The Overseer

Mabel dosłownie wstrzymała oddech, kiedy jej mama podeszła do próby. Przede wszystkim nie sądziła, że Nora zgodzi się w ogóle samą ideę posiadania przez córkę jednorożca, który z pewnością był magicznym stworzeniem, którego obłaskawienie przerastało możliwości ośmiolatki. Poza tym nawet jeśli, to jej mama nigdy nie była najlepsza prawnie w niczym, oprócz pieczenia. Właściwie to częściej Mabel ratowała Norę z opresji niż odwrotnie, jeśli chodziło o poślizgnięcia, potrącenia rzeczy leżących na brzegu blatu, czy nadepnięcie na kocie zabawki. W tej sytuacji, szansa że Nora faktycznie wygra dla niej tego jednorożca, była prawie nieistniejąca.

Pierwszy rzut udał się dosłownie ledwo, możliwe że wpatrzone w piłkę oczy dziewczynki odrobinę pomogły losowi. Bo choć Mabel nie potrafiła jeszcze świadomie używać magii, to zaczynała już powoli dostrzegać tu i ówdzie jej pierwsze manifestacje. A może dopomogła magia wianka, spoczywającego na głowie starszej z pań Figg. Drugi i trzeci rzut były już tylko i wyłącznie zasługą Nory, a Mabel szczęka opadła niemal do samej podłogi.

- Tak! Tak! Jupii! - podskoczyła dwa razy, podekscytowana, sama nie wierząc swojemu szczęściu. Podbiegła do mamy i wpadła na nią, żeby z całej siły ją przytulić. - Dziękuję mamuś, dziękuję! Kocham cię! Jesteś najlepszą mamą na świecie. - powiedziała, z twarzą wciąż wtuloną w maminą sukienkę.

Nie zauważyła nadejścia szeptuchy. Kiedy oderwała twarz od Nory, stara kobieta stała już obok nich, mówiąc do jej mamy te dziwne rzeczy, które brzmiały trochę jak z filmów romantycznych. Czy mama była zakochana? A może zakocha się właśnie w kimś kto jest tutaj?

A potem szeptucha przemówiła do niej i Mabel kiwnęła głową, zbyt przestraszona, żeby odpowiedzieć. Dom lwa? Czyżby chodziło o Gryffindor? Znała domy Hogwartu, jak każde magiczne dziecko, ale dzięki temu że jej mama nie była uprzedzona do żadnego z nich, Mabel sama nie wiedziała jak się czuć z tą informacją. Najbardziej chyba zmartwiło ją, że teraz nie było już odwrotu i musiała iść do tego domu, który przepowiedziała jej stara Sally. I już wcale aż tak bardzo nie cieszyła się z jednorożca. Przecież i tak nie mieli dla niego miejsca w domu.

Nie spodziewała się tego, że jej się uda. Nie oszukujmy się Norka Figg nie należała do sportowców, była ich zupełnym przeciwieństwem, jak widać jednak gdy w grę wchodziła radość jedynego dziecka, to potrafiła pokonywać wszystkie kamienie milowe. Prawdziwa, samowystarczalna matka. Może chodziło o to, że to były jej urodziny? Może los chciał jej wynagrodzić ostatnie cierpienia, czy coś, chociaż chwilowym łutem szczęścia. Nie miała pojęcia, najważniejsze było to, że się jej udało.

Mabel zapewne była zdziwiona takim obrotem sprawy równie bardzo jak Norka. Wiedziała bowiem, że jej matka nie jest specjalnie uzdolniona w dziedzinach, które miały cokolwiek wspólnego ze sportem. Kiedy więc córka wpadła w nią z radości, uniosła ją na ręce (na krótką chwilę, bo dłużej by nie wytrzymała). - Dla ciebie wszystko Mab. Wybierz sobie nagrodę. - Miała jedynie nadzieję, że nie weźmie największego jednorożca, bo mogą pojawić się problemy natury logistycznej, takie jak znalezienie dla niego parkingu w cukierni na dłużej, ale tym będą się martwić później. Odstawiła córkę na ziemię i wtedy pojawiła się ONA.

Humor momentalnie się jej zmienił. Uśmiech zszedł z twarzy, nie miała jak uciec. Jakby Szeptucha rzuciła na nią czar, żeby nie wybiegła stąd w podskokach. Może bała się spotkań z nią tak bardzo, że ją paraliżowały, nie pomógł nawet wianek z sosenki... Nie miała innego wyjścia, jak przeżyć to spotkanie, kolejny raz.

Zimny dreszcz przeszedł jej po plecach, gdy wieszczka dotknęła jej policzka. Oczy się zaszkliły, nie wiedzieć czemu Figg tak bardzo się bała tego, co może jej powiedzieć, pewnie dlatego, że Sally wiedziała wszystko, a Norka miała swoje tajemnice, bała się tego, że kiedyś będzie się musiała ze wszystkiego tłumaczyć. Najgorsze było to, że obok stała Mabel i na to wszystko patrzyła.

