[25.08.72, plaża w Devon] Dance with me

Odkryj wiadomość pozafabularną

W roku 1972 od 17 lipca do 24 sierpnia w różnych miejscach na świecie widoczne były deszcze perseidów, których apogeum nastąpiło około 11 sierpnia. Za przyzwoleniem miłościwie nam panującej Bezy przedłużyłam deszcze meteorytów, aby mogły być widoczne podczas tego eventu.
Jeśli postacie odniosą się do tego w poście i pomyślą życzenie, zaliczy się im to do odznaki mugole się nami zainspirowali (5 osobnych sesji, każda zawierająca inny przesąd).

Rozmawiam z Isaaciem, a potem przesuwam się bliżej Ger i Atreusa.

— Najwyraźniej jedna kropla tego ''napoju'' zdołała całkowicie wypalić twój żołądek — rzucił z niezachwianą pewnością siebie, kompletnie nie wierząc w to, że mógłby zaserwować Bagshotowi coś, po czym zaraz ten nie puści pawia. — Ewentualnie zadziała jak przekleństwo z opóźnionym zapłonem i za kilka minut czeka cię naprawdę nieprzyjemna niespodzianka.

W pewnym momencie usłyszał swoje imię z drugiej strony baru. Wymamrotał w stronę Bagshota i Alexandra krótkie ''poczekajcie chwilę'' i ruszył w stronę Geraldine i towarzyszącego jej Atreusa.

— Ej! — mruknął z pretensją, gdy znalazł się bliżej pary. — Potrafię powiedzieć ludziom prawdę. To nie moja wina, że nie lubią o niej słuchać.

Tak jak wtedy, kiedy Nora się na nim wyżyła, jak wytknął jej nadmiar dekoracji w klubokawiarni tuż przed otwarciem. Wzdrygnął się na to nieprzyjemne wspomnienie, przenosząc spojrzenie na Atreusa. Cóż takiego mógł mu powiedzieć, biorąc pod uwagę okoliczności tego spotkania, jak i ostatniego konfliktu z Brenną w związku z niedawną potańcówką w Dolinie Godryka?

— Obawiam się, że mam prawny zakaz odpowiadania na takie pytania — odparł z rezerwa, rozglądając się na prawo i lewo, aby zorientować się, czy siostra znajduje się w zasięgu jego głosu. — To drażni lwa. Bardzo konkretnego lwa. A raczej lwicę. A w tej sytuacji nie ma dobrej odpowiedzi, mój drogi Atreusie. — Zamilkł na moment. Nie miał zamiaru ryzykować kolejnej kłótni z Brenną. Już mu groziła wyprowadzką, więc musiał zachować nadzwyczajną ostrożność w kwestii jej bliskich kolegów. — Ale naprawdę cieszę się, że ty się dobrze bawisz. Każdy zasługuje na chwilę oddechu od tego... wszystkiego.

Od konfliktu. Od zmartwień. Od nieciekawych grafików w Departamencie Przestrzegania Prawa Czarodziejów, pomyślał przelotnie Longbottom, licząc, że Bulstrode zrozumie jego intencje. Nie miał nic przeciwko niemu. Nawet nie miał z nim negatywnych konotacji personalnych. Ale cokolwiek łączyło go z Brenną... Nie miał zamiaru się w to mieszać. Nie po tym, jak po potańcówce Brenna wręcz wymogła na nim przysięgę, że przestanie próbować ją swatać z przypadkowymi osobami. Gdyby mogła, to pewnie wymogłaby, aby była to obietnica wieczna i niemożliwa do złamania. Nie chciał jej drażnić.

- To dobrze, najważniejsze, że nic więcej cię nie boli. - Usiadła sobie tuż obok Camerona, od strony zdrowej ręki i wtuliła się w niego, nie przeszkadzała jej obecność Florence. Nie zamierzała już go opuścić przez resztę wieczora. Zaliczyła jeden taniec i to jej wystarczyło, mogli na spokojnie siedzieć sobie na tym kocu i obserwować resztę.

