Czyli w wielkim skrócie powinny za wszelką cenę starać się zainteresować jak najlepsze okazy samców aby koniec końców zdecydowali się wybrać je za swoje żony. Powinny dawać z siebie 110%, stawać na głowie, być kimś innym - w skrócie tworzyć wszelkie pozory ideału. Tylko po co to wszystko? Nie lepiej było być po prostu sobą i liczyć na to, że odnajdzie się kogoś kto będzie pasował do tej normalności? No bo co po tych całych podchodach, kilku latach ślubu, jak okaże się, że dwójka osób do siebie nie pasuje bo nagle komuś przestało podobać się ta cała zabawa w ciuciubabkę.

Następnym razem powinna bardziej uważać. Taki atak na jego oczy mógł się zakończyć paniką Hjalmara i "przypadkową" przewrotką do wody. Na całe szczęście odcięcie widoku trwało tylko kilka sekund - Sugerowałaś mi dostępne opcje i jako jedną z nich akurat podałaś zostanie moją żoną? Ciekawe, ciekawe... - odparł, ewidentnie nie odpuszczając tematu, zwłaszcza widząc jej reakcję podczas tej dyskusji. I to nawet nie rozchodziło się już o to, że byli w wodzie, a raczej rzecz o której właśnie rozmawiali - Od razu, że się upierasz... Przypominam, że sama zaczęłaś ten temat... A ja go po prostu... Kontynuowałem? Ale tak zadowolony - dodał, kiwając lekko głową z niedowierzaniem. A więc jednak Pandora Nordgersim... Zawsze mogłaś zostać przy swoim nazwisku Nie powiedział jej jednak o tym, jeszcze by zmieniła zdanie i co by wtedy było.

Przez ułamek sekundy cisnęło mu się na usta aby powiedzieć, że to prędzej on ją zabije niż ta jej chora pasja do tonięcia. No bo w jaki sposób miałaby utonąć, skoro nawet nie wchodziła do morza czy jeziora? A tak to denerwowała Hjalmara, tym samym zwiększając swoje szanse na dokonanie żywota. Z drugiej zaś strony czy to by wtedy nie znaczyło, że się nim fascynuje? Znaczy nie tyle co samym Nordgersimem, co jego małym rzemykowym przyjacielem, który o dziwo też był niedźwiedziem - dokładnie tak samo jak on. Czy w takim przypadku można to było podciągnąć jednak pod fascynację Islandczykiem?

- Umiesz tylko o tym nie wiesz. Jak się wyluzowałaś to wyglądałaś jakbyś się niczym nie martwiła tylko żyła chwilą - przyznał, wspominając o tym jak siedzieli na drzewie i popalali "papierosa" we własnym akompaniamencie - Ale dzięki za poradę. Zapamiętam aby przynieść sztuczne kwiatki - zaśmiał się. Nie powinna była mu mówić tego co ma nie robić. To była zbyt oczywiste, że powie wspak aby tylko wbić tę malutką szpileczkę. Prawdę mówiąc gdyby jednak Pandora, na prawdę umarła to zachowałby te swoje ludzkie instynkty i przyniósł godny wieniec stworzony z tego co rośnie na Islandii - jako swego rodzaju hołd i pamiątka.

- No to wtedy spodziewaj się zemsty - ostrzegł ją za w czasu. Czy ona myślała, że Hjalmar by jej po prostu nie oddał i nie ugryzł z powrotem? Wtedy jednak miarka by się przebrała, a on co najmniej by się zdenerwował. W gryzieniu miał jednak przewagę - jego druga forma była bardziej dotkliwsza w tej kwestii niż on sam. Nie chciała zaczynać tej walki jako, że to musiałoby się skończyć sromotną porażką Pandory albo pyrrusowym zwycięstwem Nordgersima.

Nie rozumiał skąd ten gobliński chichot u Prewettówny. On na prawdę był w stanie to zrobić i tkwić tak przez jakiś czas. Nie miał z tym żadnego problemu - Ooo... Za znęcanie się - przedrzeźniał ją. No i co prychasz Mara? Jak ją miał traktować inaczej niż małe dziecko jak robiła takie dantejskie sceny. Zabrakło jak zwykle jednej rzeczy - tupnięcia nóżką.

- To nie jest niechęć... - zaczął się bronić, drapiąc się po szyi. To był prosty znak, który Pandora powinna dobrze kojarzyć. Złapał go lekki stresik - Tylko... Odpowiedzialność - podniósł wskazujący palec do góry jakby chciał krzyknąć "eureka!" - Nieoczekiwanego - powtórzył po niej, zastanawiając się na co ten demon właśnie wpadł. Bo nie rzucałaby takich słów na wiatr - O, o, o. Jeszcze czego! Nie było żadnych gróźb w tle, a tym bardziej terroryzmu - zaznaczył po raz kolejny broniąc się. Tym razem jednak był bardziej pewny siebie niż jeszcze chwilę temu.