O kim ona bredziła, przecież panna Figg nie miała aktualnie głowy do żadnych romansów, znaczy unikała tego, jak mogła nie sądziła, żeby miało się to zmienić w najbliższym czasie. Nie zdążyła się jednak odezwać, zamierzała przeanalizować te słowa bardzo dokładnie.

Nie mogła się ruszyć, gdy Szeptucha podeszła do Mabel, miała nadzieję, że za bardzo nie namiesza w jej głowie. Dopiero gdy kobieta się oddaliła Nora odetchnęła z ulgą i podeszła do córki. - Nie słuchaj tego, co ona mówi. Lubi mieszać w głowach. - Nachyliła się do niej. - Nie ma się czym przejmować, chociaż, co właściwie ci powiedziała? - Bo nie usłyszała, więc wolała się dowiedzieć.

Może i na początku ten komentarz z wagą dosyć mocno ją zirytował, jednak Camiś wiedział, jak ją uspokoić. Właściwie dla niej było aktualnie istotne tylko jego zdanie, w końcu to on zawsze był przy jej boku, nie jakiś Charles, który zniknął niewiadomo gdzie. - Dziękuję Cami. - Była mu wdzięczna, że zawsze starał się o to, żeby jej humor się nie popsuł, nawet przez takie nic nie znaczące komentarze. Dobrze było mieć świadomość, że co by się nie działo, to zawsze będzie skłonny ją pocieszyć. Dla niej to nie były tylko słowa, naprawdę sporo to znaczyło dla Rudej.

Udało jej się urwać dosyć niewygodny temat dzieci, nie miała pojęcia, co maja w głowie osoby, które myślą, że w wieku dwudziestu jeden lat chciałaby zostać matką, kiedy to miała przed sobą całe życie. To zdecydowanie nie był ten moment, na szczęście Lupin się z nią w tym zgadzał. Właściwie, to zgadzał się ze wszystkim co mówiła, nie widziała w tym nic złego.

Zostali sami. Mogli więc wymienić się swoimi spostrzeżeniami na temat tej całej sytuacji. - Faktycznie, mają coś wspólnego, chociaż ten, którego właśnie poznałeś jest strasznym dupkiem, mówię ci. - Widać było, że Fletcher musiał kiedyś zajść jej za skórę, wolała jednak nie opowiadać o tym w tym momencie.

- Smoook, chciałabym chyba smoka, chociaż może mają demimoza? One są takie słodkie. - Wychyliła się za ladę, żeby zobaczyć, jakie jeszcze pluszaki mają schowane pod ladą.

- Błyskotki są przereklamowane. - Dodała jeszcze. Obserwowała uważnie, jak Cameron sięgał po obręcze. Wiedziała, że jak zawsze na pewno bardzo się będzie starał, żeby mu wyszło. Tyle, że on nie do końca był stworzony, do tych wszystkich sportowych konkurencji. - Nie najgorzej ci poszło, jeden trafiłeś! - Odparła z entuzjazmem, chcąc go pocieszyć, chociaż pewnie nie wyszło jej to specjalnie dobrze.

- Teraz ja. - Oczywiście nie miała zamiaru odpuścić i również chciała spróbować wygrać pluszaka. w rzutach obręczami.

Po założeniu wianka poczułaś jak ogarnia cię spokój, przyjemna harmonia. Zawsze byłaś spokojna, ale dzisiaj ten spokój wszedł w twoją duszę. Jakby obecność Hadesa sprawiała, że wszystko będzie odpowiednie, nie musiałaś już walczyć, tęsknić, bać się tego, że on już nigdy nie wróci, bo wrócił. Był obok i zaciskał swoje dłonie na twoim ciele mocno, zaborczo, a tobie to się podobało. Też miałaś ochotę wrócić do domu i nie chodzić wśród tych denerwujących ludzi. Tłumy rozwrzeszczanych dzieci, dziewice niewydymki w wiankach na głowie.

Gdy twój ukochany zwrócił się do ciebie uniosłaś głowę o spojrzałaś na niego. Jego wianek pasował do niego idealnie, ale fakt wyglądał w nim trochę jak klaun, ale tradycja to tradycja. Można chwilę pochodzić w wiankach. Było wam nie wygodnie, gdy tak kurczowo trzymaliście się swoich boków, nie raz Hades prawie zdeptał ci nogi, ale uparcie nie chciałaś się od niego odsunąć, bo co jeśli on znowu zniknie? Znowu cię zostawi?

– Chodźmy coś zjeść i schowajmy się przed tym przeklętym słońcem – odparłaś głośniej niż zwykle, bo jak z nim rozmawiałaś rzadko był jakikolwiek hałas. Po odebraniu wianków ruszyliście do straganów z jedzeniem. Miałaś nadzieję, że będzie coś bez mięsa, bo na samą myśl o nim robiło ci się nie dobrze. Gdy zadał ci pytanie o swój wygląd zaśmiałaś się nawet odrobinę.

– Najbardziej cnotliwa osoba w całym tym tłumie, kochanie. Nikt się nie pozna, że jesteś zwyrolem z Nokturnu – wyszeptałaś mu do ucha przyciągając go do siebie, a potem spojrzałaś mu w oczy. Oczy, które należały do ciebie i nikogo innego.