Frustracja malowała się na jej twarzy coraz bardziej. Puszki nie chciały za żadne skarby przyjąć jej piłeczek, nie chciały dla niej upaść i oddać jej misia! Zaczynała mieć już wypieki na policzkach z powodu złości i tego, że nie mogła wygrać. Serce mocno biło jej w piersi jakby chciało wyskoczyć i pożreć sprzedawcę. Wiedziała, że nie mogła się denerwować, wiedziała, że jak dalej tak pójdzie to nic z tego nie będzie. Spojrzała na przyjaciela, gdy wyszeptał jej swój plan dotyczący ostatniego rzutu. Pokiwała energicznie głową i stanęła ponownie przed ladą w odpowiednim miejscu. Na ustach pojawił się zdeterminowany uśmiech. Musiała wygrać choćby świat miałby od tego umrzeć.

– Ostatni raz proszę – powiedziała do mężczyzny. Zapasy sykli już się jej skurczyły, ale nic nie mogła na to poradzić, albo będą musieli kogoś okraść, bo tak łatwo nie ukradną rzutu, a zostało jeszcze jedno stanowisko, prawda? Przymierzyła się, wycelowała i rzuciła resztę zostawiając w rękach Felixa.

Gdy ylko wyminęła małżeństwo zbladła jeszcze bardziej. Czwarte dziecko – Augustus spodziewał się kolejnego dziecka, a ją mamił… chciał… umysł nie był w stanie teraz tego za bardzo ogarnąć. Cholernie bała się tego wszystkiego, cholernie cierpiała, bo naprawdę kochała Augustusa, naprawdę chciałaby z nim spędzić życie, ale musiała w końcu o nim zapomnieć. Tak bardzo chciałaby znać kogoś, kto usunąłby jej go z głowy, z serce. Chciałaby już nigdy nie myśleć o tym, że cierpi. Otarła szybko oczy nim dotarła do Alexandra, ale nadal zbierały się jej i tworzyły bolesną gulę w gardle. Po co w ogóle żyła? Po co istniała? Dlaczego ten świat był taki trudny, dlaczego w ogóle kiedykolwiek wyszła zza kociołka i weszła w relacje z ludźmi? Tam było tak cholernie bezpiecznie.

Troska Alexandra była taka ciepła, przyjemna, przyjacielska, że serce dziewczyny na chwilę próbowało się uspokoić. Jej wzrok był mętny, nieobecny, zamyślony i cholernie zmęczony. Jego pytania średnio do niej docierały, ale próbowała się skupić. Pokiwała głową nie do końca wiedząc na co się zgadza. Dłonie drżały jej ze zdenerwowania. Chciała wrócić do domu, chciała stąd uciec, ale nie mogła, obiecała Bellowi, że zostanie z nim tu chociaż godzinkę, prawda?

– Ja… wpadłam na… na kogoś… ale nie chce o tym teraz rozmawiać – wyszeptała z trudem opanowując głos. Doceniała jego troskę, doceniała to, że się interesował jej samopoczuciem, ale musiała to jakoś ogarnąć umysłem sama. Musiała w końcu zakończyć tamtą relacje, aby móc iść dalej, prawda?

– Tak, tak, chodźmy – dodała i skierowała się z nim w stronę ognisk. Próbowała wyciszyć umysł, poczuć odrobinę radości i nie myśleć o czwartym dziecku Augustusa. Ciekawe, w którym miesiącu była, kiedy urodzi to dziecko, jak bardzo Rookwood się starał, aby je mieć. Nie, nie mogła o tym myśleć. Spojrzała w końcu w płomienie, gdy tylko do nich dotarli. Ogień był taki ciepły i przyjemny.

Avelina Paxton

Widząc jego rumieńce jedynie się uśmiechnęła subtelnie, w sposób, który mógł nasunąć jedną myśl jeśli ją dobrze znał. Podobało jej się to, że wariował na jej punkcie i nie miała zamiaru przestać tego robić. Miała zamiar doprowadzać jego głowę do wrzenia już zawsze, oby był tego świadomy. Jej ukazał się rydwan. Podróż. Uśmiechnęła się nieznacznie. Ucieczka? Możliwe. Na pewno uciekłaby z Perseusem z dala od tego miejsca, ale jednocześnie wolała tu zostać, wolała nie ryzykować, że komuś bliskiemu może przez to stać się krzywda. Była egoistką, ale nie naraziłaby rodziny na gniew Czarnego Pana, gdyby uciekła.

Spojrzała na niego i uniosła lekko brwi ku górze. Kiełbaski i bigos. No tak. Złapała jego dłoń i pokiwała głową, że mogą ruszyć w kierunku stoisk z jedzeniem.

– Co zobaczyłeś w płomieniach? – zapytała patrząc na niego z ciekawością. Rozglądała się też po ludziach zebranych tutaj, czy zobaczy kogoś ze swojej rodziny, ale był tu ogrom osób, że nawet nie starała się ich dostrzec, bo miała przy sobie Perseusa, a to jej na dziś wystarczyło.

Beast nie do końca wiedziała, co się dzieje. Miała wrażenie, że jej brat zna tego kogoś, to się tutaj pojawił. Tylko co właściwie łączyło go z Cainem, że tak zszedł z tonu, że zamierzał odwołać swoje słowa. W przeciwieństwie do Patricka ona nie potrafiła zobaczyć nic więcej niż to, co właśnie miała przed oczami, a szkoda, może wiele by się jej wtedy wyjaśniło. Nie zamierzała jednak drążyć tematu, może kiedyś, jak się upije, wypyta Flynna o wszystko. Teraz zdecydowanie łatwiej było udawać, że nic nie rozumie. Skoro już taką narrację przyjęła... Miała ochotę nadepnąć bratu na stopę, gdy wspomniał o tym, że Patrick powinien obniżyć swój iloraz inteligencji do tego, który ma koniczyna, jednak tego nie zrobiła. Wykrzywiła się jednak trochę, kiedy usłyszała te słowa.

Usłyszała muzykę, która dochodziła skądś obok. Bardzi przygrywali tak pięknie, że miała ochotę porwać Patricka do tańca. Nogi zaczynały jej się już poruszać w rytm muzyki, była gotowa wreszcie się ruszyć i zacząć tuptać, niczym ten jeż. Niestety ten drugi, odziany w mundur aurora wyciągnął w tym momencie różdżkę i zaprosił ich dalej. Westchnęła głośno rozczarowana. Pomachała Patrickowi ręką na odchodne, bo właściwie to go polubiła, wydał się jej być całkiem sympatycznym koleżką, skoro nie zakuł jej jednak w kajdanki, no nic, musieli odejść dalej. Nie ukrywała nawet swojego rozczarowania.

- Tak bardzo chciałam zatańczyć. - Mruknęła pod nosem, gdy odeszli od Stewarda. Najwyraźniej przypomniała sobie właśnie w tej chwili, że jednak znak angielski, idealny moment.

- Zabawa dopiero się zaczęła, a mamy się zmywać? Powiedz koledze, że będziemy grzeczni. - Szturchnęła Flynna w ramię, żeby coś zadziałał tym swoim urokiem osobistym, bo Fiery nie zamierzała jeszcze wracać do domu. On najwyraźniej znał tego koleżkę, to mógł więcej zdziałać niż ona.