- Uhuhu... Ktoś tu jest zazdrosny o Deniz... - wystawił palec w jej kierunku, a następnie się uśmiechnął od ucha do ucha. Pandora sama podała mu się jak na dłoni. A wraz ze sobą, podała mu cały pakunek szpilek - Deniz złotko... - zrobił słodką minę aby ją tylko przedrzeźniać. Bawił się w tym momencie wyśmienicie, chociaż zdawał sobie sprawę z tego, że lawiruje na granicy życia i śmierci, a każda kolejna sekunda tej gry zwiększa jego szansę na zostanie pogryzionym - Zauważ jedną rzecz. Deniz bym nie próbował utopić w morzu. Nie próbowałbym zrzucić z drzewa, a tym bardziej nie zaniósłbym nad fiordy... - wymienił kilka rzeczy, których rzeczywiście by nie mógł z nią zrobić z przeróżnych powodów - No i przede wszystkim musiałem coś wymyślić na szybko aby jej nie urazić, a następnie najebać temu frajerowi - dodał ale aż się zagotował na myśl o tamtym mężczyźnie. Mimowolnie wyprostował plecy, a oko mu zadrżało. Nawet pewnie pięść się lekko zgięła.

- To Ty nawet nie wiesz co Ci pakują do picia? A co jakby chcieli Cię otruć? - zasugerował, chyba dosyć absurdalny pomysł - Chyba jakieś raki, bo gin tak nie smakuje. A może wódka? - toczył batalię sam ze sobą. Bił się z własnymi myślami, próbując wykorzystać swoje długie doświadczenie z alkoholizmem, a raczej spożyciem alkoholu - koniec końców nie był alkoholikiem, a przynajmniej tak uważał. No bo przecież tygodniowe libacje to nic strasznego.

Kiedy Pandora ułożyła głowę na jego udzie, spojrzał się na nią, a następnie uniósł brew do góry - A Tobie to nie jest przypadkiem za wygodnie? - zapytał z uśmiechem na twarzy. Ona była do prawdy niedorzeczna - A jak to jest z tymi życzeniami? Jedna gwiazda spełnia tylko jedno życzenie? Czy spełnia tyle życzeń ile osób ją zobaczy i w czas wypowie swoją prośbę? - dopytał jako, że wolał znać zasady tej gry. W gruncie rzeczy nie do końca chciało mu się wierzyć, że jakiś spadający obiekt mógł cokolwiek spełnić ale skoro mógł w ten sposób spędzić trochę czasu z Prewettówną - to czemu by nie? - W sumie można by coś zjeść... - dodał, a następnie parsknął śmiechem bo wymyślił całkiem śmieszny żart. Śmieszny przynajmniej dla siebie - Ty pewnie nie będziesz głodna bo się najadłaś strachu... Hahaha - nie wytrzymał i po prostu wybuchł na swoją tragiczną wypowiedź.

Po chwili się uspokoił, a następnie przetarł oczy, ponieważ aż mu się uroniła jedna łezka z tego wszystkiego - Jak to jest, że wszystkie Twoje kuzynki aż się pchają do ślubów czy zakładania rodzin, a Ty nie? - skręcił lekko głowę w jej stroną aby móc lepiej zobaczyć jej reakcję. To była bardzo ciekawa sprawa dla Hjalmara. Jej trzy kuzynki, których imion już nawet nie pamiętał - oczywiście po za Deniz, bo ta to próbowała go tam uprowadzić - za wszelką cenę poszukiwały męża i to w tak młodym wieku.

Pokiwał głową w niedowierzania. Nadal nie pojmował jak ze wszystkich możliwych porównań akurat wybrała siebie i to jako jego żonę. Nie skomentował tego mimo wielkiej chęci, dając Pandorze za wygraną, ponieważ widział, że ten temat zaczął ją lekko męczyć lub przynajmniej sprawiała takie wrażenie w jego oczach. Za pewne gdyby nie sprawiła mu tego komplementu, sugerując, że wygląda dobrze, to drążyłby ją dalej niczym woda w skale.

Mimowolnie uniósł kąciki ust do góry, próbując się nie roześmiać w niebogłosy - A zerknąłem tylko i akurat trafiło się, że to był idealny moment - odparł, broniąc się przed atakiem. Teraz przemawiał przez niego niedźwiedź, który nie dopuszczał zbyt dużo do siebie, a tym bardziej za tą całą otoczkę z masy i mięśni - No cóż. Tylko jak mnie będziesz nawiedzać to proszę w godzinach porannych. W nocy preferuje się wyspać - odpowiedział, dając jej poradę odnośnie ewentualnych duchowych odwiedzin po jej śmierci. Tylko tego mu brakowało w życiu aby jakiś Turecki duch - w dodatku powiązany z chaosem - uprzykrzał mu pracę w kuźni.

Zastanawiał się przez chwilę czy odpowiedzieć jej przecząco czy pozytywnie. To była bardzo ważna decyzja. Kiedy był już gotowy aby zaspokoić jej ciekawość, nastąpiło coś czego w życiu by się nie spodziewał - Pandora wbiła swoje kły w jego szyję. Wyprostował precy w mgnieniu oka, a głowę odchylił na bok jakby próbował uniknąć. Serce zabiło mu kilkunastokrotnie razy szybciej, a w myślach powróciły tragiczne wspomnienia. Niczym jak przez mgłę widział ponownie jak tamten wilkołak gryzie go w pełnię w szyję. Spokojnie... To tylko wizja... Dodał sobie otuchy, a następnie wziął dwa głębsze wdechy. Na całe szczęście miał mokrą twarz od wody, bo inaczej Pandora byłaby w stanie zauważyć krople potu, które zaczęły spływać w dół - Nie wiem... - rzucił niepewnym głosem, nadal będąc pod lekkim wpływem traumy. Nie trwało to jednak długo, ponieważ po kilku mrugnięciach, wszystko powróciło do normy, a nawet nie wszystko, co po prostu Hjalmar.

