"Nigdy więcej z Tobą nigdzie nie pójdę, choćbyś błagał mnie na kolanach!" – odbijało mu się wciąż w głowie, gdy bardzo powolnymi ruchami próbował oczyścić swoją twarz z lepkiego, śmierdzącego magią drinku. Usta miał zaciśnięte tak, aby żadna kropla przypadkiem nie wniknęła na podniebienie, spodziewał się magicznych atrakcji, ale szczerze nienawidził czegokolwiek co ingerowałoby w jego wolną wolę. Zbyt dobrze wiedział, że magia może od zera zbudować miłość, czy nienawiść, może wpłynąć na Twoją strukturę, zmienić twarz, ciało, w inną osobę czy inny gatunek. Czy to był efekt napitku? Czy to właśnie spotkało wcześniej Atreusa, który w gniewie postanowił poszarpać się na środku parkietu o jedną z panien?

Gniew krążył w żyłach zamykając mu usta, usztywniając ruchy, gdy podeszła do niego para znajomych musiał pospiesznie zdusić go mocniej, aby móc w ogóle rozmawiać. Przywołanie żartobliwej anegdotki na ten moment zdawało się niewykonalne. N i e n a w i d z i ł  tego uczucia, tej lepkości, która niby wsiąkła w chusteczkę, ale wcale nie. Była cały czas na skórze, brud spalał jego uwagę, odciągał ją zaborczo w ciasnym splocie obrzydzenia i wściekłości. Tyle dobrego, że ów wyjątkowa mieszanka wzmagała bladość twarzy, a nie jej zaczerwienienie.

– Och mon amie, cóż mogę powiedzieć jak to, abyście uważali co pijecie na tym przyjęciu. Choć na stołach jest też wino z mojej francuskiej winnicy, zdaje się, że będę wypatrywać butelek tylko tych świeżo odkorkowanych. Dla wzmożonej ostrożności. Mieliście okazję widzieć te przerośnięte chomiki? – Zapytał ich, nie wiedząc nawet, że płynnie przeszedł na francuski, ale z tym językiem najmocniej kojarzył obie osoby, które do niego podeszły. Trochę pomagało to na nerwy, wszak Francja kojarzyła mu się mimo wszystko z nieco większą swobodą doboru zachowań, a napitek wylany przez krewką damę był tam na porządku dziennym. Nie było balu bez rozlanego wina i ubrudzonej koszuli i choć jemu osobiście nigdy się to nie zdarzyło, tak kiedyś musiał przyjść ten pierwszy raz.

– Choć nie wiem, może to teksańska krew. Bardzo ciężko stwierdzić. – nie wiedząc co zrobić z chusteczką, odłożył ją na tacę jednemu kelnerowi. I tak nie tknąłby jej, nawet gdyby była wielokrotnie wyprana. Z wdzięcznością przyjął również chusteczkę od Camile nie chcąc by myślała, że wzgardził jej pomocą. Spróował wytrzeć o nią nominalnie opuszki już suchych palców. – A wy? Camile? Laurence? Jak wnosicie uroczystość, wesele? – Kołnierzyk wciąż był wilgotny, a pedantyczny umysł sugerował, że jakaś kropla przedarła się dalej, że widać zaciek, że słodka woń zaraz ściągnie chrząszcze i muchy, by wespół z ważkami cieszyły się przestrzenią klap jego marynarki. Ciągnął resztką sił, nie chciał jednak czmychać, nie w obliczu choćby najkrótszej salonowej rozmowy, szczególnie, że kontakt z Lestrangem osłabł od czasu śmierci jego małżonki, a każde zdanie które wymienili mogło przysłużyć się odwróceniu tego stanu rzeczy.
[/align]

Rozmowa o technikach wyboru ascendentu determinującego położenie rodowej siedziby i konflikty kosmogramiczne pomiędzy tym, który położył kamień węgielny na rodowej posiadłości, a tymi, którzy zamieszkiwali przestrzeń obecnie. Wymienione zostały wizytówki, nazwiska, pojawiły się wspomnienia o różnych czarodziejach, wiodących prym w badaniach i filozofia feng shui, którą można się wspomóc podczas pracy.

Morpheus udawał, że wsyztsko jest w porządku, że odejście Dolohova nie zrobiło na nim wrażenia. Wręcz przeciwnie. Miał wrażenie duchowej jałowości po tym, gdy zjawa z jego wspomnień odeszła, czyniąc bardzo trafny komentarz. Jego słońce zaszło, pora, aby rozproszył mgły Little Hangleton minęła bezpowrotnie. Spotykał czas tak często, a jednak ten przesypywał mu się przez palce. Nadchodził czas, aby wypuścić ostatnie skrawki marzeń z dłoni i pozwolić im gnić.

Kurtuazyjnie przyjął tort, aby zjeść jeden widelczyk, bez zabijania doszczętne swojej trzustki. Dla przyjemności gospodarzy tego przyjęcia i młodej pary.

[roll=1d6]

Zaskoczony smakiem samego właściwie fondantu, prędko odłożył talerzyk i skierował się ku bardziej wytrawnym przekąskom, z daleka od światła jego życia, szukając Florence, aby dowiedzieć się, co tak ją wzburzyło.

Skoro jego partnerka wieczoru, postanowiła że mają udać się pomóc znanemu dyplomacie, nie protestował. Lecz kieliszek z winem odstawił. Choć nie było mu nic po  tym, jak z niego pił, to jednak wolał zachować ostrożność ze spożywaniem alkoholu. Nie miał tak dobrze jak panna Delacour.

Przeszli wspólnie do części bankietowej, gdzie Shafiq najwyraźniej walczył ze swoimi emocjami. Kiedy Camille się odezwała, Laurence na razie nie odzywał się. Lecz trzeba przyznać, że mężczyzna go zaskoczył przechodząc wprost do mowy francuskiej. Czyżby nie chciał, tradycyjnie w języku tego kraju, przedstawić zaistniały problem? Przy okazji dowiedzieli się, że tutejsze wino jest sprowadzone i najpewniej sponsorowane przez Shafiqa. Dobrze wiedzieć, co można bezpiecznego wypić. Więc to wino, które miał wcześniej, musiało być francuskie.

Skoro ich znajomy, zdecydował się prowadzić konwersację po francusku, Laurence uczynił to samo.
- Tak. Dostrzegłem stworzenie przebiegające przez salę. Pewnie chodzi Ci o kapibarę?
Pojęcie o świecie, roślinach i zwierzętach jako tako posiadał. To i przerośnięte chomiki rozpoznał jako kapibary. Shafiq ostrzegł przed drinkami, co wyjaśniało zaistniały problem z zachowaniami innych osób.
- Rzekłbym, ostrożnie. Spokojnie.
Za wiele nie powiedział na ten temat. Może Camille zechce rozwinąć wypowiedź. Był tutaj jedynie dla rodziny i żeby nie być samemu. Wciąż mógł odczuwać żałobę po stracie żony, lecz te szybko mijały w rodach czystokrwistych. Ta cała dekoracja miejsca, mogła poniekąd przypominać trochę wystrojem pogrzebową dla niego aurę.

Wtedy też niespodziewanie zgasły światła. Ale tylko dlatego, żeby wjechał tort, co mogło wielu uspokoić. Nikt dziki nie atakował. Trwało to moment, po czym oświetlenie wróciło na powrót. Laurence nie miał ochoty na cokolwiek słodkiego, więc gdyby został poczęstowany tortem, odmówiłby. Może później.