Słysząc to co powiedziała Pandora niemal się nie zakrztusił własną śliną. Deniz chciałaby zostać moją żoną? Odchrząknął, łapiąc się za gardło. Całe szczęście, że nie pił ani nie jadł teraz niczego, ponieważ zgon byłby murowany - Zrobiłbym to po stokroć gdyby taka sytuacja się powtórzyła - stwierdził bez żadnej dodatkowej reakcji - zupełnie jakby to był dla niego chleb powszedni nad którym nie musi się za bardzo zastanawiać - Obawiam się, że marzenie Deniz może nie dojść do skutku. Jestem dla niej za stary, a ona dla mnie za młoda. Zresztą ona się jeszcze nie wyszalała za życia, a ja już tak. Także nie wróżę temu świetlanej przyszłości - wzruszył ramionami, rozkładając przy tym lekko ręce - Nie wróżę temu żadnej przyszłości - dodał aby wszystko było jasne. Jedno nazwanie Deniz "złotkiem", nie powodowało, że mieliby wziąć jakikolwiek ślub.

Hjalmar wypuścił powietrze nosem na jej słowa, wręcz komplementu, dotyczące swojego uśmiechu. Z jednej strony były to przyjemne i bardzo miłe słowa ale z drugiej wywoływały olbrzymią chęć podrapania się po karku w bezradności i niemocy na nie. Zrobił jednak wszystko aby nie dać tego po sobie poznać - między innymi nie podrapał się jako, że ten gest zdradziły za dużo. A i Pandora na pewno wiedziała jak to działa w jego przypadku.

- No tak. Masz rację - przyznał ale w głębi duszy miał pewne 'ale' w tej kwestii. Na pewno mogłaby się poddać ale wszystko wskazywało na to, że nie chciała. Nordgersim nie potrafił jednak powiedzieć jej tego prosto w oczy, zwłaszcza kiedy patrzyła się w ten sposób i tymi oczami. Jak miał się z nią nie zgodzić i tym samym wywołać u niej jeszcze większe wyrzuty albo coś gorszego, o czym nie miał jeszcze pojęcia? Czy warto było podjąć takie ryzyko? Nie, nie było warto.

Czy to było szczęśliwe zakończenie? Jeżeli rozpatrywać fakt, że Ivarowi i Njali nic się nie stało, to rzeczywiście - było to prawdziwie szczęśliwe zakończenie. Wrócili cali zdrowi dzięki czemu kilkanaście lat później mogli wziąć ślub na którym Hjalmar był świadkiem ze strony pana młodego. Gdyby jednak wziąć pod uwagę likantropię Islandczyka - którą został "obdarzony" tamtej nocy - to nie poszło tak idealnie, a wręcz tragicznie. Zapytany o to czy zrobiłby to raz jeszcze - odparłby, że tak. Dałby się ugryźć po raz kolejny - nie ważne kogo by to dotyczyło. Na temat odwagi wolał się nie wypowiadać, wszak nie było to coś czym powinno się chwalić na lewo i prawo, zwłaszcza jeżeli często była to szczeniacka odwaga - na przykład do bicia kolegów czy robienia różnych zaczepek. Uratowanie swoich przyjaciół było jednym z nielicznych przypadków szlachetnej odwagi ale to było wszystko.

Kolejna nauczka na przyszłość - nie budzić chaosu kiedy ten jest uśpiony i nie daje o sobie żadnego znaku życia. Ale coś go podkusiło i musiał to zrobić, przebudzić go, aktywować czy zachęcić do działania. Hjalmar go po prostu ściągał do siebie, niemalże na zawołanie - Bo gdy na mnie wpadasz to muszę Cię ratować przed uszczerbkiem na zdrowiu - zauważył, a zarazem przypomniał jakby miała czelność zapomnieć - No chyba, że nagle wolałabyś być szczerbatkiem to nie widzę problemu. Ale wierz mi lub nie... Z pełnym uzębieniem jest Ci dużo lepiej - odparł, zastanawiając się czy to aby na pewno było poprawnego określenie i czy nie powinien po prostu się zamknąć zamiast gadać. Szczerbatkiem? To dopiero dobre... Miał jej jeszcze powtórzyć tysiąc razy, że zrobiła dobrze? Miał wysłać list do Proroka Codzienniego aby go opublikowano na ramach jutrzejszego wydania? - Tak. Potrafię się przemienić ot tak. Potrafię to w pewnym stopniu kontrolować - westchnął ciężko aby po chwili nabrać powietrza do płuc - Kiedy dzieje się coś złego... Czuje zagrożenie to jestem w stanie przemienić się po za pełnią - wytłumaczył, licząc, że zrozumie o co mu chodzi. Gdyby ktoś teraz wparował do mieszkania Pandory i spróbował zrobić jej krzywdę to nie omieszkałby się przemienić w likantropa aby rozerwać go na strzępy, czyniąc jeden wielki harmider w pomieszczeniu.