To oczywiście była odpowiedzialność, a raczej próba wytłumaczenia Nordgersim przez samym sobą jak i Prewettówną, skąd wynika jego negatywna postawa w kierunku koni - Czy mało? - zapytał, pukając się po brodzie, jakby co najmniej prowadził w tym momencie działania matematyczne - Średnio co półtorej minuty - podał odpowiedź, która nie miała się nijak do prawdy, ponieważ to by musiało świadczyć, że chce albo chciał ją zabić dosłownie co chwilę. Te 90 sekund, które jej przedstawił były całkowicie losową wartością, która miała jej jednak uświadomić, że kiedyś rzeczywiście miał duże zapędy aby pozbawić jej życia. Pytanie tylko czy to się zmieniło wraz z biegiem czasu?

- Nie jesteś? - skręcił głowę, unosząc pytająco brwi. Coś tutaj było na rzeczy, więc Hjalmar postanowił troszkę podrążyć - Nawet tyle? Ociupinke? - zapytał, pokazując między swoimi dwoma palcami małą odległość jako wizualizację swoich słów - No dobrze. To przejdziemy na złotko w takim razie... Ale wtedy to już raczej nici z jakichkolwiek wizyt na Islandii... W końcu damie nie wypada, czyż nie, Panno Prewett? - uśmiechnął się zawadiacko, jadąc po całkowitej bandzie. Kleszcze były tragiczne  i nie było z nich chyba żadnego pożytku. Z drugiej strony sama się do niego przyczepiała jak ten pasożyt, więc stąd to określenie. No i jeszcze wbiła swoje zębiska w jego szyję - dokładnie tak jak ten kleszcz o którego tak się burzyła - A tam od razu, że zabić. W życiu bym Cię nie chciał zabić... Tylko tamtego gościa co najwyżej - odparł, zdając sobie w trakcie wypowiedzi, że powiedział być może za dużo. Kontynuował ją jednak, starając się wyglądać naturalnie, a jedynie lekko zmrużył oczy na swoją gafę.

- Aby Cię porwać ze szpitala dla okupu - odpowiedział szybko i na temat, jakby miał w swojej głowie jakiś chytry plan. Co prawda, wymyślił to przed momentem, na poczekaniu ale zabrzmiał całkowicie poważnie w swoich słowach - Czy ja wiem? Jak nie lubisz jakiegoś trunku to nie będziesz go pić na siłę. Nawet jeżeli towarzystwo do tego jest świetne - przedstawił swój punkt widzenia. Nordgersim miał wrażenie, że nagle zaczęła marudzić na wódkę, a jakoś była pierwszą chętną do picia tego alkoholu podczas ich małej wyprawy na fiordy i drzewa.

Aż mu się cisnęło na usta 'jajco'. Powstrzymał się jednak przed taką prostscką odzywką, chcąc bardziej elokwentnie to ująć - A nic. Pytam czy wygodnie po prostu. Zawsze można by plecak podłożyć czy coś - powiedział spokojny głosem. W gruncie rzeczy nie przeszkadzało mu to, zwłaszcza że jej głową nic nie ważyła - zupełnie jak cała Pandora w wodzie - To nie jest trochę samolubne o gwiazdach, że mają spełnić tylko jedne życzenie? Zawsze mogę odwrócić wzrok albo spojrzeć pod innym kątem, wtedy też nie będę wiedział, że też ją widzisz - dodał, przedstawiając swego rodzaju sztuczkę na oszukanie wizji Prewettówny. W życiu trzeba było skombinować i to właśnie robił Hjalmar w tym momencie. Dużo bardziej wolał się podzielić tym życzeniem czy nawet oddać je, ponieważ nie do końca był jeszcze pewien o co mógłby poprosić. Chociaż może coś mu właśnie przyszło do głowy?

Oczywiście, że mu humor dopisywał. Jak mu miał nie dopisywać po tak dobrym żarciku? O nie, nie. Nie taka była umowa Kiedy dziewczyna wskazała na koszyk od razu uniósł brwi do góry w lekkiej dezaprobacie. Ich umowa działała w końcu inaczej.

Wysłuchał pierwszej części odpowiedzi ale nie miał zamiaru zostawić jej bez komentarza - Trochę pewnie tak - przyznał. Nigdy przecież nie brał ślubu, więc skąd miał mieć taką wiedzę? Na pewno nie mógł oprzeć jej na swojej autopsji, a jedynie na spostrzeżeniach, które gdzieś w swoim życiu dokonał - Albo decydujesz się z braku wyboru czy możliwości ucieczki - dodał od siebie, ponieważ uznał, że wizja Pandory była zbyt nasączona romantyzmem i tym samym pozbawiona realizmu. Czyli prowadzisz małą wojnę z własną matką... Dopiero jej gest, a raczej ruch dłonią po torsie, wybudził go z tej chwilowej zadumy nad jej punktem widzenia. Nie zareagował w sumie w żaden sposób, a podążył jedynie wzrokiem w mieście gdzie wyczuł jakiś dotyk.

