Bellatrix odmówiła jej tańca i poszła w swoją stronę – Victoria mogła więc tylko się do niej uśmiechnąć na odchodne. Sama złapała za kieliszek z winem od jakiegoś kelnera, choć przed tym zapytała jeszcze czy przypadkiem coś nie zostało do niego dodane i Victoria musiała przy tym wyglądać groźne, bo ten zapewniał ją, że absolutnie nie. Miał szczęście, bo po próbnym łyku Victoria nie zamieniła się w kapibarę, ani nie rzuciła na niego z pięściami, ani nic takiego… dlatego z uśmiechem dopijała tę lapkę, widząc, że Sauriel rozmawia ciągle z ojcem… nie zamierzała im przeszkadzać, skoro tak rzadko mieli okazję faktycznie ze sobą porozmawiać bez rzucania się sobie do gardeł…

Musiała wyglądać na bardzo samotną, bo w którymś momencie podszedł do niej jakiś młodzieniec i poprosił ją do tańca. Cóż, nie dało się zaprzeczyć, że aktualnie zupełnie nie była zajęta, nie miała przy sobie żadnego partnera i być może zwietrzył okazję, ale Victoria… Victoria okazji nie szukała, lubiła za to tańczyć, odłożyła więc kieliszek i dała się poprowadzić do sali obok, by móc zawirować na parkiecie. Dwa razy z tym młodzieńcem, później poprosił ją ktoś jeszcze… i tak bawiła się w tańcu, chociaż nikt z nich nie był tym, z kim tak naprawdę bawić się chciała.

W którymś momencie była świadkiem zamieszania, w środku którego znalazł się Anthony i aż zakryła usta dłonią, gdy jakaś blondyna wylała mu na twarz i garnitur drinka. Już miała do niego podejść, ale jakaś para ją ubiegła, zaś… za moment ogłoszono, by się zebrać, a Perseus i Vespera weszli na środek sali, dokąd wjechał imponujący tort. Czarny, oczywiście że czarny, bo jaki inny. Przez moment mogła patrzyć na scenę jedynie w półmroku, nim zgasły świece i ponownie zapłonął żyrandol.

Victoria w końcu usiadła do stołu na swoje miejsce, chcąc na moment odetchnąć od tych tańców i w spokoju zjeść tort.

Był już wstawiony. Intensywnie pijąc przy pogawędce z ojcem nie mógł powiedzieć, że poprawił mu się humor, ale drzemała w tym nostalgia, której nie dało się wyrzucić z głowy. Wbijała się głęboko i przeszukiwała odmęty umysłu. Jest tam. Ciągle obecna i eksplorowana, chociaż Sauriel przecież cały czas tej eksploracji unikał. Nie chciał myśleć o przeszłości, swoich błędach i swoich winach. O rachunku sumienia, który został zjedzony przez kota i wyrzygany, bo jak mogłoby być inaczej. Kot przez moment myślał, że jest psem. Jeszcze nie tak dawno temu słodkie "Crucio" wybrzmiałoby z gardła Erica zamiast odpyskowania, a dzisiaj gotowi byli przy drinkach zastanawiać się, kto bardziej uprzykrzył Annie życie. Wspaniały temat do rozmów. Zabrakło tutaj tylko planowania Ericowego pogrzebu. Sauriel byłby nawet do tego zdolny (i byłby skłonny), bo przecież co był winien temu człowiekowi? Cały ten ból, całe to okrucieństwo, wszystkie te okropieństwa, które wydarzyły się między nimi... on chciał mu to zwrócić. Z nawiązką. Nie chciał go zostawiać radosnego i cieszącego się życiem, kurwa, przecież nawet powinien skakać z radości, że stary źle się czuje! Niedługo umrze, będzie spokój! Z nim i Chesterem też - przecież to brzmiało jak przepis na doskonałe życie! Prawie jakby mógł sam teraz wskoczyć do domu Rookwoodów i zapytać się, czy nie szukają następnego dziedzica. Z pełną ironią, bo przecież byłby doprawdy dziedzicem doskonałym, bo wiecznym. Powinien się cieszyć i skakać, tymczasem miął w gębie jakąś truciznę, którą się sam podtruwał. Co za paskudny arszenik mu ktoś pod mordę podetknął - sam nie wiedział.

