Avelina chciała dyskretnie złapać Rookwooda za rękaw szaty, aby zwrócił na nią uwagę, więc wyciągnęła ku niemu dłoń, ale wtedy Marta wyleciała z kabiny, więc brunetka cofnęła się. Chciała już opuścić to miejsce, bo za długo w nim byli i ktoś mógłby w końcu ich przyłapać. Znowu była niewidzialna, znowu nikt nie zwracał na nią uwagi, a przecież przed chwilą Rookwood zawarł z nią pakt. Avelina poczuła zazdrość, której wtedy nie potrafiła określić. Po latach wydawało jej się to bardzo głupie, ale na tamten czas była zbyt młoda, aby rozumieć takie emocje i to względem takiej osoby jaką był Augustus.

Słuchała go uważnie z zaciekawieniem jak mówił o obietnicach. Zanotowała w głowie, że obietnice są dla niego istotne, więc nigdy nie zamierzała takowej złamać, gdy jakąś mu złoży. Sama ceniła lojalność, więc nawet jeśli by do nie lubiła to nadal – obiecuje się być wiernym to ona taka będzie. Uczyła się jeszcze obcowania z ludźmi, szukała dla siebie priorytetów, więc nie chciałaby być jedną z tych osób, które były by wspominane tak jak robił to teraz Rookwood.

Marta była wniebowzięta, gdy chłopiec zaczął opowiadać o swoich troskach. Chlipała jakby chcąc mu wtórować i pokazać, że ją porusza życie Rookwooda.

– Oh, tamten dzień. To dzień, gdy zginęłam… – skuliła się w sobie piszcząc płaczliwie swoim denerwującym głosem, ale usta wykrzywiła w próżnym uśmiechu jakby łechtało ją zainteresowanie Ślizgona. – Ale to okropne, byłam taka biedna. – zakręciła się w powietrzu, a za drzwiami łazienki mogli usłyszeć jakiś hałas, jakiś huk. Marta pisnęła przeciągle krzycząc coś o Irytku i wpakowała się znowu do sedesu rozchlapując dookoła wodę.

Avelina usłyszała złośliwy śmiech Irytka, spojrzała na Rookwooda z przerażeniem i złapała go za rękaw szaty wciągając do jednej z w miarę stabilnie wyglądających kabin. Wspięła się toaletę, a że była drobna i lekka usiadła na spłuczce wskazując mu klapę od niej, aby na niej stanął. Nie mówiła nic tylko czekała.

Serce waliło jej jak młot, bała się, że jeśli Irytek ich razem zobaczy cały zamek będzie o tym huczał, że Avelina przesiaduje w damskich toaletach z samym Rookwoodem – prefektem Ślizgonów. Bała się plotek na swój temat, nigdy nie lubiła być w centrum uwagi, wolała jak ta uwaga skupiała się na innych uczniach. Opierała dłonie o spłuczkę czując, że jest jej okropnie niewygodnie, a w dodatku pochylający się nad nią Rookwood sprawiał, że było jej jeszcze bardziej niekomfortowo. Policzki paliły ją z zawstydzenia, a gdy zaczął szeptać jej do ucha zamknęła mocno oczy. Nigdy nie byłą tak blisko chłopaka i w sumie póki co nie planowała takich zbliżeń.

– Oh, cicho bądź Rookwood. – szepnęła zaciskając mocno usta, że zamieniły się w wąską linie. – Mówiłam, że to miejsce nie jest dobre i się nie rumie… – wtedy do toalety wpadł Irytek i zaczął głośno wołać Martę. Próbował brzmieć przy tym zbyt uroczo i robił okropny hałas, uderzał w jakieś losowe przedmioty, a gdy w końcu zatrzymał się przy miejscu, gdzie się chowali Avelina otworzyła oczy próbując nie oddychać. Położyła dłonie na ramieniu Rookwooda, aby nie spadł i żeby jej samej było wygodniej. W końcu duch nie znalazł tu nic ciekawego i zniknął.

– Zejdziesz…? – szepnęła, ponieważ zaschło jej w ustach, a zapach toaletowej wody nie należał do przyjemnych, mimo że chłopak wyglądał naprawdę ciekawie.

Widząc jego uśmiech Avelina zmarszczyła groźnie brwi. Oh, ale on ją denerwował, a jego bliskość nie pomagała jej w lubieniu go. No może odrobinkę jej to łechtało serduszko, ale nie – spokojnie nie zamierzała sobie wyobrażać, że Rookwood będzie ją przytulać jak w romansach, które czasami czytała. Chłopak kojarzył jej się z taką szybką muzyką na pianinie, która momentami zamieniała się w powolną i wężową, aby za chwilę znowu przyśpieszyć i zaskoczyć swoim rytmem. Gdy widziała go w swojej głowie łączyła go z kolorem granatowym, burzowym i nieprzewidywalnym. Nie chciała go też tak szybko oceniać, może po prostu dzisiaj miał dzień dokuczania Krukonom. Nie znała grafików Ślizgońskich, więc to mogła być prawda.

Gdy ją mierzył wzrokiem cicho westchnęła czując jak policzki palą ją z zawstydzenia. Nienawidziła, gdy ludzie źle oceniali jej emocje i reakcje. On się jej wcale nie podobał! Nie wiedziała dlaczego się tak rumieniła, ale jego bliskość po prostu była dla niej zawstydzająca.