Kiedy powróciła do swojej poprzedniej pozycji, chciał sięgnąć do jej plecaka po pergamin, jednak został złapany w swoją własną pułapkę niczym zajączek w lesie. Pokiwał tylko przecząco głową, wziął głęboki oddech, a następnie spojrzał się na morze, szukając jakiejś inspiracji dla swoich słów - Nie wiem. Ciężko mi powiedzieć, chociaż za razem łatwo. Najpewniej dlatego, że nie spotkałem nikogo... - zaczął mówić ale musiał przemyśleć dalszą część wypowiedzi. No właśnie Hjalmar, kogo nie spotkałeś? Zaczął przejeżdżać po swojej brodzie aby przyspieszyć proces myślowy - Odpowiedniego? Powiedzmy, że to będzie to określenie, którego poszukiwałem - dokończył. Nie było to może zbyt wylewne w porównaniu z odpowiedzią Prewettówny. Jednak czy można było się spodziewać czegoś innego? Sam Nordgersim nie do końca chyba wiedział czemu tak jest, że nadal jest kawalerem. Może bał się odrzucenia? Może bał się przedstawić swoje 'drugie ja' kiedy się do kogoś bardziej zbliży? A może po prostu bał się tego całego małżeństwa i odpowiedzialności jaką trzeba wziąć na swoje barki?

Czyli mieli jasność - Hjalmar miał po prostu idealne wyczucie, żeby spojrzeć się w odpowiednie miejsce o idealnym czasie. Tylko dzięki temu udało mu się to wszystko dostrzec. I to wcale, a wcale nie było tak, że bezczelnie się gapił z zachowaniem jakichś standardów.

Problemy z bezsennością? Zdziwił się. Nigdy by jej nie podejrzewał o to, nic nie wskazywała na to aby coś takiego jej dolegiwało. Oczywiście nie musiał wspominać, że jako duch, który by go nawiedzał, musiałaby się dokładać do czynszu. No bo jak inaczej ona to widziała? Że nawet w swojej eterycznej formie mogłaby sobie wchodzić i wychodzić bez pytania? Nic z tych rzeczy! Nie robiłabyś mi okropnych rzeczy? Jakoś nie do końca chciało mu się w to wierzyć. Na pewno miała w swoim arsenale jakieś złe zagrania, które z wielką chęcią by wykorzystała przeciwko niemu.

Na całe szczęście, Prewettówna przestała to robić i wyglądało to jakby miała już tak nie zrobić nigdy. Ta zapowiedź sprawiła, że tylko się uśmiechnął w kącikach ust, pozwalając aby wszystkie negatywne emocje z niego spłynęły jak ta morska woda. Z jednej strony rozumiał, że to była tylko niewinna zabawa, pewna forma zemsty. Z drugiej zaś strony to było strasznie traumatyczne przeżycie dla Nordgersima, które przewróciło jego całe życie do góry nogami. Z biegiem czasu przyzwyczaił się jednak do swojej przypadłości. Niesmak jednak pozostał.

Pokiwał tylko przecząco głową. Jeszcze tylko tego brakowało aby zaczął za nią tęsknić i wyszukiwać jakiejś okazji do spotkania, żeby przypadkiem tylko nie wyszło, że to akurat on się za nią stęsknił. No bo może co by się miało takiego stać? Może jeszcze Ivar miałby się w końcu odważyć i poprosić Njálę o rękę, a Hjalmar miałby wtedy zaprosić Pandorę jako osobę towarzyszącą na ślub swojego przyjaciela? Nie było przecież takiej możliwości.

Na jej słowa o zazdrości, przejechał kilkukrotnie dłonią po swoim wąsie. A czy to właśnie nie było tak, że chciał Ivarowi wybić zęby za to, że tamten odważył mu się podebrać Prewettównę w tańcu? Tak właśnie było ale Nordgersim nie mógł przywołać tego przykładu, więc po prostu pokiwał głową. Z drugiej strony nie było tylko "kleszczem", bo takiego pasożyta już dawno by się pozbył. Mógłby ją określić jako niezwykła kleszcza jeżeli już - takiego, który był w stanie z nim wytrzymać i vice versa - No dobrze osiołku - uśmiechnął się tylko widząc jak jest zagubiona albo niepewna tego co mówi. Sam Hjalmar łapał się na drapaniu się po szyi w stresujących momentach - co zresztą robił bardzo często, w każdej ciężkiej dla siebie sytuacji. I wszystko wskazywało, że Pandora robiła tak samo albo po prostu się od niego tego nauczyła. Oczywiście nie świadczyło to, że była to całkowita prawda, a jedynie interpretacja jej gestów przez Islandczyka.