- Po prostu... Udawaj, że tego nie słyszałaś albo nie pamiętasz... To dużo prostsze niż Ci się może wydawać - oznajmił - Może nie powinienem... Może powinienem... Nie wiem. To już nie ma znaczenia. Nie mam 15 lat aby robiło to na mnie wielkie wrażenie. Po takim czasie podświadomość Ci się zmienia i po prostu akceptujesz to - spróbował rozjaśnić aby mogła to sobie wyobrazić. Widząc jak zdziwiła się na jej słowa pokiwał głową - Zaimponowałaś - powtórzył - Nikt na mnie nie ot tak nie wpada bo wie, że to się może źle skończyć... A Ty po prostu, wpadłaś i... Tak wyszło. Powiedzmy, że tak. Że chciałem Ci pokazać coś w ramach nagrody... No ale chyba nie żałujesz, że postanowiłaś ne mnie wpaść z bara? - zaśmiał się, dopytując. Chciał mieć pewność, że na pewno nie żałowała swoich decyzji. Z drugiej strony mogła po prostu powiedzieć mu "nie" podczas Lithy i zostać z tłumem ludzi, zamiast wyruszyć na dziką przygodę w nieznanym - Zły? Hmm... - zastanowił się, poklepując po podbródku - Na pewno zdziwiony i w szoku. Prawdę mówiąc nie wiem kto był bardziej... Ja czy oni... - przyznał. Gdyby mógł to chętnie cofnąłby się do tamtego czasu tylko po to aby ponownie spojrzeć na te ich zaskoczone mordy...

A co innego miał zrobić niż przeprosić? Miał się kłócić z Pandorą? Pobić ją? A może wynieść i wrzucić do Tamizy? Wszystkie inne opcje, które nie polegały na powiedzeniu "przepraszam", nie wchodziły w rachubę. Prawdę mówiąc przegiął i Prewettówna miała całkowitą rację. Njala gdyby usłyszała takie słowa to najpewniej pękłoby jej serce. Ivar zapewne by to jakoś przeżył ale ruda mogłaby się po tym już nigdy nie podnieść. Jednym słowem czy stwierdzeniem był w stanie zniszczyć lata ich przyjaźni... Przyjaźni nad którą tak dużo pracowali... Przyjaźni, która kosztowała ich setki wyrzeczeń, potu, krwi i łez... I nie było w tym ani słowa przesady. Uderz... Specjalnie tak zrobił z tą dłonią. Wolał aby wyładowała swoją złość na nim, niż parapecie, ścianie czy wazonie z tymi przeklętymi różami, których sam by się pozbył. Wszelkie uderzenia w jego tors byłyby dużo mniej bolesne, niż zderzenie ze ścianą czy drewnem - Nie mog... - spróbował coś powiedzieć ale został ściągnięty kilkanaście centymetrów niżej niż stał dotychczas. Jakaś sztańska czy chaośnicza siła sprawiła, że nie do końca wiedział co się właśnie działo.

Takiego obrotu spraw to nie spodziewałby się nigdy. Prędzej uwierzyłby, że Pandora rzuci w jego kierunku jakimś wazonem albo da mu z pięści w twarz skoro i tak już go ściągnęła na wysokość prawego sierpowego... Ale cios nie nadszedł, a na pewno nie w twarz ani nigdzie w jej okolicy. Czy w takim razie można było to podciągnąć pod zamach (na czyjeś serce)? Szok, niedowierzanie i zdziwienie... A to było tylko kilka określeń, które biegały po głowie Hjalmara, odbijając się od czaszki. Te wszystkie myśli były niczym dzika sfora wilków, szukająca swojej ofiary, którą w tym przypadku był nikt inny jak Nordgersim. Poczuł jak mimowolnie zaczyna mu drżeć wolna dłoń, a nie do końca miał pojęcie co powinien z nią zrobić. Stres, strach, a może jedno i drugie?