Nie skomentowała tego, że Bulstrode zamierzała przepytywać Lupina indywidualnie, chociaż jej zdaniem nie był to odpowiedni moment, aby mu o tym przypominać. Byli na ognisku, a nie w pracy, a Cameron na pewno wiedział o tym, że powinien się przygotować do egzaminu.

Na całe szczęście Florence w końcu ich opuściła i mogli odetchnąć. - Ona naprawdę jest straszna. - Rzuciła cicho do swojego narzeczonego. Coraz bardziej doceniała to, że jej trafiła się Brenna jako mentorką, miała z nią zdecydowanie lżej.

Robiło się coraz później. Niebo było już ciemne, a na niebie mozna było dostrzec wiele gwiazd.

- Niebo jest dzisiaj bardziej gwiaździste niż normalnie, albo mi się wydawało, albo gwiazda spadła! - Powiedziała z entuzjazmem. - Cameron patrz i pomyśl życzenie, szkoda zmarnować taką okazję! - Sama wypatrywała kolejnej, aby móc pomyśleć jak najwięcej marzeń. Wiele by dała, aby każde z nich się spełniło.

Tak naprawdę chyba nikt nie był świadomy. Może nieliczni mogliby się domyślić, ale i Nora i Sam nie opowiadali zbyt wiele o tym, co kiedyś ich łączyło, dzięki czemu tajemnica panny Figg mogła być bezpieczna. Przynajmniej jak na razie.

- Możesz być pewny, że je dostaniesz. - Odpowiedziała z uśmiechem. W sumie to wypadałoby chyba zacząć zajmować się takimi rzeczami, jak lista gości, chociaż póki co nie ustalili z Samem oficjalnego terminu, kiedy powiedzą sobie tak. Dało jej to do myślenia, że może warto się zainteresować tematem. - Widzę, widzę, coraz bardziej ci to wychodzi. - Pewnie i wolałaby, aby wujek nie musiał się ukrywać na jej ślubie, ale miała świadomość, że robi to dla swojego bezpieczeństwa.

Skłoniła się jeszcze w stronę Woody'ego w podziękowaniu za taniec, a później, później Samuel pojawił się w pobliżu.

Poczuła ulgę, kiedy miała go znowu przy sobie. To dziwne, że można tak przywyknąć do czyjejś obecności w takim krótkim czasie. Wtuliła się w niego, gdy tylko zagarnął ją do siebie. Chciała zapytać, jak taniec, czy wszystko w porządku, jednak zaskoczył ją swoim słowotokiem.

- Nie spodziewałam się, że masz aż tylu znajomych. - Powiedziała z uśmiechem, uniosła przy tym głowę i wpatrywała się w mężczyznę. - To zależy kogo chcesz zaprosić na ślub, nie tylko ja o tym decyduje. - Nie rozmawiali o tym wcześniej, może więc nie był to wcale taki zły moment. - Najpierw chyba powinnismy wybrać jakąś datę, a później ustalić kogo zapraszamy. - Zdarzyło jej się organizować niewielkie przyjęcia ślubne w cukierni, miała więc w tym drobne doświadczenie.

- Głodny niedźwiedź, to zły niedźwiedź, chodźmy więc coś zjeść. - Warto było się posilić, bo noc była jeszcze młoda.

Uniosła głowę do góry, gdy Sam wspomniał o gwiazdach. Pomyślała życzenie, kiedy zauważyła jedną ze spadających. Nie wiadomo, czy zadziała, ale warto mieć nadzieję, że się spełni.

- Życzenie dla Mabel, to miłe, że o niej myślisz w takich sytuacjach. - Cóż, zdecydowanie traktował ich córkę jak członka stada, chociaż oficjalnie przecież nie wiedział o tym, że faktycznie jest jego.

- Chodźmy. - Wplotła swoje palce w jego dłoń i pociągnęła mężczyznę do stołu z jedzeniem.