Uniósł brwi, a następnie wzruszył ramionami, chociaż posłał jej spojrzenie zmrużonymi oczami. Zostawił jej to do interpretacji we własnym zakresie. Jakby potwierdził jej to, że nie chciałby jej zabić to wtedy już by się go w ogóle nie bała. A tak to zawsze była możliwość, że mimo wszystko będzie momentami rozważała na swoje słowa i czyny, mając na uwadze to, że może ją utopić.

To była wersja jaką znała Pandora. Reszta jego kompanów czy kolegów z Durmstrangu znało jego drugą twarz, a wręcz nawet przeszłą wersję Hjalmara - taką, która nie miała problemu w skrzywdzeniu innego człowieka. Te czasy jednak minęły i mało kto miał pojęcie o jego przeszłych występkach.

No i znowu zamieniła się w zbyt dobrą dla wszystkich dziewczynę. Prewettówna powinna się była nauczyć gdzie należy ustawić granicę. Jeżeli jej coś nie smakowało to powinna była od razu mówić co czuje, a nie udawać, że wszystko jest w porządku. Nie powinna nadstawiać własnej wygody czy zdrowia dla innych. I to tylko po to aby spędzić z kimś trochę czasu.

- Uznam to za komplement - odparł na swoją wygraną z plecakiem. To dopiero go doceniła za wszystko - zwyciężył pojedynek z plecakiem Turczynki. Czy powinien sobie gdzieś tę datę zanotować? - Myślę, że gwiazdom to wszystko obojętne. Bo jeżeli już by miały spełniać jakieś życzenia to spełniłyby wszystkie - dodał, przedstawiając to co na ten temat sądził. Hjalmar był nadal sceptycznie nastawiony do tej całej astrologii czy tam innej astronomii. Nie rozróżniał tego za bardzo ale nie przykuwał na tyle uwagi, aby się tym jakoś bardziej przejmować - Ciężko się pracuje w kuźni w nocy. No i przede wszystkim nie kuje się w nocy aby nie budzić ludzi, którzy muszą rano wstać - powiedział, nie zgadzając się z tym, że noce są lepsze od dni. Jego zawód nie pozwalał na nocną aktywność.

- Nie zawsze jest wybór. Czasem jak po jednorazowej przygodzie okazuje się, że kochanka jest w ciąży to jest to najczęściej ślub z przymusu. Dla dobra rodziny, dla dobra dziecka. No bo kto to widział aby małe, nic nie winne niemowlę miało być wychowywane bez dwójki rodziców - przejechał dłonią po piachu, wtrącając swoje pięć groszy. Ślub z miłości to piękna sprawa, jednak nie tak działał świat. Od zarania dziejów przypadków takich właśnie ceremonii było mało. Zazwyczaj wygrywały pieniądze, władza czy podniesienie reputacji poprzez zaślubiny z osobą wyżej postawionym. Większość starała się za wszelką cenę związać się z kimś kto coś znaczy w tym świecie - czy w takim wypadku nadal była tam mowa o jakiejkolwiek miłości, niż tylko o interesach?

No i nie mogła odpuścić. Musiała się też o to zaczepić - A czy w końcu serce nie sługa? Ono mi pomoże, w pewnym sensie też pewnie poprowadzi - odpowiedział, wzruszając ramionami. Nie wiedział jak może inaczej jej odpowiedzieć na to pytanie. No bo tak na prawdę to skąd miałby wiedzieć? Przecież nie był w stanie rzucić żadnego zaklęcia aby poznać prawdziwe intencje drugiej osoby - a szkoda - Um... - uniósł brew na jej słowa o blondynce z długimi nogami, a następnie przymknął oczy i pokręcił przecząco głową. Na kilka sekund zawiesił swój wzrok na Turczynce zanim kontynuował swoją wypowiedź - Blondynkom to raczej nie. Ale to prawda, urocza i dobra dziewczyna by do mnie pasowała - zgodził się, przejeżdżając po swoim zaroście. Chwilę później parsknął śmiechem, ponieważ przypomniała mu się jedna kwestia, którą Pani Nordgersim rozwiała mu wcześniej.

Myślisz, że jesteś romantyczny? To pytanie połączone z tym, że po prostu miał wybrać sobie jedzenie, zbiło go całkowicie z tropu. Nie wiedział co powinien odpowiedzieć. Ani na jedno, ani na drugie pytanie - Nie wiem czy jestem romantyczny. Co to w ogóle za pytanie? - odparł, a następnie otworzył buzie aby zjeść kawałek czerwonego, wodnego czegoś. Na początku miał lekki grymas, który po chwili przerodził się w zainteresowanie - Nie były złe - zauważył, muskając jej palce ustami niczym koń, kiedy pobierał swoje winogrono - O nie, nie. To grozi tym, że zasnę, a jak zasnę to będę chrapać. Jak w tej wyliczance... Wiesz, że stary niedźwiedź mocno śpi... - zaśmiał się. Hjalmar zdawał sobie sprawę, że czasem potrafił wpaść w tak mocny sen, że nikt nie był w stanie go obudzić.