Wystarczyło aby Pandora zrobiła cokolwiek nieprzewidzianego, a jego serce biło już młot. Ale od pocałunku to chyba chciało się wyrwać z jego klatki piersiowej, zupełnie ignorując fakt mięśni, które ledwo utrzymywały je na swoim miejscu. Sekundy zamieniały się w godziny lub dni. Gdyby ktoś się go zapytał ile to trwało, uznałby, że wieczność. Nie słyszał nic po za głuchym dudnieniem w uszach, a wilcze stado biegające w te i nazad, wcale nie pomagało. Hjalmar był teraz niczym pod wpływem jakiejś narkozy lub czaru posłuszeństwa - stał niczym posąg ale mięśnie miał luźne, więc nie było najmniejszego problemu aby kierować jego dłonią. Na zachętę - albo rozkaz - aby ją po prostu przytulił, postąpił zgodnie z instrukcją, przerzucając drżącą dłoń przez jej plecy tak, że znajdowała się teraz w jego szponach lub łapach - obydwie wersje były poprawne - Eee.... - wydał z siebie krótki dźwięk, nadal wpatrując się w przestrzeń przed sobą. Sen? Czy koszmar? Ktoś mnie zaraz wybudzi czy mam to zrobić sam? Zastanawiał się, próbując ewidentnie zebrać do kupy. Miał wrażenie, że jednak to był sierpowy, a on sam był w jakimś alternatywnym świecie. Ale z drugiej strony kto byłby w stanie to zrobić? Kto byłby w stanie sprzedać mu taką bombę, żeby dokonał swojego żywota? To nie mógł być żaden sen - Wilk? - powtórzył zdziwionym głosem, ewidentnie nie wiedząc o czym była mowa jako, że był gdzieś tam w swoim świecie. Baza do Hjalmara ale Hjalmar do bazy już nie odpowiadał - Jakimi słowami? Za co przepraszasz? - zmrużył oczy pozostając w dalszym szoku na to co się właśnie wydarzyło. Nie poczuł palców, które Pandora wbijała w jego skórę. Zresztą jak miał poczuć skoro nawet nie wiedział, że kolce róże się w niego wbiły z tego wszystkiego. Jeżeli po upadku Prewettówny był w szoku, to teraz musiał przechodzić zawał serca. I to nie żaden udawany, tylko najprawdziwszy - Nie przepraszaj. Nie masz za co...? - odparł, przenosząc prawą dłoń na jej głowę, którą następnie zaczął powoli głaskać niczym dobry ojciec dla swojego dziecka, chcąc je tym samym uspokoić i powiedzieć, że "nic się nie stało". No bo w końcu nic tak nie uspokajało jak bliskość drugiej osoby, czyż nie? Czasem gesty mówiły dużo więcej, niż słowa ale potrafiły wyrządzić równie dużo szkody.

Fakt - zawsze jej bronił. Prawde mówiąc nie tylko jej, bronił każdego kto tej pomocy potrzebował. Kwestia była tylko taka, że za Pandorą mógł przypadkiem (lub też nie) podążać wzrokiem aby mieć 100 procentową pewność, że aby na pewno nie dzieje jej się krzywda - Powinna sobie znaleźć kogoś w swoim wieku. Kogoś z kim złapie wspólny język i będzie mogła żyć długo i szczęśliwie - skwitował, oddzielając się grubą linią od jakiegokolwiek związku z Deniz. Tę linię określiłby jako odcinek około 4000, a może 4500 km jakie dzieliły Turcję i Islandię. Dodatkowo był to bufor bezpieczeństwa, który powinien działać tak jak to sobie Hjalmar założył... No chyba, że Prewettówna zamierzałaby sprzedać nazwę jego rodzinnej miejscowości Deniz... Wtedy to klękajcie narody - nie będzie ratunku.

Nie przyzwyczaił się, a jej słowa - zwłaszcza te, które wprowadzały go w zdumienie - były zaskoczeniem, którego jednak szło uniknąć. Wystarczyło połączyć pewne kropki i można było ujrzeć utarty schemat działania Pandory. Do tego potrzebny był otwarty umysł, a nie takie który jeszcze dobrych kilkanaście minut temat, staczał się w próbie zwalczenia kaca. Gdyby Hjalmar chciał aby dała sobie spokój to zapewniłby ją o tym - dokonując rytualnego aktu utopienia jej w którymś z wodnych ośrodków, wszak okazji miał już co najmniej kilka... I z każdej z nich, Turczynka wychodziła bez żadnego szwanku.

