[25.08.72, plaża w Devon] Dance with me

- To szkoda, z drugiej strony może warto zastanowić się nad przebranżowieniem? - Rzuciła jeszcze, bo przecież sama całkiem niedawno, mimo dosyć młodego wieku zmieniła całkowicie swoje życie, porzuciła qudditch i wstąpiła do BUMu, co uważała za jedną z najlepszych decyzji swojego życia.

- Gdybym planowała brać ślub więcej razy niż raz, to chyba bym tego nie planowała. - Powiedziała jak zawsze rezolutnie, taka bystra z niej była dziewucha. Porównanie skromnego ślubu do złapania złotego znicza bez większego echa jednak rozbudziło jej wyobraźnię. Może faktycznie mężczyzna ma rację? Będzie musiała porozmawiać na ten temat z Cameronem, w sumie to sama przemyśleć całą sprawę, bo wiedziała, że narzeczony zgodzi się na wszystko, co ona sobie wymyśli. Miała z nim całkiem lekkie życie. - Dzięki za to, że dałeś mi do myślenia. - Odparła jeszcze, po czym gdy skończyła się piosenka podziękowała mu za taniec i ruszyła w stronę kocyków, żeby wrócić do Camerona.

Nie zamierzała go opuszczać na dłużej, bo skoro poświęcił się i wsiadł dla niej na miotłę to musiała się nim teraz odpowiednio zająć.

Nie spodziewała się, że znajdzie sobie towarzystwo. Gdy podchodziła do miejsca w którym go zostawiła dostrzegła obok chłopaka Florence Bulstrode, przyspieszyła tempa, żeby uratować go przed jej towarzystwem. Nie dość, że gnębiła go w pracy, to jeszcze tutaj? Na ognisku. Dramat.

Stanęła obok Florence, jakby nigdy nic, nie odezwała się do niej ani słowem, od razu zaczęła mówić do Lupina. - Camiś, słońce, czy jest jakiś problem? - Musiała zostać jego rycerzem.

Siedzę na kocu i biorę udział w rozmowie z Florence itd.

Nie miał serca odmawiać Rudej dobrej zabawy, toteż bez większych narzekeń pozwolił oddalić się jej w stronę gości, których tego wieczora nie spotkała żadna kontuzja. Cholerni szczęściarze, pomyślał z przekąsem. Obserwował z daleka poczynania narzeczonej, zauważając nawet w pewnym momencie, że podczas tańców w parach trafiła ona na jednego z tych geriatrycznych staruchów. No proszę, jak to się ciekawie złożyło... Na szczęście pozostawał w błogiej nieświadomości co do tego, że parę metrów dalej odbywała się wyjątkowa szczegółowa dyskusja na temat jego ślubu.

— Eee… R-r-raczej n-n-nie — odparł zlękniony, podnosząc powoli wzrok na górującą ponad nim kobietę. — T-to znaczy... O ile mi się n-nie pogorszy. W-wtedy to będzie ostry d-dyżur, prawda?

Podskoczył, gdy na ratunek rzuciła mu się Heather. Och, ta to dopiero miała wyczucie czasu! Pokiwał gwałtownie głową, za wszelką cenę nie chcąc eskalować sytuacji. Wystarczyło, że Florence już stwierdzały fakty i nawet nie pytała o jego stan zdrowia. Eh, ta czarownica musiała mieć jakiś magiczny rentgen w oczach... W sumie to by wyjaśniało, czemu tak dobrze sobie radziła w tej robocie.

— N-nie, nie ma. Nic mnie... Nic mnie nie boli. — Uśmiechnął się słabo do Rudej.

Tańczę z Tessą.

— I z tym się zgodzę — przyklasnął jej, gdy jego siostra nazwała Clemensa idiotą. Na dodatek starym. Zabawne, że chętnie cofnąłby się w czasie do tamtego momentu, wesela, gdy był podorstkiem, któremu dopiero zaczynał rosnąć dziewiczy wąsik, którego bracia uczyli, jak się golić, który chodził ze zadartymi knyknciami, bo pod cichą skorupą chłopca o oczach łani tkwił potężny ogień, pełen pasji i wybuchów. Morpheus w większości składał się z ognia, może dlatego wyglądał skrajnie inaczej niż Woody. Ogień wypalał go do cna, a teraz popiół szarości osiadał na jego głowie, srebrząc czarne jak węgiel loki.