Za to wiedział, że przyszedł tort, więc wziął w końcu starego (prawie że) pod ramię, żeby go odprowadzić do jego miejsca. Tak kurtuazyjnie. Sam zaś poszedł do swojego - czyli tam, gdzie siedziała Victoria, z którą pojawił się na tym weselu. Bywało lepiej - zazwyczaj osoby, które się rozeszły i zerwały zaręczyny nie chciały mieć wiele ze sobą do czynienia, ale w tym wypadku było wręcz na odwrót. Sauriel nie byłby nawet w połowie tak zadowolony z tej znajomości, jak był teraz, gdyby ten piekielny pierścionek ciągle był kagańcem, obrożą i smyczą. Victorii może ta smycz aż tak nie przeszkadzała, ale jego paliła do kości. Wszystko teraz zniknęło. Wszystkie te narzucone im perspektywy. Wolność musiała pachnieć właśnie tak - perfumami Victorii, bo to je poczuł, kiedy odsunął sobie krzesło. Szurając przy tym nieelegancko jego nogami po podłodze.

- Czeeść, mogę cię zjeść? - Uśmiechnął się flirciarsko, zwalając się na krzesło, ale zamiast patrzeć na talerz i zainteresować się przepięknym (naprawdę fenomenalnym!) tortem to usiadł w zasadzie trochę bokiem - częściowo skierowany do Victorii. - Ale się nabalowałaś. Spociłaś się trochę. - Jak to przy tańcach, pewnych rzeczy nie dało się uniknąć. Ale wcale nie śmierdziała i wcale tego nie widział - rzucił to tylko po to, żeby się z nią podrażnić. Obrócił się do stołu i zaatakował kawałek tortu widelcem.

Victoria wstawiona zdecydowanie nie była: wypiła tylko szampana na początku, później niecałą lampkę wina, a następnie poszła tańczyć. Wszelki alkohol, który kręcił się w jej żyłach, już dawno zdążył wyparować. Jakoś… Po prostu nie za bardzo miała z kim pić. Z obcymi? Zresztą nawet kiedy, skoro albo jadła owoce w czekoladzie, albo tańczyła, albo z kimś tam rozmawiała. Dopiero teraz był moment na wytchnienie, powachlowałaby się, bo była zgrzana, gdyby nie to, że… i tak było jej zimno. Zdążyła tylko odrobinę poprawić fryzurę i teraz wbijała widelczyk w ciastko, kiedy krzesło obok niej szurnęło głośno. Ten hałas ginął w ogólnej wrzawie, muzyce i rozmowach, ale ona siłą rzeczy musiała usłyszeć. Odwróciła do niego głowę akurat w momencie, kiedy niemal zwalił się na to krzesło.

Pozwoliła sobie odpowiedzieć w podobnym tonie, to jest najpierw spojrzała na dół, na nogi Sauriela, później niby powoli sunęła spojrzeniem w górę w górę, niby od niechcenia opierając łokieć na stole, z zawieszonym w powietrzu widelczykiem…