Mogła pytać o co by tylko chciała i miałaby tylko dwie możliwości na odpowiedź - może trzy. Pierwszą byłaby długo wyczekiwana odpowiedź prosto z serca. Druga to byłaby próba obrócenia kota ogonem lub zmiany tematu, a trzecia to pomruk niezadowolenia mówiący że coś jest na rzeczy. Hjalmar co by nie mówić nie był taką zagadką, zawsze działał w ten sam sposób, chodził tymi samymi ścieżkami. Jedyna trudność jaka w nim była to przymuszenie go do tego aby zaczął mówić. Ale i na to istniały pewne specyfiki, zwane również jako napoje wyskokowe, których był oddanym fanem i koneserem.

- Robię to bo chce i muszę. Chce bo mogę, a muszę bo byłaby szkoda jakby coś by Ci się stało - zauważył przedstawiając po krótce zasadę jaka nim kierowała. Nie była skomplikowana, wręcz banalnie czy dziecinnie prosta. Zwłaszcza, że jego chce i muszę było prawie takie samo - Nie pozostaje mi chyba nic innego, niż życzyć dalszych sukcesów we względnym przetrwaniu... - odparł z lekkim wzruszeniem ramion. Nordgersim nie chciał wiedzieć co musiała przejść przez całe swoje życie skoro tak prosto wpadała w tarapaty, problemy, poślizgi... Musiała mieć naprawdę pod górkę ze wszystkim i wszystkimi. Przez moment rozważał nawet opcję zamknięcia jej w klatce, która staje się jego domem na jedną noc w miesiącu. Tam powinna być bezpieczna, jako że nic nie byłoby w stanie jej skrzywdzić ani sprowokować do skrzywdzenia się. Chociaż należało podchodzić z szacunkiem do jej zdolności w tych kwestiach...

Da się. Tylko musisz się z tym pogodzić... Pomyślał, nie pozwalając sobie na dalszą kłótnię w tej sprawie. Dla Prewettówny to rzeczywiście mogło wydawać się jako, że nie do przeżycia czy zaakceptowania. Ale dla Hjalmara, który od lat musiał się z tym zmagać, było to nic nowego - zwykły porządek dnia codziennego. Może właśnie ta otwartość czy jej upartość spowodowała, że nie zniknął bez słowa z życia Pandory, skoro ona nie chciała tego zrobić? Z drugiej strony może to właśnie los chciał aby tak się stało, zwłaszcza kiedy pchał ich w swoją stronę - jak podczas Lithy czy przypadkowego spotkania w Dolinie Godryka... W obydwóch przypadkach, Turczynka nie miała przecież wiedzy, że on tam będzie - Tak jak ja z pobiciem, tak Ty z wpadaniem na mnie... Niedorzeczne... - zaśmiał się pod nosem. Prawdę mówiąc taki widok był dla niego co najmniej komiczny. Osoba rozmiarów Pandory zaczepiająca go z barku, jakby chciała pokazać gdzie jest jego miejsce w szeregu. Takie sytuacje dziwiły dużo bardziej od osiłków czy karków chcących od razu przejść do boju - Umm... No to chyba... Ee... Nie zależy ode mnie? - uniósł brew starając się nie dać nic po sobie poznać. Jeżeli miałoby zamknąć te ich tępe łby, to czemu nie? Nie odważył się tego powiedzieć na głos, wszak nie mógł jej wykorzystywać jako alternatywną metodę uciszania kolegów... Metodę, która nie wymagała rozlewu krwi i wyzity w lazarecie.

Cenił sobie ludzi, którzy mogli go zaskoczyć, zaimponować czy udowodnić, że są warci poświęcenia im czasu. I Pandora - pomimo swoich wszystkich wad i chaosu jaki ją otaczał - była jedną z takich osób. Kwestia "zaskakiwania" potrzebowała jednak trochę sprostowania jako, że istniała różnica między doprowadzaniem do zawału serca, a podniesieniem ciśnienia czy wywołaniem uśmiechu. O ile większość ludzi wywoływała u niego te dwie ostatnie rzeczy, tak Prewettówna coraz częściej pozwalała sobie na wywołania migotania przedsionków u Nordgersima.

