Mavelle i Brenna

Będąc w postaci zwierzęcej, Brenna zwęszyła nieco nieprzyjemnych zapachów. Gdzieś między drzewami rozkładał się gołąb. A więcej podobnych woni dobiegało z mauzoleum. Poza nim, w okolicy nie było żadnych innych grobów.

Wtem obydwie kobiety usłyszały krzyk. Mężczyzny. Mavelle trudno było określić, skąd dobiegał, ale Brenna była pewna, że to z wnętrza mauzoleum. Nie był to krzyk wyrażający zaskoczenie, a raczej ból.

Patrick

Frank uniósł tylko brew, ale nie pogardził dwoma butelkami.

— Powodzenia — odpowiedział zabierając się za piwo. Któż by pogardził chłodnym napojem w ten piękny letni dzień?

Będąc na zewnątrz, Patrick nie zauważył niczego podejrzanego. Gdy zjawił się na miejscu zbiórki, nie minęła jeszcze godzina. Miał chwilę dla siebie. Mógł odpocząć, podjąć kolejną próbę zaczepienia mieszkańców lub rozejrzeć się za powracającymi towarzyszkami.

Brenna musiała użyć sporo siły, ale jeszcze jako wilk udało jej się dostać do środka. Strumień światła, który ze sobą wniosła, oświetlił schody w dół i pokrytą kurzem oraz piaskiem podłogę. Słyszała ruch więcej niż jednej istoty. Czuła smród ludzkich zwłok. Był on nie do zniesienia.

Wraz z wejściem Mavelle, drzwi otworzyły się nieco szerzej. Szerokość mauzoleum wskazywało na to, że pomieszczenie było obszerne i bez problemu mogło zmieścić tam kilka osób. Które ukazały się oczom czarownic, gdy tylko przyzwyczaiły się do panującego tam mroku.

Posiniałe ciała gromadziły się w jednym miejscu. Żywe trupy pokrywały postrzępione ubrania. W opłakanym stanie były też ich ciała. Mięśnie wystawały spod wyżartej przez mikroorganizmy skóry. Nie trzeba było się wysilać, by dostrzec połyskujące stawy, a także biel kości. Niektórym truposzom kawałki mięśni zwisały na pojedynczych ścięgnach. Wyłysione czaszki zaczęły zwracać swe martwe spojrzenia na przybyszy. Często brakowało im gałek ocznych, wszelkie otwory zamieszkane były przez robactwo. Zaschnięte i popękane usta niektórych zombiaków eksponowały świeżą krew.

Patric poczuł zapach wnętrza mauzoleum, gdy tylko wkroczył zachwaszczony teren. Drzwi były wystarczająco szerokie, by i on mógł zajrzeć do środka i przerazić się żywymi trupami ślamazarnie poruszającymi się w ich stronę.

żywe trupy nie były po prostu ożywionymi zwłokami. To ludzie, których energia życiowa została zdegradowana do egzystencji jako bezmózgie istoty. Wiedzieli, że nie da się ich uratować. Że zniszczenie ich to jedyna przyszłość tych ludzi.

Brenna skutecznie podjęła się ataku. Odcięła głowy czterem najbliższym zombie, dając swojej drużynie cenne sekundy. Zaraz za nią Patrick rzucił to samo zaklęcie. Kolejne trzy jednostki padły. Wejście do grobowca usłane było teraz dywanem rozkładających się trupów. Utrudniało to zbliżenie się kolejnym, ale wciąż nie było to niemożliwym dla nich. Potykając się, następne szeregi zombie zbliżały się do czarodziejów. Mavelle odcięła głowy dwom kolejnym trupom... Cóż, prawie. Opadły z karków zwisając w dół, zupełnie jak u Prawie Bezgłowego Nicka.

Wciąż nie wiadomo było, czyj krzyk wcześniej słyszały kobiety. Nawet po przyzwyczajenia się do mroków krypty, czarodzieje wciąż nie mogli dostrzec tylnej ściany, a więc i końca, pomieszczenia. Nie wiadomo, co dokładnie skrywało.