- Poproszę tą pitę, bo to ciasto to nie wiem. Za słodkie jakieś, a ja wolę normalne jedzenie - poprosił, sięgając po alkohol, z którego pociągnął łyk, a następnie ponownie spojrzał się na morze i ciężko odetchnął. Gdzieś tam, hen daleko jest dom Uśmiechnął się na tę myśl pod nosem. Nie było mu tu źle, bawił się przednio i miał zapewnione wszystko. Jednak jak to mówi przysłowie - wszędzie dobrze, jednak w domu najlepiej.

Czyli jednak został jej czwartą poduszką. Nie wiedział czy powinien był się cieszyć czy rozpaczać na ten temat, więc tylko pokiwał głową z widocznym uśmiechem. Czy gwiazdy są w takim razie rasistowskie? Uznał to za ciekawe spostrzeżenie. No bo jak inaczej można byłoby je nazwać skoro nie spełniały wszystkich życzeń, a jedynie część z nich? Hjalmarowi zaczęło się wydawać, że Pandora to za bardzo chodzi z tą głową w chmurach i konstelacjach. Zejście na ziemię powinno jej trochę pomóc.

Z tego wszystkiego zapomniał o tym określeniu, więc kiedy Prewettówna je przywołała, uśmiechnął się pod wąsem. Zastanawiał się przez krótką chwilę czy aby na pewno był tym dzieckiem księżyca skoro wolał dzień. I to nawet nie tyle co wolał, bo pory wieczorne też uwielbiał - zwłaszcza w kwestii wypraw czy wędrówek po lesie. Jedyne co go ograniczało to stacjonarny tryb pracy, który wymuszał pracę w konkretnych godzinach bez możliwości ich zmiany. Tak to zapewne pracowałby późnym popołudniem, aż do wczesnej nocy - w końcu kiedyś trzeba odespać nocne harce.

- Oczywiście, że warto. Czemu miałabyś karać niewinną istotę w postaci tego dziecka? Co takiego Ci zrobiło? Zresztą czy szczęście takiego malucha to nie jest Twoje własne szczęście? - odparł, przedstawiając swój punkt widzenia. Nordgersim uważał, że w takim przypadku własne szczęście, marzenia czy plany powinny zejść na plan dalszy. Powinny zostać odłożone na Merlin jeden wie kiedy. Matki i tak miały dużo łatwiej w kwestii przywiązania do takiego brzdąca, ponieważ miały pewną więź, która ja łączyła z tym dzieckiem. No bo jak mogłoby takiej nie być, kiedy nosi się je przez 9 miesięcy pod własną piersią i przez ten cały czas dba się o nie?

No i dalej nie odpuszczała, a potem dziwiła się, że nazywa ją kleszczem. Skąd miał wiedzieć czy w tym konkretnym wypadku się go posłucha? Przeważnie toczył z nim zacięte batalie, gdzie każda ze stron starała się udowodnić swoją rację - No chyba już jestem w takim wieku, że należałoby się go w końcu posłuchać zamiast buntować się na każdą jego decyzję - zauważył. Może właśnie to było tym czynnikiem, który powodował, że po dziś dzień jego stan cywilny był określany jako kawaler do wzięcia. Jak małe dziecko... Uśmiechnął się widząc jak Pandora bawi się w najlepsze jego koszulą - Ale włosy czy wygląd to nie wszystko. Liczy się co ma się tutaj i tutaj - dał jej podpowiedź, pokazując najpierw na głowę, a później na serce. Co mu było bo przepięknej dziewczynie, która przypominała różę z zewnątrz, a w środku była niczym zgniły kwiat? W życiu by się na coś takiego nie zgodził, nawet pod przymusem - no chyba, że akurat zaliczyliby małą wpadkę. Wtedy no cóż... Mus to mus - No to skoro jest zakochana w jakimś polityku to po co jej to psuć? Zresztą z całym szacunkiem do Twoich kuzynek Pandora, ale one podchodzą raczej pod kategorię dam czyli grupę, którą nie jestem zainteresowany - przyznał. Nie wirował po salonach, więc nie potrzebował pozytywki co będzie ładnie wyglądać i przytakiwać na jego słowa tworząc pozór idealnego i zgranego małżeństwa - Nic, nic. Po prostu mi się przypomniała jedna rzecz - wyjaśnił swój spontaniczny atak śmiechu, który przecież nie był spowodowany wysunięta przez nią propozycją matrymonialną z Su.

- A ja sądzę, że nie jestem. Przereklamowane to i w ogóle - bronił się, nie dopuszczając do świadomości nawet ułamka słowa, mówiącego, że ma duszę romantyka. Nie ma takiej nawet najmniejszej możliwości Zarzekał się w swoich myślach ale prawda była inna. Może rzeczywiście miał te pokłady schowane gdzieś głęboko tylko nie odnalazł się jeszcze górnik, a raczej górniczka, która byłaby w stanie wydobyć to na powierzchnię? - Chyba szczerość. A Ty? - odparł. Prewettówna nie powinna była się dziwić. Islandczycy - Hjalmar i rzemykowi miś - mieli nad nią przewagę liczebną. Kiedy większy z niedźwiedzi mógł się na spokojnie zajmować karmieniem, wnet ten drugi przejmował pałeczkę 'wyroczni', która wpatrywała się w drugą osobę - Krótka drzemka? - spojrzał pytająco na Turczynkę, jakby poszukiwał poparcia dla swojego pomysłu i ogólnej akceptacji. 15 minut nikogo nie zabiło... Kiedy podała mu kolejny owoc, zrobił dzióbek, a następnie połknął go niczym jakaś ryba.