Czy w życiu nie chodziło o to aby brać to na co mieliśmy ochotę? Bo jeżeli tak, to Turczynka rzeczywiście trzymała się tej zasady chyba przez całe swoje życie, a przynajmniej do takiego wniosku mógłby dojść zewnętrzny obserwator. Mleko już zostało rozlane, więc nie było co płakać ani zastanawiać się co by było gdyby. Teraz nie pozostawało nic innego jak stawić czoła temu co się wydarzyło i przyjąć na "klatę" ewentualne skutki takiego działania. O ile próbą pobicia nie wyrządziłaby mu większej krzywdy, tak zamachami na jego serce mogła go nawet zabić.

Wewnętrzne próby usprawiedliwienie niektórych rzeczy czy wyparcia, nie przynosiły skutku. Hjalmar musiał zaakceptować fakt, że pocałunek był po prostu przyjemny. A już na pewno dużo przyjemniejszy w momencie w którym zrozumiał co się chwile temu stało - To kto w takim razie? Bo już szykowałem plan zemsty nad tą pluszową zgrają. Widziałem w głowie jak rozrywam je na strzępy za to, że zdradzają sekrety... - dodał, a następnie płynnym lecz spokojnym ruchem kontynuował głaskanie po głowie. Lata praktyki jako "ramię do płaczu" swoich sióstr, pozwoliło mu nabyć doświadczenia oraz wprawy w takich sytuacjach. I sam był już prawie spokojny dopóki Pandora nie zauważyła jedynego znaku, który zdradzał jego stan - przeklętego serca, która aż się wyrywało w jej kierunku - Ummm... T-Tak w porządku. Wszystko w porządku - spróbował blefu, chociaż nie do końca sam w niego wierzył. Miał wrażenie, że brzmiało to jak tania wymówka, taka jaką sprzedaje się rodzicowi na poczekaniu kiedy nie można wymyślić lepszej.

Kiedy poczuł jej wzrok na swojej twarzy, mimowolnie - pomimo zakazu mózgu - odwzajemnił spojrzenie. Bez większego problemu można było dostrzec w nich radość? Ponieważ o złości, szoku czy czymkolwiek innym nie było nawet mowy. Sprawny obserwator mógłby pewnie nawet dostrzec czegoś w rodzaju iskierki, szczęścia czy nawet zadowolenia - Nie... Bo to... - zaczął, przejeżdżając językiem po swoich ustach - Przy... - zamarł na krótką chwilę, chowając ponownie język - Przyjemne - dokończył wreszcie, a z jego twarz zszedł cały stres, który trapił go jeszcze moment temu.

- Nie zawiedziesz mojego zaufania... Jesteś chyba jedyną osobą po za moją rodziną, Njalą i Ivarem, których po części też uznaje za swoją rodzinę... Jedyną osobą, której ufam... I nie wiem co musiałabyś zrobić. Chyba zabić, któreś z nich aby to się musiało zmienić... Ja po prostu dziękuje... - odpowiedział, a później zamilkł i w tym samym momencie przestał gładzić ją po głowie. Hjalmar miał wrażenie, że nastała trochę głucha i niepokojącą cisza. Zupełnie jak taka, która następuje przed burzą - gdzie po chwili pada grom z jasnego nieba, wywracając nieraz całe życie do góry nogami.

Poczuł jak splotła swoje dłonie na jego karku, zamykając go w swego rodzaju pułapce z której nie miał ucieczki. I nie to, że chciał bo to teraz serce trzymało stery i pokazywało mózgowi gdzie jest jego miejsce. Moment później opierali się już czołami, na co tylko westchnął - W tym momencie chyba nie ma już żadnych granic - przyznał z pewną dozą bezradności na tą sytuację, a następnie zrobił jedyną rzecz, którą uważał za słuszną. Zaczął pocierać nos Pandory, swoim nosem - wykonując tym samym tak zwany gest "noski, noski, eskimoski". Ten gest, u ludów z północy - nawet tych dalszych niż ojczyzna Nordgersima - oznaczał po prostu czułość. I to była jedyna rzecz jaką mógł obdarzyć Prewettówne tego poranka jako, że żadne inne słowa nie chciały mu przejść przez gardło.