– Hmmmm… może – celowo przeciągnęła słowo, a na końcu uśmiechając się nieco zadziornie. Rzecz jasna nie musiała się wcale zastanawiać nad odpowiedzią, ani nad tym, czy mężczyzna jej się podoba, bo oboje doskonale znali odpowiedź, ale ta obczajka miała swój cel. Oprócz odpowiedniego efektu, Victoria w ten sposób próbowała się zorientować, w jakim stanie Sauriel w ogóle jest i… Trzymał się. Ewidentnie trochę popił, bo na trzeźwo jakoś nigdy nie próbował jej bajerować, ale za to po pijaku… Raz dała mu za to w twarz, ale teraz bardzo wątpiła, czy by to powtórzyła. Ich relacja bardzo się od tamtego czasu zmieniła. Brak pierścionka na jej palcu wywrócił wszystko do góry nogami i owszem… nie stronili od swojego towarzystwa, co musiało się wydawać dziwaczne, ale bardzo dobrze pamiętała jak Sauriel mówił jej, że teraz nie wie, jak ma ją traktować i że nie chce, żeby było między nimi dziwnie. Nie było… O dziwo nie było. I tak naprawdę to mieli całkowicie czystą kartę w tej relacji: bez przymusów rodziny, bez przymusów jakiejś starej magii… – Najadłam się tyle tej czekolady, że musiałam to trochę spalić – a czekolada była przepyszna… I chyba tam  jeszcze dzisiaj wróci. Obje się za wszystkie czasy. Na uwagę Sauriela jednak dyskretnie się odwróciła i nachyliła, chcąc się upewnić, czy przypadkiem nie śmierdzi, ale nie, to ewidentnie Sauriel nie wiedział, jak inaczej ją pozaczepiać. – Nabaluję się dopiero wtedy, kiedy będę musiała tańczyć na boso – odparła za to z dumą, po czym wsadziła sobie kawałek tortu do buzi, całkowicie z siebie zadowolona.

Byłaby smaczna? Na pewno. To byłoby kłamstwo - powiedzenie, że Sauriel był jakimś smakoszem... Kłamstwem też byłoby powiedzenie, że nie było takich żył, w które bardzo, ale to bardzo chciał się wbić. Niektórzy samą swoją prezencją kusili go do złego, ale nie pamiętał, kiedy ostatni raz mu się to zdarzyło. Może z uważną Daisy w ciemnym zaułku nocą, której strach mieszał się z ciekawością, kiedy prowadził grzeczną dziewczynkę przez niegrzeczny mrok? Chyba z Fergusem, dawno temu, kiedy spotkali się przypadkiem w zaułku - i jego też opętał strach, a mimo to ciągle ciągnęło go do przodu. Dawniej - dawniejszych czasów nawet nie liczył, bo one się nie liczyły. Od dobrych paru miesięcy nie miał tego odczucia. Nauczył się bardzo dobrze panować nad tym głodem, którego podszewka norm stała się tak oczywista, że nie wiedział, że można było inaczej. Już nie pamiętał. Minęły niby tylko trzy lata, zatrzymując go w tym młodzieńczym ciele - niby dorosłym, a przecież jeszcze brakowało paru lat, żeby w pełni jego twarz nabrała męskich rys. Nijak mu to nie przeszkadzało, jeszcze nie. Świat nie zmienił się aż tak w jego oczach, ludzie dookoła niego się tak nie zmienili. Obserwował na razie statyczność dookoła siebie. Co zaś będzie za lat 10? Czarodzieje przecież potrafili przeżyć ponad 200 lat. Jeszcze trochę więc tego życia dla bliskich wokół zostało. Na tyle, żeby przejmowanie się tym odeszło w kąt tak samo jak niekontrolowalny głód.

Więc: moooże? Może. Cwaniacki i arogancki uśmiech tylko się pogłębił. "Hmph!" wydobyło się gdzieś z jego gardzieli, mając zastąpić: no przecież wiem jednym dźwiękiem. Pozwoliłaby mu na bardzo dużo. I dlatego, że by na to pozwoliła nie chciał tego eksplorować. Przekraczać granicy, za którą czaiły się pokusy, od których potem czasem ciężko było się odwrócić. Które mogły coś zmienić. Niekoniecznie na gorsze, niekoniecznie na lepsze. Musiałby być gotów zaryzykować, a nie był.