Przywilej rodzeństwa i bliskich. Tylko oni mogli nazywać Clemensa idiotą i głupcem, jeśli zrobiłby to ktoś inny? Drżyj ziemio w swoich posadach. Nie tylko dlatego, że Longbottomowie mieli potężne poczucie stadnej sprawiedliwości, ale również dlatego, że w gruncie rzeczy Morpheus odczuwał respekt wobec Woody'ego i jego umiejętności. Biorąc pod uwagę nowe miejsce zamieszkanie brata, nie warto, bo może się okazać, że piekło powstanie i zastąpią arystokratyczne niebiosa. Morpheus widział zbyt wiele tymi swoimi dziwnymi, czarnymi oczami.

— To nie ten rodzaj zmartwienia. Wyjątkowo... Cóż, pasowałoby, podpalenie to przestępstwo pasji. — Krzywy grymas przebiegł po jego zmęczonej twarzy. Tego dnia, pomimo jasnej szaty, lnu i okularów przeciwsłonecznych nad czołem, wyglądał jeszcze bardziej, jakby nie spał od wielu, wielu dni.

Pomyślał o Prawach Czasu w ogniu. O płonących zasłonach, łuszczącej się farbie na framugach i oknach, o spopielonych księgozbiorach, o szatach z lśniącego charmeusu, śmierdzących jak palone włosy. Wreszcie o tyczkowatej sylwetce stojącej pośrodku skiwerczącej pożogi, z mechanizmami stu dwudziestu ośmiu zegarów u stóp. Wzdrygnął się na ten obraz, a Tessa mogła poczuć to pod dłonią. Pokiwał przecząco głową.

— Najgorsze jest to, że to wszystko moja wina. Poradzę sobie. Zresztą, miałem umrzeć młodo, coś mi nie wyszło, to przetrwam i to — pierwszy raz powiedział na głos to, co wypierał tak wiele lat. Moja wina, moja wina, moja bardzo wielka wina. — Opowiedz mi lepiej o tej podróży, którą widzę w kosmykach twoich włosów. Gdzie się wybierasz? Tylko nie mów mi, że do Kambodży.

Chciał, aby morze zabrało ich ból, obmyło ich z tłustych plam zależności od inynch, aby morska sól odkaziła ich rany, pozwalając im zasklepić się. Jeśli jednak miałby wybrać jedną osobę, która miałaby dostać perłę szczęścia, byłaby to Tessa. On sam może zmienić się w pianę morską i strzec ukochanych przed tragediami sztormów bez własnej woli, jako biel morskich bałwanów.

Chciałby być wodą. Pobożne życzenia.

- Nie wymuszaj na nim tego potwierdzenia, to brzmi trochę jak desperacja, wszyscy wiemy, że Erik powie to, co chcesz usłyszeć. - Erik był raczej potulny i życzył wszystkim dobrze, nie miała pojęcia, jakie są ich stosunki, w sumie jej to nawet jakoś zbytnio nie obchodziło. Yaxley dalej wpatrywała się w Atreusa. - Trochę zabolało, co? ale przecież masz pewną opinię, z którą trudno jest walczyć. - To, że o niej krążyła podobna raczej w tej chwili jej nie obchodziło. Pewnie normalnie ugryzłaby się w język, nauczyła się bowiem, że nie zawsze warto jest mówić wszystko to, co się myśli głośno, ale w tej chwili jej to zupełnie nie przeszkadzało. Słowa bezmyślnie opuszczały jej usta.

- Nie szukam, póki co mi się nie znudził, bo to całkiem świeże. - Wyciągnęła papierosa i wsadziła go sobie w usta, odpaliła go mugolską, srebrną zapalniczką Zippo. Zaciągnęła się dymem, wydawała się być bardzo spokojna.

Kątem oka dostrzegła Thomasa, który do niej machał, posłała mu ciepły uśmiech i również machnęła w jego kierunku. Liczyła na to, że podejdzie do niej i zajmą się sobą, bo wolała raczej nie konfrontować się zbyt długo z Bulstrodem bo mogłoby się to zakończyć niezbyt dobrze. Jeszcze za dużo mu wyrzyga i skończy się to niezbyt dobrze, z drugiej strony, ostatnio strasznie ją zirytował, więc może był to odpowiedni moment, aby wszystko wyjaśnić.