Miał lekki problem z dobrym wbiciem się w muzykę. Niby takt się zgadzał, ale jakoś tego nie czuł. To przez ten alkohol - trochę mu rozłaził, coś mu brakowało, nie potrafił skupić się zarówno na rozmowie jak i na tym, żeby idealnie trafiać w każdy drop utworu. Gdyby ktoś to obserwował to pewnie by nawet szczególnie nie zauważył. Sauriel musiał być już naprawdę pijany, żeby mu się te nogi plątały, a jego ciało straciło na kocich ruchach. A i wtedy potrafiły być kocie... tylko jak pijany kot. Nieporadne i ciało niekoniecznie robiło dokładnie to, czego mózg chciał, skoro sam mózg nie funkcjonował prawidłowo. W swojej głowie więc gdzieś to wyłapał i pochłonęło to jakąś małą część jego skupienia.

- Słonko, ni chuja nie mam pojęcia, czy byś się do burdelu nadawała. - Może tak? A może nie? Właściwie czego potrzeba było, żeby się "nadawać do burdelu"? Rozwiązłości? Burdele były różne. Od tych tanich na Głębokich Ścieżkach po te ekskluzywne na Nokturnie, a i po Londynie można było znaleźć parę ciekawych. Victoria chyba pasowałaby do tych ekskluzywnych. Chyba. Bo może tam by znowu nie wytrzymała, że jej nakazują się ubierać tak a nie inaczej i przestrzegać wszystkich tych... rzeczy. Sauriel nie chodził do takich miejsc, aaale... - Eryk ma więcej doświadczenia, mogę go podpytać. - Prychnął, przypominając sobie kawałek ich rozmowy. Od kotletów po dziwki - niby co te dwie rzeczy łączyło? Tym razem nie to, co tutaj - czyli nie chrupanie ze smakiem. Tym razem chodziło o kontekst rozmowy, w której były zgubione przyjemności. Zapodziane gdzieś w życiu starszego Rookwooda. - A co mi chodzi po głowie? - Zapytał, a słychać było, że teraz trochę się zamyślił i nawet widać to było po jego minie. Nie nad dziwkami, o nie, ale skąd Victoria mogła o tym wiedzieć! Liczył. Kroki. Rytmikę. Jednowątkowość jego mózgu nie nadawała się do robienia dwóch rzeczy jednocześnie przy konieczności układania swojego życia z wódką płynącą przez żyły. W końcu jego uważne spojrzenie spoczęło na Victorii na powrót ze skupieniem.

Wolałaby z nim tańczyć wtedy, gdy nie był już na tyle wstawiony, że musiał się skupiać na krokach. Wiedziała doskonale, że Rookwood miał wyczucie rytmu i czuł muzykę, chociaż raptem dwa razy słyszała jak gra na gitarze i to dawno temu, tańczyła z nim też dwa razy i wyglądało to inaczej. Nie pilnowała go, a najwyraźniej Sauriel nie miał hamulców jeśli chodzi o alkohol, zaczynała się nawet zastanawiać, czy gdyby nie był taki podpity, to w ogóle zaprosiłby ją do tańca… szybko jednak wyrzuciła tę myśl z głowy, żeby teraz sobie niepotrzebnie nie dokładać i skupiła się na tym, by jednak poprowadzić ten taniec, skoro Sauriel miał małe problemy. Bo co miał się tym martwić, skoro ona była trzeźwa i mogła to wziąć na siebie? Mógł więc poczuć lekką zmianę nie tyle w samych ruchach, co dynamice tańca, kiedy Victoria przejęła pałeczkę i kilkoma zdecydowanymi ruchami dała czarnookiemu znać, że to ona będzie prowadzić. Powinni sobie poradzić.

Parsknęła za to pod nosem na resztę tej rozmowy.

– No chyba sobie żartujesz – żartował? Miała nadzieję. Naprawdę nie chciała teraz słyszeć, że Sauriel faktycznie się zastanawia nad taką kwestią, jakby było nad czym się zastanawiać w ogóle. To już ją obrażało. Może i były kobiety, którym takie miejsca jak dom publiczny pasowały i odpowiadały, ale Victoria z pewnością do nich nie należała i nawet nie chciała słuchać, że Sauriel poważnie nad tym myśli, zamiast znać odpowiedź ktoś brzmiała “nie”, a już w ogóle że będzie się pytać o to ojca. Co do kurwy? Trudno powiedzieć co było gorsze: to, czy nazywanie jej klaczą rozpłodową, czym zapiekł ją do żywego.

– Nie wiem, właśnie próbuje to ustalić – odparła miękko, zauważając jego zamyślenie. To, że nie miał podzielności uwagi i myślał bardzo jednowątkowo, jak typowy facet, zauważyła akurat dość dawno, więc się o to nie złościła, ani nie zdziwiła. Nie była za to pewna, czego to zamyślenie dotyczyło. Kwestii burdelu? – Nie wiem, co ci chodzi po głowie i nie umiem cię teraz za bardzo… rozgryźć – uśmiechnęła się uprzejmie, odrobinę nawet rozbawiona swoim gładkim nawiązaniem do reszty rozmowy o truskawkach, chociaż nie taki był jej cel na początku. O tym mówiła akurat całkiem szczerze: że go trochę nie ogarnia. No bo na trzeźwo nigdy jej nie bajerował, a teraz ewidentnie to robił, z mniejszym czy większym skutkiem – Victoria była czasami w kropce, jeśli chodziło o zachowanie Sauriela, nie zawsze potrafiąc zrozumieć jego intencje, jak choćby w ten pamiętny spacer… Być może Sauriel sam ich nie znał i działał bezmyślnie, trochę na autopilocie, a gdy go zapytać to się wkurzał i stawał okoniem, bo sam nie tego nie rozumiał?

Ale postanowiła być równie bezczelna co i Sauriel dzisiaj w stosunku do niej. Dlatego w którymś momencie, z nieprzemijającym uśmieszkiem, zmniejszyła odległość pomiędzy nimi, by spleść ramiona na jego karku, co zapewne zmusiło go do tego, by położyć obie dłonie na jej biodrach. Cóż, prosił żeby go w tańcu uraczyć zgrabnymi nóżkami i pośladkami, Victoria spełniała więc właśnie jego własne życzenie.

– Pamiętasz naszą rozmowę? O eliksirach – i o tym, że spróbuje coś zrobić, żeby mu pomóc. Może nie za wiele później o tym rozmawiali, ale Victoria ciągle o tym pamiętała i zabrała się do tego mocno na poważnie. – Prawie skończyłam jeden, ale będzie wymagał jeszcze przetestowania… zanim będę mogła to ogłosić sukcesem – powiedziała to zaskakująco łagodnie jak na to, jak blisko się teraz znajdowała i jaki wydźwięk miała reszta ich rozmowy, w tym też mowa ciała.