Po odłączeniu się od Patricka nieopodal stoiska Sary Macmillan, Erik wyruszył w niemałą podróż po terenach przeznaczonych na świętowanie Beltane. Z początku zamierzał się udać od razu w okolice palów majowych i po prostu obserwować sytuację, jednak dostanie się na miejsce, okazało się dużo trudniejsze, niż się z początku spodziewał. Stwierdzenie, że to dopiero teraz, o zmierzchu, na obchodach zebrał się największy tłum. Koniec końców, pomimo kilku przystanków, Longbottom dostał się na miejsce i przycupnął w bezpiecznej odległości od palów, co by nie zwracać na siebie dodatkowej uwagi.

Zaczynał czuć klimat tego święta. Tu i ówdzie w północnej części polany pierwsze pary podnosiły się z trawy, aby oddać się tańcom, a w tle przygrywały zaczarowane instrumenty, racząc gości całkiem niezłym występem. Erik podniósł wzrok ku górze, ku ciemniejącemu powoli niebu. Naprawdę chciał wierzyć, że może cynk, jaki otrzymali, był tylko zmyłką, jednak wiedział, że to tylko złudne nadzieje. Wszystkie zebrane dotychczas informacje mówiły zupełnie coś innego i wskazywały, że niebezpieczeństwo było większe, niż początkowo przypuszczali.

Nie będzie aż tak źle, starał się przekonać sam siebie, rozglądając się dyskretnie po kolejnych osobach, które go mijały. Na szczęście żadna czarownica świeżo po Hogwarcie nie obrała go sobie jeszcze za cel. Nie miał ochoty na uprzejme odmawianie, chociaż gdyby przyszło co do czego, zapewne by tak zrobił, nie chcąc urazić danej dziewczyny. Co jakiś czas miał wrażenie, że w tłumie migały mu znajome barwy mundurów brygadzistów. Miał nadzieję, że inni jednak znajdą, chociaż chwilę na wzięcie udziału w jakiejś uroczystej zabawie, żeby chociaż na moment zapomnieć o stresie.

W pewnym momencie Cameron odłączył się od Charliego oraz Theodore'a. Po prostu buszując wśród straganów i przenosząc się w stronę miejsca wyznaczonego na plecenie wianków, Lupin jakoś się zgubił i odłączył od reszty chłopaków. Zatrzymany przez jakiegoś dryblasa, który stanął mu na drodze, zmuszony czekać, aż kolumna spragnionych wrażeń ludzi posunie się do przodu, stracił ich z oczu i... Tyle.

Rozglądał się to na prawo, to na lewo w poszukiwaniach swych towarzyszy, jednak nie był w stanie ich dostrzec. Zauważył za to kogoś zupełnie innego i ucieszył się równie mocno, a może nawet i bardziej, niż gdyby znalazł Charlesa z Lovegoodem. A więc Rudej jednak udało się wyrwać z patrolu! Ta noc nagle nabrała dodatkowych kolorów! Nagle potknął się o wystający spomiędzy kęp trawy korzeń i potoczył się po ziemi, lądując tuż obok panny Wood.

— A-Ł-A! — wydusił z siebie cierpiętniczym tonem. Poderwał głowę. Do policzka i włosów przyczepiło mu się kilka źdźbeł trawy. — H-heather, jak dobrze, że jesteś! P-pomóż mi! C-charlie i T-theo się gdzieś tutaj kręcą, a ja... Ja się zgubiłem. Chyba. Tak myślę.

Omiótł skonfundowanym spojrzeniem przyjaciółkę, aż zatrzymał wzrok na wianku, który próbowała wykończyć. Szło jej... Lepiej niż by przypuszczał.

— Ekhm. — Chrząknął znacząco. Wcale nie zazdrosny o potencjalnego, trzeciego już, konkurenta. — To dla kogoś kogo znam? — Uniósł pytająco brwi, chociaż z trawą we włosach wcale nie wyglądał zbyt poważnie, czy oskarżycielsko.

Oj, tak. Nadejście Lupina zdecydowanie było swego rodzaju symbolem. Pytanie tylko, czy zostanie zapamiętane jako jeden z tych lepszych, czy raczej gorszych. I jak długo chłopak będzie musiał znosić skazę na swoim honorze po wydarzeniach tego wieczora.

— Nie, nie bolało — odparł, próbując puścić jej oczko, jednak zamiast tego po prostu zamrugał. Znowu. — Zmęczyłem się, wygrzebując się z piekła. — Odebrał od Rudej wianek, obracając go w dłoniach. — Ojej jak uroczo! Zajebisty jest! Tylko... Co?

Parsknął gromkim śmiechem, gdy usłyszał, w co się właśnie wpakował. Hahaha, miał tam wejść? Na pal? Na samą górę? No chyba kogoś pogrzało. Uśmiech nie zszedł mu jednak z twarzy, ponieważ dalej wydawało mu się, że Heather tylko się z nim tak droczy. Przecież wiedziała, jaki jest słaby, jeśli chodzi o jakiekolwiek ćwiczenia. Wejścia na siódme piętro Hogwartu to było wyzwanie!

— Dobry dowcip. — Pokręcił głową, zanurzając nos w kwiatkach, które tworzył wianek. Zapach tulipanów zdecydowanie najbardziej się przebijał z całej kombinacji. Podniósł wzrok na dziewczynę. — Z-z-zaraz... Ty nie żartujesz!

Zanim zdołał zaprotestować lub wymyślić jakąś wymówkę, został poprowadzony przez Rudą pod sam pal, przystrojony przez kapłanki kowenu. Przełknął głośno ślinę. Nie było już ucieczki. Cóż, nie pozostawało mu nic innego, jak tylko zebrać w sobie siłę i liczyć, że wspomnienia rodzinnych wyjazdów z dzicz i porannych ćwiczeń zapewni mu zastrzyk adrenaliny. Gdyby Cedric i Cece mnie teraz widzieli, żachnął się Camiś, zabezpieczając wianek i plując we własne dłonie. Spojrzał na nie z lekkim obrzydzeniem. Czy to mu w ogóle pomoże przy wspinaczce?