Brennę z dosyć głupią miną. Na pewno nie wiedziała, że jej brat, który mieszkał z nią od lat w tej samej posiadłości, zamierzał wrócić do niej na noc... Albo poranek? Ciężko było stwierdzić, ile czasu zajmie im oficjalne domknięcie imprezy, żeby przypadkiem nie zamknąć nikogo w tej starej stodole.