Wywróciła teatralnie oczyma, aby po chwili umościć poirytowany do żywego wzrok w osobie Notta. Ta jego buzia patrycjusza, nienaganna fryzura i te przeklęte dołeczki, za które kiedyś gotowa byłaby zabić – teraz jednak wywoływały jedynie salwę konwulsyjną w miękkim umyśle; nie chciała go widzieć równie mocno, co chciała ukrócić jego żywot, a nie zrobiła tego jedynie dlatego, że w Azkabanie brudno jest, a ona była w końcu niebagatelną snobką. Prawdopodobnie dlatego jedynie uciekła gwałtownie spojrzeniem w osobę mikrej (ha! i ty to mówisz, Lestrange?) blondynki, której włosy kołysały się na wietrze jak widmo dymu nikotynowego. Sięgnęła do kieszeni, wyjmując elegancką papierośnicę i bezsłownie skierowała otwarte wieczko ku Cynthii.

Sama odpaliła papierosa, pozwalając zająć się końcówce ognistym oczkiem, mrugającym nieśmiało do dziewczyny przy każdym mocniejszym pociągnięciu nikotynowej rozpusty ku zakamarkom płuc. Westchnęła pod nosem, a gdy niewiadomy jej mężczyzna, fan Notta (musiał mieć doprawdy wybrakowany gust), ruszył w kierunku obrazów.

Kiwnęła jedynie głową, na szept brata ciepłem drażniący małżowinę uszną.

– A może zamiast tego oddalimy się od nich i pójdziemy wylosować pierścionki? – odparła lekko. – A ciebie namaluję w moim atelier, nie na straganie – dodała po chwili, roziskrzone spojrzenie umieszczone w Cynthii podkreślając szybującymi ku górze kącikami ust.

Chwyciła blondynkę pod ramię, zupełnie jakby były najbliższymi sobie przyjaciółkami – a przecież ledwo się poznały. Prawdopodobnie Flintówna widziała Lorettę na okładkach czarodziejskich magazynów i gazet, w których zaczytywały się bez reszty biurwy; o Cynthii zaś wiedziała tyle, że ma bardzo ładne, jasne włosy.

Stojące niebanalnie w opozycji do jej kruczej czupryny, którą prędko po wyjściu z domostwa rozwichrzył surowy, kwietniowy wiatr, posiadający do tej pory znamiona zimy. Grzywka więc, zmierzwiona i niepoukładana opadała na czoło, reszta włosów zaś, kończąca się linią nad drobnymi ramionami, pozostawała splątana.

Moneta zabrzęczała jej w dłoni, aby po chwili pojawić się w postaci kulki z zamkniętym wewnątrz pierścionkiem.

– Twoja kolej – rzuciła, otwierając wieczko.

Widząc wylosowaną przez Trevora perukę zaśmiała się cicho pod nosem. Nie mogła się powstrzymać, ponieważ wyobraziła sobie w niej Trevora i był to zabawny widok. Wzięła ją od niego i schowała do swojej torebki.

— Uważasz, że lepiej byłoby mi w rudych? – zapytała podpuszczając go trochę.

Gdy siedząc już na kocyku wzięła łyk herbaty z prądem pisnęła cicho czując jak przez jej ciało przechodzi dziwna energia. Włosy stanęły jej dęba, co musiało komicznie wyglądać. Zaczęła je przygładzać, ale słyszała tylko jak zaczynają jej strzelać prądem dłonie. Zaczęła się śmiać. Posmak, która miała w buzi nie był dla niej przyjemny, ponieważ nigdy nie przepadała za ostrymi smakami. Była też trochę zła, ponieważ musiała się naprawdę mocno natrudzić, aby jej włosy były w jakimś niepozornym ładzie. Teraz sterczały naelektryzowane w każdą stronę.

— O Merlinie! Mogłam wziąć jednak tą korzenną. – powiedziała rozbawiona, a słysząc, że Trevor wspomina o tym, że powinna poznawać ludzi uniosła brwi ściągając maskę i przecierając delikatnie załzawione oczy. Ta herbata zdecydowanie nie będzie należeć do jej ulubionych.

— Chcesz się mnie pozbyć? – zapytała szturchając go lekko ramieniem i rażąc go przy tym nieznacznie prądem. – Nie lubię poznawać nowych ludzi i przyszłam tu z tobą. Naprawdę nie przeszkadza mi twoje towarzystwo. Wiem, wiem jestem zdecydowanie młodsza, więc jeśli masz ochotę spotkać się z kimś innym to nie będę miała tego za złe. – spojrzała na niego uważnie.

Eden