– Jak to? – zapytała trochę głupio, gdy jej powiedział, że nie zejdzie. Szukała wzrokiem pola do ucieczki, ale totalnie nie miała żadnego manewru. Jedynie mogła go zrzucić z sedesu, ale wtedy było prawdopodobieństwo, że chłopak coś sobie zrobi, albo ona sobie coś zrobi. – Co to znaczy ociekać Gryffindorem? – uniosła brew ku górze w dosyć arogancki sposób, ponieważ Avelina uważała, że była inteligentną osobą i mówieniem innym, że ktoś wygląda tak jak ktoś inny uważała za głupie lub nie na miejscu. – Puść mnie Rookwood. – mruknęła czując się naprawdę kłopotliwie.

Chciała go zmusić, aby zszedł z sedesu, więc uniosła się lekko pochylając się ku niemu, ale wtedy poślizgnęła się na muszli i złapała się go mocno, aby nie upaść. Miała nadzieje, że on też się trzymał mocno, ponieważ mogli zaraz oboje polecieć wprost na drzwi od kabiny.

Na całe szczęście Rookwood miał jako tako pojęcie na temat wysiłku fizycznego i refleksu, bo nie dał jej upaść. Doceniła to w serduszku, a jego słowa sprawiły, że w środku wszystko w niej się zagotowało. Starała się jednak tego nie okazać. Uniosła tylko dumnie podbródek i patrzyła mu prosto w oczy, aby nie dać mu wygrać. Milczenie jest złotem, więc nie zamierzała łechtać mu ego słowami. Tak, nadal była zawstydzona, bo był to jej pierwszy bliski kontakt z chłopakiem i to w dodatku o wiele starszym.

– Może przestaniesz krzyczeć o takich głupotach, co? W tym momencie to ty próbujesz mi to wmówić – zrobiła ten sam krok w tym samym czasie, co on. Tak, próbowała go naśladować, aby sobie dodać otuchy i się go nie bać. Już raz groził jej różdżką i udowodnił, że nic jej nie zrobi, więc strach, który się w niej tlił był mniejszy niż na początku ich znajomości. – Może to ty na mnie lecisz i próbujesz to odwrócić, co? – dziecinnie odbiła pałeczkę nie przestając patrzeć w jej oczy. Dłonie pociły się jej ze stresu i zaciskała je kurczowo na szacie.

– Jak ja coś obiecuję, Rookwood to nigdy nie łamię danego słowa. Ludzie, którzy łamią obietnice są obleśni i mam nadzieje, że ty również tak uważasz.

W jej brązowych oczach mógł zobaczyć obawę przed nim, a na policzkach nadal rumiane plamy od zawstydzenia lub wściekłości, którą u niej powodował. Oh, dlaczego musiała trafić na niego. 

Była słaba bo była jeszcze dzieckiem, nie była doświadczona w relacjach, a nawet tych relacji unikała. Nie chciała znajomych, chciała być sama i teraz trochę tego żałowała, ponieważ nikt nie będzie się zastanawiał; gdzie jest i co się z nią dzieje. Chłopak przed nią przypominał trochę demona, który opętał Ślizgona i był to widok powodujący u niej dyskomfort. Nie podeszła bliżej do niego, bo uważała, że był wystarczająco blisko. Nie rozumiała trochę jego gry, a wręcz nie chciała jej rozumieć, nie chciała dopuścić do głowy, że on chciał zrobić jej krzywdę. Nie była pewna, czy był do tego zdolny, ponieważ go nie znała. Widywała go czasami na korytarzach, ale nigdy nie zwróciła na niego szczególnej uwagi – do dzisiejszego dnia, gdy zaczął ją osaczać niczym wąż. Patrzyła na niego szybko oddychając przez nos i marszcząc brwi. Była niespokojna, ale obawa przed nim nie pozwalała jej się wycofać, uciec z tej przeklętej łazienki.

Po jej karku przeszedł dreszcz, którego pochodzenia nie mogła zrozumieć, ale pojawił się w momencie, gdy ten złapał jej ramię. Zacisnęła dłonie w pięści nadal szybko oddychając. Nie wiedziała, czy się go bała, czy chciała zobaczyć jak daleko ten psychopata się posunie i na ile było go stać. Pochylił się ku niej i tu już było za dużo. Cofnęła się próbując wyrwać ramię z jego uścisku. Wątpiła w to, że na nią leciał. Ludzie pokroju Rookwooda nie lecieli na takie osoby jaką była Avelina Paxton. Oni z tych osób drwili, dręczyli i gnębili. W tym momencie Rookwood chciał słyszeć jak niewinna Paxtonówna, szara Krukonka chwali się swoim przyjaciółkom, że całowała się z prefektem Ślizgonów. Nie! Ona na to nie pozwoli.

– Żałosne – wydusiła z siebie znowu się cofając. – Czy twój tatulek będzie zadowolony, że podrywasz córkę mugolaka, hm? – znała poglądy tych ludzi, wiedziała czym się chełpili, pomimo swojego wieku wiedziała, że są ludzie, którzy nie akceptowali takich jakimi była ona. – Zachowaj profesjonalizm Rookwood. Łączą nas tylko biznesy i jeśli nie przygotujesz dla mnie zapłaty nie dostaniesz eliksirów. – fuknęła próbując się wycofać do drzwi, bała się okropnie, ale była na tyle głupia, aby się mu sprzeciwić. Nie mogła mu pozwolić triumfować, bo będzie myślał, że może ją wykorzystywać, a próbą manipulacji nią obudził w niej wroga, a nie przyjaciela.