Morze miało w sobie coś wyjątkowego. Każde spojrzenie na rozbijające się fale było nowym przeżyciem. Dla zwykłego śmiertelnika mogło się wydawać, że to nic wielkiego. Jednak dla osoby, której całe życie było związane z wodą, było to coś przepięknego. Dla Hjalmara był to obraz, który mógł obserwować przez całe życie i przede wszystkim do końca życia - Co sobie zostawisz... - odparł zaskoczony, obracając wzrok w jej kierunku. Zaskoczony, a może zdradzony, ponieważ to było bardziej pasującym określeniem. I Ty Brutusie przeciwko mnie? Zmrużył oczy, wydając z siebie niezadowolony pomruk. Pandora w końcu mogła się zapytać czy może mu zrobić zdjęcie. Na co oczywiście otrzymałaby negatywną odpowiedź. No bo po co by jej miało być zdjęcie losowego Islandczyka z rozpuszczonymi blond włosami i nagim torsem? - Ehh... - ciężko westchnął, widząc jak chowa to zdjęcie do plecaka. Szansa na odzyskanie go wynosiła właśnie jakieś zero procent.

Nadal patrzył na nią jakby spadła z Mary. Gdyby zaproponowała obalenie skrzynki wódki albo polowanie na niedźwiedzia to nie wahałby się nawet sekundy... No ale zdjęcie? I co on ma z tym zdjęciem zrobić? Powiesić sobie w kuźni? - No tutaj decyzja chyba została już podjęta... - zauważył na jej słowa kiedy siadała na jego kolanach. Pokręcił głową z dezaprobatą. Trzeba było ją utopić i tyle Hjalmar żałował, że tego właśnie nie zrobił. Teraz za karę czekała go jakaś sesja zdjęciowa - O nie. W życiu. Masz jedną próbę tym przeklętym narzędziem i koniec. Każda kolejna to godzina spędzona na środku morza w samotności - zagroził, przedstawiając swoje żądania jak na terrorystę przystało. Tylko od kiedy to terroryści coś dawali, a nie chcieli dla siebie? Najwidoczniej Islandzccy zamachowcy już tak mieli.

Westchnął raz jeszcze, a następnie uniósł kąciki ust do uśmiechu zgodnie z prośbą jego prześladowczyni. Wpatrywał się w środek aparatu z wewnętrzną dezaprobatą dla swojego życia. Mogła mu pozwolić chociaż związać tę nieszczęsną kitę albo doprowadzić się do ładu... No ale nie. Osioł się uparł, to osioł musiał to dostać. To co przyszło po chwili, standardowo jak na Hjalmara, wybiło go z rytmu i spowodowało, że przekręcił lekko głowę na Pandore, unosząc brew. Mówił jej tyle razy, że powinna go była ostrzegać, a nie brać sobie jakby to była jej własność.

- Czy wyszło to nie wiem. Wiem za to kto zaraz skończy w morzu w pojedynkę - odparł, a kiedy wycofała ręce z jego szyi, złapał ją za talię i uniósł do góry. Powolnym krokiem ruszył w kierunku wody zgodnie ze swoją zapowiedzią. Z każdym kolejnym krokiem przyśpieszając aby dodać dramatyzmu do całej sytuacji.

Przebiegli tak może z 10 czy 15 metrów, kiedy opuścił ją na piasek, uświadamiając, że żadna nadwymiarowa kąpiel jej nie grozi, chociaż powinna - To było ostatnie ostrzeżenie - powiedział, kierując swój palec wskazujący w jej stronę. Następnym razem Cię tam wrzucę... Poważna mina, którą miał przybraną nie trwała jednak za długo. Po chwili parsknął śmiechem, a następnie wskazał jej jakiś spadający obiekt na niebie, który przykuł jego uwagę - No to chyba jest ta Twoja gwiazda - zauważył, wskazując dłonią na ten obiekt. Powinien wymówić życzenie czy raczej oddać je Pandorze, skoro te gwiazdki były takie zadufane w sobie?

Też nie miał przecież dzieci. I nic nie wskazywało na to aby cokolwiek miało się w tej kwestii zmienić w najbliższym czasie - Dla dobra dziecka? Jak najbardziej. Skoro pozwoliłem sobie na chwilę nieodpowiedzialności, to teraz muszę zaakceptować skutki swoich czynów - odparł. Hjalmar już tak po prostu miał - zawsze brał na swoje barki odpowiedzialność za wszystko, a już na pewno za własne błędy czy czyny. I to w każdej możliwej kwestii - dlatego jakakolwiek ciąża nie zmieniała niczego. Najpewniej zacisnąłby zęby, wykuł pierścionek zaręczony samodzielnie, a następnego dnia ruszył do kobiety, która miałaby zostać matką jego dzieci aby się z nią po prostu zaręczyć. Otuchy dodawała mu zawsze tylko jedna rzecz, a raczej fakt, który mówił, że może liczyć na swoją rodzinę. Oni byli gotowi mu pomóc w każdej sytuacji, nie ważne jak bardzo ciężka by ona była.