- Taka słodka kobietka na pewno ma przesłodką krew. - Peplał sobie dalej między kolejnymi gryzami torta. - Jak ta truskaweczka w czekoladzie. - Którą Victoria się raczyła. Spojrzał na nią mówiąc to, żeby poobserwować reakcję. To, jak się obracała i spoglądała po sobie. Może szukała czekolady? Nawet nie przeszło mu na myśl, że właśnie sprawdzała, czy na pewno godnie się prezentowała. - Ooo... to wyzwaaanie... - Zamruczał przeciągle, przymrużył oczy. Złapał szampana, którego akurat niósł kelner na tacy i zamoczył w nim usta. Na jakieś cztery łyki, czyli zupełnie nie tak, jak się szampana pić powinno. Jakoś nie było chętnych do upominania Rookwooda. Być może dlatego, że wyglądał na dokładnie takiego, jakim był, nawet z tymi błyszczącymi oczami i zadowoleniem - na gościa, który może bardzo uprzykrzyć ci życie. - To szykuj się, bo idziemy tańczyć. - Zameldował, bo przecież nawet to nie było pytanie. - Pokażę ci, jak się tańczy, Maleńka.- To już zabrzmiało jak groźba z wilczym uśmiechem, a było ledwo obietnicą.

Bała się z początku: gdy w jej głowie zaświtała ta nieprzyjemna myśl, że jej wtedy przyszły narzeczony może nie być człowiekiem, a on jej to potwierdził, po jej bardzo bezpośredniej konfrontacji. Wtedy się bała, ale to był strach przed nieznanym. To zawsze był strach przed nieznanym. Nie zgadzała się na to, by bać się kogoś, z kim miała dzielić życie, więc zrobiła wszystko by zgłębić temat najpierw na własną rękę, później rozmową z Saurielem i zdołała samą siebie przekonać, że wampiryzm to nie jest nic strasznego, nawet jeśli był to żywot nienaturalny – to jednak miał do niego prawo. I wszystko to miało swoje warunki, z czymś się wiązało. Ludzie musieli gotować, jeść, pić wodę, spać, oddychać, załatwiać różne potrzeby, a wampiry… nie mogły wyjść na słońce, czuły nienasycony głód i pożywiały się krwią. No i co z tego? Czego miała się bać, skoro to było coś, na co Sauriel nie do końca miał wpływ, a walczył tak bardzo, by nad tym panować? Cholera, był nawet przy niej, kiedy dosłownie była zalana własną krwią, w swoim łóżku i dał radę wytrzymać i się na nią nie rzucił. Opiekował się nią kiedy mógł i nigdy nie zrobił jej żadnej krzywdy, zaś krwi po prostu potrzebował do przeżycia. Więc gdyby poprosił – dlaczego miałaby mu odmówić? Fakt, byłaby to już wtedy droga bez możliwości odwrotu, ale czy byłoby gorzej? Może właśnie byłoby lepiej – tego nie wiedzieli, a Sauriel ewidentnie albo nie był gotów na zmiany, albo nie był tematem jej krwi zainteresowany.

– Tyle tego dzisiaj zjadłam, że wcale bym się nie zdziwiła – ale czy jedzenie w ogóle miało wpływ na smak krwi? Kusiło ją o to zapytać, bo jak zwykle jej mózg popłynął swoimi torami, pochylając się nad zagadnieniem, które kompletnie nie było jej do niczego potrzebne, a jednak pobudzało jej szare komórki, ale z drugiej strony też co innego kołatało jej się po głowie. – Ale nie wiem. Może moja przypadłość i tak wszystko mąci – bo nad tym też się zastanawiała. Czy to, że jest jedną z Zimnych, jakoś wpływa na jej krew? Zmienia jej smak? Czy była zimna, czy może wcale nie? Tyle pytań…

Uniosła wyżej jedną brew, gdy Sauriel zgarnął dla siebie szampana, a potem upił cztery łyki. Victoria już się wtedy nie powstrzymała i miała zamiar mu zrobić dokładnie to, co on jej zrobił z truskawką i po prostu zabrała mu ten kieliszek, a później patrząc na niego wyzywająco wypiła mu resztę.

– Tak, wyzwanie – dopiero teraz mu odpowiedziała. – Możemy się założyć, że do rana nie ściągnę butów – groźba? Nie bała się tej groźby.