Do najmłodszych to już na pewno nie należał. Nordgersim zapomniał nawet, że Pandora była od niego starsza. Przez tę ich dziwną, nietypową relację określał ją raczej jako swoją rówieśniczkę pomimo tego, że dzieliły ich dwa lata różnicy - Wiesz jak to się mówi? Stara ale jara, więc się tak nie grymaś - odparł. Nie była przecież stara, a Islandczykowi chodziło tylko o słowa Dagura, który nie raz mu już powtarzał, że ten powinien się ustatkować i znaleźć sobie jakąś żonę. Czy jemu aż tak bardzo chciało się chować wnuki? Albo może wolał mieć pewność, że jego syn woli kobiety? To była kwestia, której nigdy z nim nie poruszył ale też nie miał zamiaru poruszać w przyszłości - Może trochę... - przyznał. Nie przykuwał do tego uwagi. Zawsze tłumaczył to sobie, że to nie jest jeszcze moment na takie poważne sprawy.

- Tylko jak się wystroisz. Tak to jesteś nadal tą samą upartą Pandorą, która nie bardzo chce się słuchać - zaśmiał się. Każda kobieta miała w sobie coś z damy, więc logicznym było, że Prewettówna również coś z niej miała. Jej codzienność jednak diametralnie się różniło od kuzynek, więc można było śmiało stwierdzić, że była arystokratką na pół gwizdka - tylko wtedy kiedy tego od niej wymagano albo sama chciała - I tak się będę wściekał bo przychodzi mi to dużo prościej niż śmiech - dodał z uśmiechem na ustach, który mógł lekko przeczyć słowom Hjalmara. Jednak to było spowodowany tylko i wyłącznie obecnością Turczynki. Z nikim innym nie pozwalał sobie na taką ilość wyszczerzenia.

Pokręcił głową na jej słowa. Żaden był z niego romantyk. Już ona była większość romantyczką od niego. Tu jakieś całusy, tam jakieś trzymanie pod rękę i inne rzeczy tego typu. A Hjalmar co? Nie robił niczego z tych rzeczy. No chyba, że Pandora do rankingu brała próby jej utopienia - wtedy jak najbardziej, był romantyczny aż do oporu - Hmm... Na pewno troskliwość... Pewność siebie też jest jak najbardziej w porządku... Umiejętność słuchania... Ale to mógłbym pewnie wymieniać i z pół nocy - machnął ręką, podając jej trzy cechy. Tyle powinno jej wystarczyć.

Westchnął ciężko - Zatrzymaj je już sobie - odparł z irytacją. Nie wspomniał o tym, że nie powinna wspominać o tym zdjęciu Deniz, ponieważ ta za pewne by jej ukradła je w ułamku sekundy. A wtedy w ich domu byłaby pewnie draka stulecia - Tak mówisz abym Ci go nie zabrał - wolał nie ryzykować zerknięcia na to zdjęcie. Gdyby tylko mu je przekazała, na pewno by je zabrał i nie zwrócił w ogóle. Niech Prewettówna ma coś od życia i jakąś pamiątkę.

- Oczywiście, że bym się nie zgodził - powiedział. W głowie miał już swoją zemstę. Widział jak Pandora ląduje po środku lodowatego morza. To Cię oduczy zadzierania z Hjalmarem Nie przejął się groźbami Turczynki nawet przez chwilę. Co takiego mogła mu zrobić? Za pstrykać go zdjęcia na śmierć? To nie wchodziło w rachubę. Miała jednak szczęście, że ją tolerował, a może i pewnie lubił, więc tym samym nie skończyła tam gdzie powinna. Otrzymała od Nordgersima drugą szansę po raz chyba setny.

- Niech tak zatem będzie - odpowiedział, przymykając oczy na krótki moment. Wypowiedział życzenie, nie do końca jednak wierząc aby ta gwiazda mogła coś zmienić. No ale skoro spełniała te życzenia, to niech się lepiej weźmie do roboty i coś zrobi.

Powrócili na koc gdzie zjedli przygotowany dla nich prowiant, a następnie dopili końcówkę alkoholu. Zgodnie z ustaleniami, po posiłku, Hjalmar udał się krótką drzemkę podczas której Pandora za pewnie nie omieszkała mu zrobić kolejnego zdjęcia ku jego niezadowoleniu ale przede wszystkim nie wiedzy. Kiedy się obudził, zebrali się do powrotu, a raczej to on się zebrał, oferując Prewettównie tak zwany "Niedźwiedź-express", którym miała już okazję się wcześniej przejechać. Nie mieli żadnych koni, a na  żadne świstokliki też nie miał chęci, więc wziął ją po prostu na plecy i ruszyli do domu. W ramach zadośćuczynienia za te wszystkie akty terroru, które podobno wykonał w jej kierunku, pozostawił swoją koszulę w darze dla której Pandora znalazła nowe zastosowanie - sukienkę. Wchodząc do swojej izby, rzucił się na łóżku i poddał się objęciom Morfeusza w mgnieniu oka - nadszedł czas na długo wyczekiwany sen.